ਚਿਰਂਜੀਵ ਚਿਰਂਜੀਵ ਹ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਿਤਿ ਚਾਭ੍ਯਧਾਤ੍ । ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਮਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚਰਣੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ!' ਰਾਮ, ਜੋ ਭਲਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕੇਨਾਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਰਤਨਗਰਭਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਯਥਾਯਮਕਰੋਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਮਮਦੁਃਖਾਪਨੋਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਮਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਮਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲੈ।
ਦਤ੍ਤਾਮਾਸ਼ਿषਮਾਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਯਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਯਾ । ਨਿਜਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਬੁਧੈਰ੍ਵृਤਃ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਾਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृषਿਤਾਂ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚਰਣਾਵਗ੍ਰਹੀਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਮਾਤਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਂਠਾ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਾ । ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਾਮਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਰੋਮਹਰ੍षੋऽਭੂਦ੍ਗਦ੍ਗਦਾ ਵਾਗਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਤੁ ਸੋष੍ਣਾਨਿ ਪ੍ਰਵਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਾਪਦਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੋਲੀ ਅਟਕ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਪਏ।
ਜਨਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਨਯੀ ਤਾਟਂਕਦ੍ਵਯਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਕਰਾਕਲ੍ਪ ਪਦਾਕਲ੍ਪਰਹਿਤਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੋਨੋ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧृष੍ਟਾਂ ਕृਸ਼ਾਂਗੀਂ ਤਾਂ ਸ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਮਯੋ ਨਾਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਪਤਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣੌ ਚਿਰਕਾਲਂ ਨ ਸੇਵਿਤੌ । ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਹਟੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾ ਮਾਤਃ ਕੀਟਕਾ ਰੇਤਸੋ ਭਵਾਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਜਨਕਾਜ੍ਞਾਤੋ ਗਤੋ ਵੈ ਦਂਡਕਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਪਾਂਗਾਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਸਾਗਰਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਲਂਕਾਯਾਂ ਗਮਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਾ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਵੈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਸਂਭਾਵਯਾਸ਼ੁ ਚਕਿਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਰ੍ਪਿਤਮਾਨਸਾਮ੍
ਇਹ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਜ੍ਯੈਨਾਂ ਬਭਾषੇ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਹੁ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਵਹੁ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਵਿਲਸ ਭਾਮਿਨਿ । ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸੂਯ ਚ ਕੁਲਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪਾਵਯ ਪਾਵਨੇ
ਸੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਪਰਾਃ ਪਤਿਦੁਃਖਸੁਖਾਨੁਗਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ 'ਚ ਸਾਥ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਦੇਹਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਯੁਗਲਮਨੁਯਾਂਤ੍ਯਾ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਈ।
ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪੁਮਾਂਸਸ੍ਤੁ ਵੈਰਿਕੋਟਿਪ੍ਰਭਂਜਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਸਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਵਾਞ੍ਛਿਕਾ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਂਚਿਤਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹृषਿਤਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਵਤਨੂਰੁਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭ੍ਰਾਤਾਸ੍ਯ ਭਰਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਿਜਂ ਮਹਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਗਾ ਦੈਵਜ੍ਞਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍ । ਆਹੂਯ ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂਤੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੁਤੇ । ਅਭਿषੇਕਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਣਿ ਸੁਂਦਰੇ । ਲਿਖਿਤ੍ਵੋਪਰਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜੋਧਿਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਘ ਦੇ ਚਮੜੇ 'ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਸਥਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਦਿਨਾਦੇਵ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਪ੍ਰਮੁਦਂ ਯਯੁਃ । ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਚੇਤਸੋ ਗ੍ਲਾਨਿਰਭਵਤ੍ਪਰਤਾਪਿਨਾਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਮੰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਪਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਨਸਾਪਿ ਕਦਾ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਂਤਿ ਜਨਾ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ 'ਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਾਯਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਧੁਃ
ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ — ਸਭ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ।
ਪਰੋਪਕਰਣੇਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸੁਖਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨੋਦਗਮਿਤਾ ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਿਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ 'ਚ ਪੂਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ।
ਵਾਤੋऽਪਿ ਮਾਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬਲਾਨ੍ਨਾਹਰਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਚੌਰਕਥਾ ਨਹਿ
ਹਵਾ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਬਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਉੱਥੇ ਨਰਮ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।