ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਰਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਰਘੁਨਾਥੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਲਯਂਸ੍ਤਾਤਵਦ੍ਬੁਧਾਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਸ੍ਵੀਯਾਲ੍ਲਾਁਲਯਁਲ੍ਲੋਕਨਾਯਕਃ
ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਨ ਰੋਗਾਦਿ ਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਗृਹੇषੁ ਚ ਮਹੀਯਸੀ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਸਮੇਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਰ ਹੋਈ।
ਨੇਤਿਃ ਕਦਾਪਿ ਦ੍ਦਸ਼੍ਯੇਤ ਵੈਰਿਜਂ ਭਯਮੇਵ ਚ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦੈਵ ਫਲਿਨੋ ਮਹੀ ਭੂਯਿष੍ਠਧਾਨ੍ਯਕਾ
ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਧ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪਰੀਵਾਰ ਸਨਾਥੀ ਕृਤਜੀਵਨਾਃ । ਕਾਂਤਾ ਸਂਯੋਗਜਸੁਖੈਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤਵਿਰਹਕ੍ਲਮਾਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਾਦਪਦ੍ਮਕਥੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਕਦਾਪਿ ਪਰਨਿਂਦਾਸੁ ਵਾਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਂਤਿ ਨ
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਕਾਰਵੋऽਪਿ ਕਦਾ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਂਤਿ ਮਨਸ੍ਯਹੋ । ਰਘੁਨਾਥਕਰਾਘਾਤਦੁਃਖਸ਼ਂਕਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਮੰਦ ਲੋਕ ਵੀ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ।
ਸੀਤਾਪਤਿਮੁਖਾਲੋਕ ਨਿਸ਼੍ਚਲੀਭੂਤਲੋਚਨਾਃ । ਲੋਕਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਤਤਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਪਰਿਪੂਰਿਤਾਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸਾਪਤ੍ਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ऋषਿਭਿਰ੍ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਰਮ੍ਯਂ ਹਾਟਕਭੂषਣੈਃ
ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਧ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪੁष੍ਟਮਿष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਤृਭਿਃ । ਸਦਾ ਸਂਪਨ੍ਨਸਸ੍ਯਂ ਚ ਸੁਵਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਦੇਸ਼ਂ ਸੁਪ੍ਰਜਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਸੁਤृਣਂ ਬਹੁਗੋਧਨਮ੍ । ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜਿਭਿਃ ਪਰਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਚੰਗਾ ਘਾਸ, ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਪੂਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸੁਵਿਤ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਸੁਪੁष੍ਪਕृਤ੍ਰਿਮੋਦ੍ਯਾਨਾਃ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਫਲਪਾਦਪਾਃ
ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਬਣਾਏ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸਪਦ੍ਮਿਨੀਕਕਾਸਾਰਾ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਂਤਿ ਭੂਮਯਃ । ਸਦਂਭਾ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਯਤ੍ਰ ਜਨਤਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਲਾਨ੍ਯੇਵ ਕੁਲੀਨਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਨਾਧਨਾਨਿ ਚ । ਵਿਭ੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀषੁ ਨ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਚ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾਰੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਦ੍ਯਃ ਕੁਟਿਲਗਾਮਿਨ੍ਯੋ ਨ ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤਮੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਯਤ੍ਰ ਬਹੁਲੇषੁ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਦਰਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਲੋਕ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਤ ਦੇ ਵੱਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਰਜੋਯੁਜਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਨਾਧਰ੍ਮਬਹੁਲਾ ਨਰਾਃ । ਧਨੈਰਨਂਧੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਜਨੋ ਨੈਵ ਚ ਭੋਜਨੇ
ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਰਦ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਯਃ ਸ੍ਯਂਦਨੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਚ ਵੈਰਾਜਪੂਰੁषਃ । ਦਂਡਃ ਪਰਸ਼ੁਕੁਦ੍ਦਾਲਵਾਲਵ੍ਯਜਨਰਾਜਿषੁ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਨਿਆਇਕ ਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ; ਸਜ਼ਾ ਕਦੇ ਕੱਤਰੀਆਂ, ਖੁਰਪੀਆਂ ਜਾਂ ਪੱਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਆਤਪਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋਪਰੋਧਜਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਕਵृਂਦੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍
ਛਤਰੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਰੋਕਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ; ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ਕਪਾਣਯਃ । ਜਾਡ੍ਯਵਾਰ੍ਤਾ ਜਲੇष੍ਵੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯਾ ਏਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਲਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਠੋਰਹृਦਯਾ ਯਤ੍ਰ ਸੀਮਂਤਿਨ੍ਯੋ ਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਔषਧੇष੍ਵੇਵ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕੁष੍ਠਯੋਗੋ ਨ ਮਾਨਵੇ
ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਖਤ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਵੇਧੋ ਯਤ੍ਰ ਸੁਰਤ੍ਨੇषੁ ਸ਼ੂਲਂ ਮੂਰ੍ਤਿਕਰੇषੁ ਵੈ । ਕਂਪਃ ਸਾਤ੍ਵਿਕਭਾਵੋਤ੍ਥੋ ਨ ਭਯਾਤ੍ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ ਵਿੱਚ ਦਾਗ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਾਂਪ pure ਭਾਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ।
ਸਂਜ੍ਵਰਃ ਕਾਮਜੋ ਯਤ੍ਰ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਕਲੁषਸ੍ਯ ਚ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਤ੍ਵਂ ਸਦੈਵਸ੍ਯ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ ਵਸ੍ਤੁਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਬੁਖ਼ ਕਾਮ ਤੋਂ ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਇਭਾ ਏਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਚ੍ਯੋ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਦਾਨਹਾਨਿਰ੍ਗਜੇष੍ਵੇਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਏਵ ਹਿ ਕਂਟਕਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਹਾਥੀ ਹੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਾਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣੇषੁ ਗੁਣਵਿਸ਼੍ਲੇषੋ ਬਂਧੋਕ੍ਤਿਃ ਪੁਸ੍ਤਕੇ ਦृਢਾ । ਸ੍ਨੇਹਤ੍ਯਾਗਃ ਖਲੇष੍ਵੇਵ ਨ ਚ ਵੈ ਸ੍ਵਜਨੇ ਜਨੇ
ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਦ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡਣਾ ਕੇਵਲ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਲਾਲਯਁਲ੍ਲਾਲਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੁष੍ਟੇ ਦਂਡਧਰੋਪਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਏਵਂ ਪਾਲਯਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵ੍ਯਤੀਯੁਰ੍ਵੈ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਨੀਚਜਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾ ਅਪਮਾਨਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਚ ਨਿਂਦਾਂ ਰਜਕਤਸ੍ਤਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧੋਬੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪਾਲਯਮਾਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ । ਸੀਤਾਂ ਵਿਰਹਿਤਾਮੇਕਾਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਇਕੱਲੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਂਸਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸੀਨਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇਃ । ਆਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਂਭੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੁਨੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਨਤਾਭਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਾਰ੍ਧਿਸ਼ੋषਕਮਾਗਤਮ੍
ਅਰਘਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ; ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।