ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਂਚਿਤਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹृषਿਤਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਵਤਨੂਰੁਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭ੍ਰਾਤਾਸ੍ਯ ਭਰਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਿਜਂ ਮਹਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਗਾ ਦੈਵਜ੍ਞਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍ । ਆਹੂਯ ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂਤੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੁਤੇ । ਅਭਿषੇਕਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਣਿ ਸੁਂਦਰੇ । ਲਿਖਿਤ੍ਵੋਪਰਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜੋਧਿਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਘ ਦੇ ਚਮੜੇ 'ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਸਥਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਦਿਨਾਦੇਵ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਪ੍ਰਮੁਦਂ ਯਯੁਃ । ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਚੇਤਸੋ ਗ੍ਲਾਨਿਰਭਵਤ੍ਪਰਤਾਪਿਨਾਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਮੰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਪਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਨਸਾਪਿ ਕਦਾ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਂਤਿ ਜਨਾ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ 'ਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਾਯਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਧੁਃ
ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ — ਸਭ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ।
ਪਰੋਪਕਰਣੇਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸੁਖਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨੋਦਗਮਿਤਾ ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਿਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ 'ਚ ਪੂਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ।
ਵਾਤੋऽਪਿ ਮਾਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬਲਾਨ੍ਨਾਹਰਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਚੌਰਕਥਾ ਨਹਿ
ਹਵਾ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਬਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਉੱਥੇ ਨਰਮ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਧਨਦੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਿਨਾਂ ਰਾਮਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੁਰੁਦੇਵਸ੍ਤੁਤਿਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਰਾਵਣਾਭਿਧਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਵਧਹਰ੍षਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਜਯ ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਸੁਰਾਰ੍ਤਿਹਞ੍ਜਯਜਯ ਦਾਨਵਵਂਸ਼ਦਾਹਕ । ਜਯ ਦੇਵਵਰਾਂਗਨਾਗਣਗ੍ਰਹਣਵ੍ਯਗ੍ਰਕਰਾਰਿਦਾਰਕ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਤਵਯਦ੍ਦਨੁਜੇਂਦ੍ਰ ਨਾਸ਼ਨਂ ਕਵਯੋ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਪ੍ਰਲਯੇ ਜਗਤਾਂਤਤੀਃ ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਸਸੇ ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਲੀਲਯਾ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਵੀ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ!
ਜਯ ਜਨ੍ਮਜਰਾਦਿਦੁਃਖਕੈਃ ਪਰਿਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਬਲੋਦ੍ਧਰੋਦ੍ਧਰ । ਜਯ ਧਰ੍ਮਕਰਾਨ੍ਵਯਾਂਬੁਧੌ ਕृਤਜਨ੍ਮਨ੍ਨਜਰਾਮਰਾਚ੍ਯੁਤ
ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਧਰਮ ਦੇ ਵੰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਤਵ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਨਾਮਭਿਰ੍ਬਹੁਪਾਪਾ ਅਪਿ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾਃ । ਕਿਮੁ ਸਾਧੁਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਸੁਤਨੁਂ ਮਾਨੁषਤਾਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਣਗੇ!
ਹਰਵਿਰਿਂਚਿਨੁਤਂ ਤਵ ਪਾਦਯੋਰ੍ਯੁਗਲਮੀਪ੍ਸਿਤਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍ । ਹृਦਿ ਪਵਿਤ੍ਰਯਵਾਦਿਕਚਿਹ੍ਨਿਤੈਃ ਸੁਰਚਿਤਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਹੇ
ਹੇ ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਭਵਾਨ੍ਨ ਦਧਾਤ੍ਯਭਯਂ ਭੁਵੋ ਮਦਨਮੂਰ੍ਤਿ ਤਿਰਸ੍ਕਰਕਾਂਤਿਭृਤ੍ । ਸੁਰਗਣਾ ਹਿ ਕਥਂ ਸੁਖਿਨਃ ਪੁਨਰ੍ਨਨੁਭਵਂਤਿ ਘृਣਾਮਯ ਪਾਵਨ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ?
ਯਦਾ ਯਦਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦਨੁਜਾਹਿ ਦੁਃਖਦਾਸ੍ਤਦਾ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਿ ਜਨ੍ਮਭਾਗ੍ਭਵੇਃ । ਅਜੋऽਵ੍ਯਯੋऽਪੀਸ਼ਵਰੋऽਪਿ ਸਨ੍ਵਿਭੋ ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਜਂ ਨਿਜਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਮृਤਸੁਧਾਸਦृਸ਼ੈਰਘਨਾਸ਼ਨੈਃ ਸੁਚਰਿਤੈਰਵਕੀਰ੍ਯ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਅਮਨੁਜੈਰ੍ਗੁਣਸ਼ਂਸਿਭਿਰੀਡਿਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਚਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਕਂ ਪਦਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਢੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਨਾਦਿਰਾਦ੍ਯੋਜਰਰੂਪਧਾਰੀ ਹਾਰੀ ਕਿਰੀਟੀ ਮਕਰਧ੍ਵਜਾਭਃ । ਜਯਂ ਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹਤਾਰਿਃ ਸ੍ਮਰਾਰਿ ਸਂਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਹੁਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਰਿਨਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੀਣਿਤਾ ਰਘੁਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਘੁਨਾਥੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਨਤਕਂਧਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਘੁਨਾਥ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਸੁਰਾ ਵृਣੁਤ ਮੇ ਯੂਯਂ ਵਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਦੇਵੋ ਦਨੁਜੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਦਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾ ਊਚੁਃ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਭਗਵਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਦਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਾਯਦਾऽਸੁਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬਾਧਾਂ ਪਰਿਦਧਾਤਿ ਭੋਃ । ਤਦਾ ਤਦੇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤਾਵਦ੍ਵੈਰਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਸ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮੁੜ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਭਵਤ੍ਕृਤਂ ਮਦੀਯੈਰ੍ਵੈਗੁਣੈਰ੍ਗ੍ਰਥਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿष੍ਯਤਿ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਿ ਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦਾਰੁਣਾ । ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸਂਯੋਗੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਪਰਾਭਵੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਦੀਯਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੂਯਸੀ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਤੁ ਪਾਠਤਃ
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਵਧੇਗੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਵੇਗੀ।