ਸੀਤਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚ । ਇਤਿ ਤਥ੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮੁਖੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
"ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਦੇ।" ਇਹ ਸਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਮੁਖਾ ਨੇ ਕਹੀ—
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨਹਿ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਾਜਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੋਮਾਂਚਿਤਤਨੂਰੁਹਾ
"ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਂਗ੍ਯਸ਼੍ਰੁ ਮੁਂਚਂਤੀ ਰਾਮਮੈਕ੍ਸ਼ਤ । ਤਾਵਤ੍ਸ ਰਾਮੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਨਰਯਾਨਮਧਿਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅੰਸੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮਾਤੁਰ੍ਭਵਨਂ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਸੁਨਯਃ ਪੁਰਃ । ਕੈਕੇਯ੍ਯਪਿ ਤ੍ਰਪਾਭਾਰਨਮ੍ਰਾ ਰਾਮਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਸਿਆਣੀ ਸਲਾਹ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ; ਕੈਕੇਈ ਵੀ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਤੀਂ ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤੀ ਮੁਹੁਃ । ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਰਾਮੋ ਮਾਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਰਾਮ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਸਾਂਤ੍ਵਯਂਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਮਯਾ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਚਰਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਅਧੁਨਾ ਕਰਵੈ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਤੋ ਜਨਨ੍ਯਹੋ । ਮਯਾ ਨ੍ਯੂਨਂ ਕृਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂ ਮਾਂ ਨੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਮਾਂ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹਾਏ! ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੀ?
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਨਂ ਭਰਤਂ ਮਾਂ ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਯ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾਨਘ
ਭਰਤ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਮ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ । ਰਾਮੋऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਰਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ।' ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤਂ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਚਿਰਂਜੀਵ ਚਿਰਂਜੀਵ ਹ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਿਤਿ ਚਾਭ੍ਯਧਾਤ੍ । ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਮਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚਰਣੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ!' ਰਾਮ, ਜੋ ਭਲਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕੇਨਾਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਰਤਨਗਰਭਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਯਥਾਯਮਕਰੋਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਮਮਦੁਃਖਾਪਨੋਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਮਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਮਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲੈ।
ਦਤ੍ਤਾਮਾਸ਼ਿषਮਾਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਯਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਯਾ । ਨਿਜਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਬੁਧੈਰ੍ਵृਤਃ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਾਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृषਿਤਾਂ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚਰਣਾਵਗ੍ਰਹੀਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਮਾਤਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਂਠਾ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਾ । ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਾਮਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਰੋਮਹਰ੍षੋऽਭੂਦ੍ਗਦ੍ਗਦਾ ਵਾਗਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਤੁ ਸੋष੍ਣਾਨਿ ਪ੍ਰਵਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਾਪਦਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੋਲੀ ਅਟਕ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਪਏ।
ਜਨਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਨਯੀ ਤਾਟਂਕਦ੍ਵਯਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਕਰਾਕਲ੍ਪ ਪਦਾਕਲ੍ਪਰਹਿਤਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੋਨੋ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧृष੍ਟਾਂ ਕृਸ਼ਾਂਗੀਂ ਤਾਂ ਸ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਮਯੋ ਨਾਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਪਤਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣੌ ਚਿਰਕਾਲਂ ਨ ਸੇਵਿਤੌ । ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਹਟੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾ ਮਾਤਃ ਕੀਟਕਾ ਰੇਤਸੋ ਭਵਾਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਜਨਕਾਜ੍ਞਾਤੋ ਗਤੋ ਵੈ ਦਂਡਕਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਪਾਂਗਾਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਸਾਗਰਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਲਂਕਾਯਾਂ ਗਮਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਾ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਵੈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਸਂਭਾਵਯਾਸ਼ੁ ਚਕਿਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਰ੍ਪਿਤਮਾਨਸਾਮ੍
ਇਹ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਜ੍ਯੈਨਾਂ ਬਭਾषੇ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਹੁ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਵਹੁ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਵਿਲਸ ਭਾਮਿਨਿ । ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸੂਯ ਚ ਕੁਲਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪਾਵਯ ਪਾਵਨੇ
ਸੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਪਰਾਃ ਪਤਿਦੁਃਖਸੁਖਾਨੁਗਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ 'ਚ ਸਾਥ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਦੇਹਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਯੁਗਲਮਨੁਯਾਂਤ੍ਯਾ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਈ।
ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪੁਮਾਂਸਸ੍ਤੁ ਵੈਰਿਕੋਟਿਪ੍ਰਭਂਜਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਸਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਵਾਞ੍ਛਿਕਾ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।