ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣੌ ਚਿਰਕਾਲਂ ਨ ਸੇਵਿਤੌ । ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਹਟੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾ ਮਾਤਃ ਕੀਟਕਾ ਰੇਤਸੋ ਭਵਾਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਜਨਕਾਜ੍ਞਾਤੋ ਗਤੋ ਵੈ ਦਂਡਕਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਪਾਂਗਾਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਸਾਗਰਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਲਂਕਾਯਾਂ ਗਮਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਾ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਵੈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਸਂਭਾਵਯਾਸ਼ੁ ਚਕਿਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਰ੍ਪਿਤਮਾਨਸਾਮ੍
ਇਹ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਜ੍ਯੈਨਾਂ ਬਭਾषੇ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਹੁ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਵਹੁ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਵਿਲਸ ਭਾਮਿਨਿ । ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸੂਯ ਚ ਕੁਲਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪਾਵਯ ਪਾਵਨੇ
ਸੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਪਰਾਃ ਪਤਿਦੁਃਖਸੁਖਾਨੁਗਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ 'ਚ ਸਾਥ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਦੇਹਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਯੁਗਲਮਨੁਯਾਂਤ੍ਯਾ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਈ।
ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪੁਮਾਂਸਸ੍ਤੁ ਵੈਰਿਕੋਟਿਪ੍ਰਭਂਜਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਸਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਵਾਞ੍ਛਿਕਾ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਂਚਿਤਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹृषਿਤਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਵਤਨੂਰੁਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭ੍ਰਾਤਾਸ੍ਯ ਭਰਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਿਜਂ ਮਹਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਗਾ ਦੈਵਜ੍ਞਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍ । ਆਹੂਯ ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂਤੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੁਤੇ । ਅਭਿषੇਕਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਣਿ ਸੁਂਦਰੇ । ਲਿਖਿਤ੍ਵੋਪਰਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜੋਧਿਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਘ ਦੇ ਚਮੜੇ 'ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਸਥਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਦਿਨਾਦੇਵ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਪ੍ਰਮੁਦਂ ਯਯੁਃ । ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਚੇਤਸੋ ਗ੍ਲਾਨਿਰਭਵਤ੍ਪਰਤਾਪਿਨਾਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਮੰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਪਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਨਸਾਪਿ ਕਦਾ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਂਤਿ ਜਨਾ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ 'ਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਾਯਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਧੁਃ
ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ — ਸਭ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ।
ਪਰੋਪਕਰਣੇਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸੁਖਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨੋਦਗਮਿਤਾ ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਿਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ 'ਚ ਪੂਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ।
ਵਾਤੋऽਪਿ ਮਾਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬਲਾਨ੍ਨਾਹਰਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਚੌਰਕਥਾ ਨਹਿ
ਹਵਾ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਬਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਉੱਥੇ ਨਰਮ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਧਨਦੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਿਨਾਂ ਰਾਮਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੁਰੁਦੇਵਸ੍ਤੁਤਿਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਰਾਵਣਾਭਿਧਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਵਧਹਰ੍षਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਜਯ ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਸੁਰਾਰ੍ਤਿਹਞ੍ਜਯਜਯ ਦਾਨਵਵਂਸ਼ਦਾਹਕ । ਜਯ ਦੇਵਵਰਾਂਗਨਾਗਣਗ੍ਰਹਣਵ੍ਯਗ੍ਰਕਰਾਰਿਦਾਰਕ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਤਵਯਦ੍ਦਨੁਜੇਂਦ੍ਰ ਨਾਸ਼ਨਂ ਕਵਯੋ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਪ੍ਰਲਯੇ ਜਗਤਾਂਤਤੀਃ ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਸਸੇ ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਲੀਲਯਾ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਵੀ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ!
ਜਯ ਜਨ੍ਮਜਰਾਦਿਦੁਃਖਕੈਃ ਪਰਿਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਬਲੋਦ੍ਧਰੋਦ੍ਧਰ । ਜਯ ਧਰ੍ਮਕਰਾਨ੍ਵਯਾਂਬੁਧੌ ਕृਤਜਨ੍ਮਨ੍ਨਜਰਾਮਰਾਚ੍ਯੁਤ
ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਧਰਮ ਦੇ ਵੰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਤਵ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਨਾਮਭਿਰ੍ਬਹੁਪਾਪਾ ਅਪਿ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾਃ । ਕਿਮੁ ਸਾਧੁਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਸੁਤਨੁਂ ਮਾਨੁषਤਾਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਣਗੇ!
ਹਰਵਿਰਿਂਚਿਨੁਤਂ ਤਵ ਪਾਦਯੋਰ੍ਯੁਗਲਮੀਪ੍ਸਿਤਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍ । ਹृਦਿ ਪਵਿਤ੍ਰਯਵਾਦਿਕਚਿਹ੍ਨਿਤੈਃ ਸੁਰਚਿਤਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਹੇ
ਹੇ ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਭਵਾਨ੍ਨ ਦਧਾਤ੍ਯਭਯਂ ਭੁਵੋ ਮਦਨਮੂਰ੍ਤਿ ਤਿਰਸ੍ਕਰਕਾਂਤਿਭृਤ੍ । ਸੁਰਗਣਾ ਹਿ ਕਥਂ ਸੁਖਿਨਃ ਪੁਨਰ੍ਨਨੁਭਵਂਤਿ ਘृਣਾਮਯ ਪਾਵਨ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ?
ਯਦਾ ਯਦਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦਨੁਜਾਹਿ ਦੁਃਖਦਾਸ੍ਤਦਾ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਿ ਜਨ੍ਮਭਾਗ੍ਭਵੇਃ । ਅਜੋऽਵ੍ਯਯੋऽਪੀਸ਼ਵਰੋऽਪਿ ਸਨ੍ਵਿਭੋ ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਜਂ ਨਿਜਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਮृਤਸੁਧਾਸਦृਸ਼ੈਰਘਨਾਸ਼ਨੈਃ ਸੁਚਰਿਤੈਰਵਕੀਰ੍ਯ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਅਮਨੁਜੈਰ੍ਗੁਣਸ਼ਂਸਿਭਿਰੀਡਿਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਚਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਕਂ ਪਦਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਢੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ।