ਅਨਾਦਿਰਾਦ੍ਯੋਜਰਰੂਪਧਾਰੀ ਹਾਰੀ ਕਿਰੀਟੀ ਮਕਰਧ੍ਵਜਾਭਃ । ਜਯਂ ਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹਤਾਰਿਃ ਸ੍ਮਰਾਰਿ ਸਂਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਹੁਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਰਿਨਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੀਣਿਤਾ ਰਘੁਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਘੁਨਾਥੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਨਤਕਂਧਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਘੁਨਾਥ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਸੁਰਾ ਵृਣੁਤ ਮੇ ਯੂਯਂ ਵਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਦੇਵੋ ਦਨੁਜੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਦਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾ ਊਚੁਃ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਭਗਵਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਦਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਾਯਦਾऽਸੁਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬਾਧਾਂ ਪਰਿਦਧਾਤਿ ਭੋਃ । ਤਦਾ ਤਦੇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤਾਵਦ੍ਵੈਰਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਸ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮੁੜ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਭਵਤ੍ਕृਤਂ ਮਦੀਯੈਰ੍ਵੈਗੁਣੈਰ੍ਗ੍ਰਥਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿष੍ਯਤਿ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਿ ਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦਾਰੁਣਾ । ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸਂਯੋਗੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਪਰਾਭਵੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਦੀਯਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੂਯਸੀ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਤੁ ਪਾਠਤਃ
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਵਧੇਗੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਰਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਰਘੁਨਾਥੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਲਯਂਸ੍ਤਾਤਵਦ੍ਬੁਧਾਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਸ੍ਵੀਯਾਲ੍ਲਾਁਲਯਁਲ੍ਲੋਕਨਾਯਕਃ
ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਨ ਰੋਗਾਦਿ ਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਗृਹੇषੁ ਚ ਮਹੀਯਸੀ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਸਮੇਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਰ ਹੋਈ।
ਨੇਤਿਃ ਕਦਾਪਿ ਦ੍ਦਸ਼੍ਯੇਤ ਵੈਰਿਜਂ ਭਯਮੇਵ ਚ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦੈਵ ਫਲਿਨੋ ਮਹੀ ਭੂਯਿष੍ਠਧਾਨ੍ਯਕਾ
ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਧ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪਰੀਵਾਰ ਸਨਾਥੀ ਕृਤਜੀਵਨਾਃ । ਕਾਂਤਾ ਸਂਯੋਗਜਸੁਖੈਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤਵਿਰਹਕ੍ਲਮਾਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਾਦਪਦ੍ਮਕਥੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਕਦਾਪਿ ਪਰਨਿਂਦਾਸੁ ਵਾਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਂਤਿ ਨ
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਕਾਰਵੋऽਪਿ ਕਦਾ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਂਤਿ ਮਨਸ੍ਯਹੋ । ਰਘੁਨਾਥਕਰਾਘਾਤਦੁਃਖਸ਼ਂਕਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਮੰਦ ਲੋਕ ਵੀ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ।
ਸੀਤਾਪਤਿਮੁਖਾਲੋਕ ਨਿਸ਼੍ਚਲੀਭੂਤਲੋਚਨਾਃ । ਲੋਕਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਤਤਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਪਰਿਪੂਰਿਤਾਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸਾਪਤ੍ਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ऋषਿਭਿਰ੍ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਰਮ੍ਯਂ ਹਾਟਕਭੂषਣੈਃ
ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਧ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪੁष੍ਟਮਿष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਤृਭਿਃ । ਸਦਾ ਸਂਪਨ੍ਨਸਸ੍ਯਂ ਚ ਸੁਵਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਦੇਸ਼ਂ ਸੁਪ੍ਰਜਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਸੁਤृਣਂ ਬਹੁਗੋਧਨਮ੍ । ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜਿਭਿਃ ਪਰਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਚੰਗਾ ਘਾਸ, ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਪੂਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸੁਵਿਤ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਸੁਪੁष੍ਪਕृਤ੍ਰਿਮੋਦ੍ਯਾਨਾਃ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਫਲਪਾਦਪਾਃ
ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਬਣਾਏ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸਪਦ੍ਮਿਨੀਕਕਾਸਾਰਾ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਂਤਿ ਭੂਮਯਃ । ਸਦਂਭਾ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਯਤ੍ਰ ਜਨਤਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਲਾਨ੍ਯੇਵ ਕੁਲੀਨਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਨਾਧਨਾਨਿ ਚ । ਵਿਭ੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀषੁ ਨ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਚ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾਰੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਦ੍ਯਃ ਕੁਟਿਲਗਾਮਿਨ੍ਯੋ ਨ ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤਮੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਯਤ੍ਰ ਬਹੁਲੇषੁ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਦਰਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਲੋਕ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਤ ਦੇ ਵੱਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਰਜੋਯੁਜਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਨਾਧਰ੍ਮਬਹੁਲਾ ਨਰਾਃ । ਧਨੈਰਨਂਧੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਜਨੋ ਨੈਵ ਚ ਭੋਜਨੇ
ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਰਦ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਯਃ ਸ੍ਯਂਦਨੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਚ ਵੈਰਾਜਪੂਰੁषਃ । ਦਂਡਃ ਪਰਸ਼ੁਕੁਦ੍ਦਾਲਵਾਲਵ੍ਯਜਨਰਾਜਿषੁ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਨਿਆਇਕ ਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ; ਸਜ਼ਾ ਕਦੇ ਕੱਤਰੀਆਂ, ਖੁਰਪੀਆਂ ਜਾਂ ਪੱਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਆਤਪਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋਪਰੋਧਜਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਕਵृਂਦੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍
ਛਤਰੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਰੋਕਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ; ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ਕਪਾਣਯਃ । ਜਾਡ੍ਯਵਾਰ੍ਤਾ ਜਲੇष੍ਵੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯਾ ਏਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਲਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਠੋਰਹृਦਯਾ ਯਤ੍ਰ ਸੀਮਂਤਿਨ੍ਯੋ ਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਔषਧੇष੍ਵੇਵ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕੁष੍ਠਯੋਗੋ ਨ ਮਾਨਵੇ
ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਖਤ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।