ਜਗਾਦ ਮਮ ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੀਯਤੇ ਮਯਾ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਪਰ੍ਯਂਤਂ ਰਾਮਸਂਦੇਸ਼ਹਾਰਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧਾਃ ਸੁਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਚ ਹਨੁਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਧ੍ਵਨਾ
ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੱਡੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਚਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਰਾਤ੍ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪੁष੍ਪਕਾਸਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸਸੀਤਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰਤਂ ਪਾਦਚਾਰੇਣ ਸਂਗਤਮ੍ । ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਕੌਪੀਨ ਪਰਿਧਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਟਾ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਕਉਪੀਨ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਵੇषੇਣ ਸਮਵੇषਾਞ੍ਜਟਾਧਰਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਤਯਾ ਕृਸ਼ਰੂਪਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਾ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾ ਵਾਂਗ ਸਨ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨृਪਮ੍ । ਅਹੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਯਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅਹਾ, ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ।'
ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਦਾਤਿਰਾਯਾਤਿ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਵੇषਭृਤ੍ । ਨ ਦੁਃਖਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਮੇऽਨ੍ਯਦ੍ਵਨਮਧ੍ਯਗਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਚੈਤਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਅਹੋ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਸਖਾ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਹਾ, ਵੇਖੋ ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਿਕਟੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੈਃ ਸੁਹਰ੍षਿਤੈਃ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਂ ਭਰਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਭਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਰਪਤਿਃ ਪੁष੍ਪਕਾਨ੍ਨਭਸੋਂऽਗਣਾਤ੍ । ਬਿਭੀषਣਹਨੂਮਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਕृਤਾਦਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰਿਆ।
ਯਾਨਾਦਵਤਤਾਰਾਸ਼ੁ ਵਿਰਹਾਤ੍ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਾਨਸਃ । ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭ੍ਰਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਵਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਭਰਾ, ਭਰਾ, ਭਰਾ, ਭਰਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਮਿਮਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਸੁਰੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਿਰਹਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਸ਼੍ਚ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ
ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਪੈ ਗਿਆ।
ਰਘੁਨਾਥੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ । ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਜਗृਹੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਰ੍षਾਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਘੁਨਾਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਿਤੋऽਪਿ ਹਿ ਭृਸ਼ਂ ਨੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਰੁਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਪਦਾਂਭੋਜਗ੍ਰਹਣਾਸਕ੍ਤਬਾਹੁਭृਤ੍
ਉਹ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ।
ਭਰਤ ਉਵਾਚ। ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਿਨੋ ਮੇ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
ਭਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਯਸ੍ਤੇ ਵਿਦੇਹਜਾ ਪਾਣਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਰੂਰਮਮਨ੍ਯਤ । ਸ ਏਵ ਚਰਣੋ ਰਾਮ ਵਨੇ ਬਭ੍ਰਾਮ ਮਤ੍ਕृਤੇ
'ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ, ਉਸੇ ਪੈਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਿਆ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰੁਮੁਖੋ ਦੀਨਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਨਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਮਿਲਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਤਮਨੁਜਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਭਰਤੇਨ ਸਮਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪੁष੍ਪਕਾਸਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਪਤ੍ਨੀਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍
ਭਰਤ ਨਾਲ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਸੂਯਾਮਿਵਾਤ੍ਰੇਃ ਕਿਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਂ ਘਟੋਦ੍ਭੁਵਃ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਜਨਕਜਾਮਮਨ੍ਯਤਨਨਾਮ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਨੂੰ ਅਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਜਾਂ ਅਗਸਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਲਿਆ।
ਮਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਯਦਘਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਧੁਕਾਰਿਕਾਃ
'ਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਅਜਾਣੇ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਭ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਜਾਨਕ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਯੁਜ੍ਯਾਥ ਸਮਪृਚ੍ਛਦਨਾਮਯਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਭਸੋਂऽਗਣੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਲੋਕਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਵਪਿਤੁਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਨਿਜਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨੀਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਸ਼੍ਚਿਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਰਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮੁਖਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਚਿਵਂ ਨਗਰੋਤ੍ਸਵਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਰਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਭਰਤ ਉਵਾਚ। ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਘੁਨਾਥਾਗਮੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਮਂਦਿਰੇ ਰਮ੍ਯਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਚਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿਪਾਂਸੁਕਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚਂਦਨਦ੍ਰਵਸਿਂਚਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਸੂਨਭਰਸਂਕॢਪ੍ਤਾ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਵृਤਾਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਧ੍ਵਜਭਾ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਖਿਲਸ੍ਵਾਂਗਣਾਃ । ਮੇਘਾਗਮੇ ਧਨੁਰਿਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਵੇਵ ਵਲੀਮੁਖਾਃ
ਹਰ ਆੰਗਣ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਬਾਦਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਧਨਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਤਿਗੇਹਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰਯਂਤ੍ਵਗਰੂਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯਦ੍ਧੂਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਿਨੋ ਨृਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਲੀਲਯਾ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ।
ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲਾਭਾਨਾਧੋਰਣਸੁਯਂਤ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਯਂਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗੈਰਿਕਾਦ੍ਯੁਪਧਾਤੁਭਿਃ
ਮੇਰੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।