ਮਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਯਦਘਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਧੁਕਾਰਿਕਾਃ
'ਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਅਜਾਣੇ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਭ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਜਾਨਕ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਜ੍ਯਾਥ ਸਮਪृਚ੍ਛਦਨਾਮਯਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਭਸੋਂऽਗਣੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਲੋਕਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਵਪਿਤੁਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਨਿਜਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨੀਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਸ਼੍ਚਿਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਰਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮੁਖਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਚਿਵਂ ਨਗਰੋਤ੍ਸਵਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਰਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਭਰਤ ਉਵਾਚ। ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਘੁਨਾਥਾਗਮੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਮਂਦਿਰੇ ਰਮ੍ਯਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਚਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿਪਾਂਸੁਕਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚਂਦਨਦ੍ਰਵਸਿਂਚਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਸੂਨਭਰਸਂਕॢਪ੍ਤਾ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਵृਤਾਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਧ੍ਵਜਭਾ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਖਿਲਸ੍ਵਾਂਗਣਾਃ । ਮੇਘਾਗਮੇ ਧਨੁਰਿਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਵੇਵ ਵਲੀਮੁਖਾਃ
ਹਰ ਆੰਗਣ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਬਾਦਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਧਨਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਤਿਗੇਹਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰਯਂਤ੍ਵਗਰੂਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯਦ੍ਧੂਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਿਨੋ ਨृਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਲੀਲਯਾ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ।
ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲਾਭਾਨਾਧੋਰਣਸੁਯਂਤ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਯਂਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗੈਰਿਕਾਦ੍ਯੁਪਧਾਤੁਭਿਃ
ਮੇਰੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤਾ ਭੂਯਃ ਸੁਸ਼ੋਭਂਤੁ ਮਨੋਜਵਾਃ । ਯਦ੍ਵੇਗਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਗਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਹਯਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਵ ਛੱਡ ਦੇਣ।
ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਮ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਗਜੋਪਰਿ ਸਮਾਰੂਢਾ ਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਕਿਰਂਤੁ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੋਤੀ ਛਿੜਕਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੂਰ੍ਵਾਹਾਰਿਦ੍ਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਸੁਵਾਸਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਰਾਮਂ ਨੀਰਾਜਯਂਤੁ ਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਹਲਦੀ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਨ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਸਂਯੋਗਸਂਦੇਸ਼ ਵਿਧੁਰਾ ਸਤੀ । ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਤਦੀਕ੍ਸ਼ਣਸੁਲਾਲਸਾ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਾਣੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਰਚਨਾਃ ਪੁਰਸ਼ੋਭਾਵਿਧਾਯਿਕਾਃ । ਕਰੋਤੁ ਜਨਤਾ ਹृष੍ਟਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮੁਖੋ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰੀਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਤੋਰਣਾਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੁਖਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਤਸਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੋਰਣਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਨਗਰੀਂ ਤਾਂ ਵੈ ਮਂਤ੍ਰੀ ਤੁ ਸੁਮੁਖਾਭਿਧਃ । ਖ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਮਾਗਮਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀ ਸੁਮੁਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਲੋਕਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਘੁਨਾਥਂ ਸੁਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦੀਯ ਵਿਰਹਤ੍ਯਕ੍ਤਭੋਗਸੁਖਾਦਯਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਘੁਨਾਥ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਰਾਹਤ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦਰ੍ਭਪਾਣਯਃ । ਧੌਤੋਤ੍ਤਰੀਯਵਲਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਧੋਏ ਹੋਏ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਨਾਯਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੇ ਸ਼ੂਰਤਮਾ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਵਰਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵੀਰਾ ਜੇਤਾਰੋ ਯਯੁਰਪ੍ਯਮੁਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਧਨਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਰਾਸ਼ੋਭਿਤਪਾਣਯਃ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਪਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵੀਯਾਚਾਰਸੁਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਵੇਦਾਚਾਰਰਤਾ ਯੇ ਵੈ ਤੇऽਪਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰੀਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ 'ਚ ਪੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤਾਂ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਯੇ ਯੇ ਵृਤ੍ਤਿਕਰਾ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਧਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਕਂ ਵਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਭੂਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਭੂਪਤਿ ਕੋਲ ਆਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭੂਪਤਿਸਂਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਮੋਦਾਪ੍ਲਵਸਂਯੁਤਾਃ । ਨਾਨਾ ਕੌਤੁਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ-ਰੰਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਘੁਨਾਥੋऽਪਿ ਸਕਲੈਰ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਯਾਨਗੈਃ । ਪਰੀਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਰੀਂ ਰਚਿਤਮੋਹਨਾਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁਨਾਥ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਲਵਂਗਾਃ ਪ੍ਲਵਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਆਕਾਸ਼ਪਥਚਾਰਿਣਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਸ਼ੋਭਾਪਰੀਤਾਂਗਾਸ਼੍ਚਾਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਉੱਡਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਯਾਨਮਥਾਰੁਹਤ੍ । ਸੀਤਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪਰਿਵਾਰਸਮਾਵृਤਃ
ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਕृਤਕੌਤੁਕਤੋਰਣਾਮ੍ । ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਮੁਤ੍ਸਵੈਃ ਪਰੀਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗੇਟ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਵੀਣਾਪਣਵਭੇਰ੍ਯਾਦਿਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰਾਹਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੋਭਮਾਨਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਂਦਿਭਿਃ
ਵੀਣਾ, ਪਖਾਵਜ, ਭੇਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਜਯ ਰਾਘਵਰਾਮੇਤਿ ਜਯ ਸੂਰ੍ਯਕੁਲਾਂਗਦ । ਜਯ ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਦੇਵ ਜਯਤਾਲ੍ਲੋਕਨਾਯਕਃ
ਜੈ ਰਾਘਵ ਰਾਮ! ਜੈ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗਹਨਾ! ਜੈ ਦਾਸਰਥ ਦੇਵ! ਜੈ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!