ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਸੁਤਾਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਯਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍ । ਰਾਵਣਃ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯੋ ਬਿਭੀषਣਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਿਭੀਸ਼ਣ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੁਦਰਜਨ੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਸਮਯਸਂਭਵਾਤ੍ । ਦ੍ਵਯੋਰਧਰ੍ਮਨਿਪੁਣਾ ਮਤਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਵਿਮਾਨੇਨ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਕਾਂਚਨੀਯੋਪਕਲ੍ਪੇਨ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਹਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਆਰੁਹ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚਰਣੇ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਮਾਤ੍ਮਜਃ । ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਰੋਮਾਂਚਿਤਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਉਵਾਚ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸੁਦਿਨਂ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਫਲੋਦਯਃ । ਯਨ੍ਮੇ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਦੌ ਦृष੍ਟੌ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਦਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਿਪਦੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਗਾਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਪਿਤਰਾਵਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੌ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਾਪੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਧੀਮਾਞ੍ਜਗਾਦ ਨਿਜਮਾਤਰਮ੍ । ਕੋऽਯਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸੁਰੋ ਵਾਥ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਥ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ — ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ?'
ਯੋऽਸੌ ਮਮ ਪਿਤੁਃਪਾਦੌ ਸਨ੍ਨਿषੇਵ੍ਯ ਗਤਃ ਪੁਨਃ । ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਨਿਧਿਃ ਸ੍ਵੀਯੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸੁਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
'ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ?'
ਕੇਨੇਦਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਯੁਵੇਗਧृਕ੍ । ਉਦ੍ਯਾਨਾਰਾਮਲੀਲਾਦਿ ਵਿਲਾਸਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਮਿਲਿਆ — ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਥਾਂ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਨਨੀ ਰੋषਵਿਕ੍ਲਵਾ । ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਮਨਾਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਿਕਾਰਿਣੀ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਹਾ।
ਰੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦਿ ਵਿਚਾਰਚਤੁਰਾਧਿਕਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ: ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਮ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯੇਨ ਸ੍ਵਮਾਤੁਰ੍ਵਿਮਲਂ ਕੁਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਮਹਤ੍
'ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਕਦੀਰ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰਾਣਾ ਵੱਡਾ ਚਮਕਿਆ।'
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਜਃ ਕੀਟਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਵੋਦਰਪੂਰਕਃ । ਯਥਾ ਖਰਃ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਰਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨ ਚ ਤਦ੍ਗੁਣਮ੍
'ਪਰ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇੱਕ ਕੀੜਾ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਖੋਤਾ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ।'
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਜ੍ਞਾਨੀ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਗਵਾਨ੍ । ਸੁਪ੍ਤੋ ਗਤਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟ ਇਤ੍ਯੇਵ ਤਵ ਸਂਭਵਃ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਅਜਾਣਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸੌਣ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੇ ਸੁਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ — ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੈ।'
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵਸਂਤੋषਕਾਰਿਣਾ । ਲਂਕਾਵਾਸੋ ਮਨੋਵੇਗਂ ਵਿਮਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਸਂਪਦਃ
'ਉਸਨੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ।'
ਸੁਧਨ੍ਯਾ ਜਨਨੀ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਭਾਗ੍ਯਾ ਸੁਮਹੋਦਯਾ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਜਗੁਣੈਰ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਮਹਤਾਂ ਪਦਮ੍
'ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਕਦੀਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।'
ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਧਾ ਭਾषਿਤਮਾਰ੍ਤਯਾ ਤਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਾऽਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸਤ੍ਤਮਃ । ਰੋषਂ ਵਿਧਾਯਾਤ੍ਮਗਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚੋ ਜਗਾਦ ਤਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਭृਤ੍ਤਪਃ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾੜੀ ਪਰ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਵਣ ਉਵਾਚ। ਜਨਨ੍ਯਾਕਰ੍ਣਯ ਵਚੋ ਮਮ ਗਰ੍ਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭਾ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸਿ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵਯਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਤੂੰ ਹੀ ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਅਸੀਂ ਹਾਂ।'
ਕੋऽਸੌ ਕੀਟਃ ਸ ਧਨਦਃ ਕ੍ਵ ਤਪਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਂ ਪੁਨਃ । ਕਾਲਂ ਕਾ ਕਿਂਤੁ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੇਵਕਸਂਯੁਤਮ੍
'ਉਹ ਕੀੜਾ, ਉਹ ਧਨ-ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸਦੀ ਘੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀ ਹੈ? ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਕੀ ਹੈ? ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਹੈ।'
ਮਾਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਮੋਤ੍ਸਾਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਕृਤਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੇ ਹਿ ਕੈਕਸਿ
'ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਣ ਸੁਣ, ਦਇਆ ਵਾਲੀ: ਕੋਈ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੈਕਸੀ, ਐਸਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਭੁਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੇਨ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਵੈ । ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਤੋषਕਾਰਕੈਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਅਨ੍ਨੋਦਕੇ ਸਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਚੇਤ੍ਤਦਾ ਪਿਤृਲੋਕਸ੍ਯ ਘਾਤਾਤ੍ਪਾਪਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਜੇਕਰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਤ ਜਾਂ ਖੇਡ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੀषਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਾਵਣੇਨ ਸਹਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗਾਦ੍ਗਿਰਿਕਾਨਨਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਦਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਗ੍ਰਂ ਸ ਤਪੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਭਾਨੁਮਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੂਰ੍ਧ੍ਵਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਮੁਕੁਟੈਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਆਦਿ ਮਕੁਟ ਪਾ ਕੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਸਂਤਾਪਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਦੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤੋ ਨੀਤਂ ਲਂਕਾ ਚ ਨਗਰੀ ਹਠਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਰਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਵਿਹਾਜਾ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਭੁਵਨਂ ਤਾਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੋ ਗਤਾਃ । ਹਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕੁਲਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਮੂਲਕृਂਤਨਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।