ਗਰ੍ਤਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਸਂਯੁਤਃ । ਕृਸ਼ਾਂਗਯष੍ਟਿਰ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਯਵਾਨ੍ਨਮਪਿ ਨੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਜਲਂ ਪਿਬਤਿ ਨੋ ਮੁਹੁਃ । ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਸਵਿਤਾਰਂ ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ
ਉਹ ਜੌ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸੁਰਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਰ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾ। ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੀਤਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗ੍ਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਟਵੀਂ ਗਤਃ । ਯਾ ਸੀਤਾ ਪੁष੍ਪਪਰ੍ਯਂਕੇ ਵृਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਵਿਸਂਤਾਪਂ ਕਦਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ ਨੋ ਸਤੀ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਜਾਨਕੀ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਹੋ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਹੀਂ ਸਹੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦੀ ਹੈ — ਹਾਏ!
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਾਜਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਯਨੈਃ ਕਦਾ । ਸਾ ਸੀਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿਰਾਤੈਃ ਕਾਲਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਭੋਜਿਤਾ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸਾ ਸੀਤਾਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਥਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯਹੋ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ, ਹਾਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਨ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਦਤ੍ਯਦਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਰਤੋ ਰਾਮਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭਰਤ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੈਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਨੀਤਿਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੈਰਿਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਮਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਮੇऽਗ੍ਰਜੋ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਸੀਦਤਿ
ਹੇ ਮੰਤਰੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਭਾਗਾ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਉਂ ਆਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਪਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕਰੋਮਿ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਃ
ਇਸ ਅਭਾਗੇ ਦੀ ਨੀਂਦ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਹੈ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਚਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਮੰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰਸੂਃ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੂਜੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਚਮੁਚ ਸੁਮਿਤਰਾ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨੂਨਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ । ਵਿਲਾਪਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਭਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਚੇਤਸਾ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰਤੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਰਤ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਹਨੂਮਂਤਂ ਬਲਵਂਤਂ ਸਮੀਰਜਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਵ੍ਯਾਜ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਂਤਿਹਤਾਂਧਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਹਨੂਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਗਿਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਨੋਦਿਤਾਮ੍ । ਚਿਰਂਤਨਵਿਯੋਗੇਨ ਗਦ੍ਗਦੀਕृਤਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਖੀ ਹੋਈ ਗੱਲ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰ ਸਮੀਰਣਤਨੂਦ੍ਭਵ । ਮਦ੍ਵਿਯੋਗਕृਸ਼ਾਂ ਯष੍ਟਿਂ ਵਪੁषੋ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਹਠਾਤ੍
ਹੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਪਤਲੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਲ੍ਕਲਂ ਪਰੀਧਤ੍ਤੇ ਜਟਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹੇ । ਫਲਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਸ੍ਯ ਮਾਤੇਵ ਲੋष੍ਟਵਤ੍ਕਾਂਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੋਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਬਾਂਧਵੋ ਮਮ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਦੂਜੀ ਮਹਿਲਾ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸਾਕਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਿਯੋਗਜਦੁਃਖਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਦਗ੍ਧਕਲੇਵਰਮ੍ । ਮਦਾਗਮਨਸਂਦੇਸ਼ ਪਯੋਵृष੍ਟ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਿਂਚਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਭਿੱਜਾ ਦੇਣਾ।
ਸੀਤਯਾ ਸਹਿਤਂ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਦਿਕਪੀਂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਬਿਭੀषਣੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਵੇਦਯ ਸੁਖਾਤ੍ਪੁष੍ਪਕਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯੇਨ ਮੇ ਸੋऽਨੁਜਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਖਮੇਤਿ ਮਦਾਗਮਾਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜਲਦੀ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਘੁਵੀਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਜਗਾਮ ਭਰਤਾਵਾਸਂ ਨਂਦਿਗ੍ਰਾਮਂ ਨਿਦੇਸ਼ਕृਤ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੰਦੀਗ੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਭਰਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਨਂਦਿਗ੍ਰਾਮਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੈਃ ਸੁਸਂਯਤਮ੍ । ਭਰਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਿਰਹਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਨੰਦੀਗ੍ਰਾਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ।
ਕਥਯਂਤਂ ਮਂਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਕਥਾਨਕਮ੍ । ਤਦੀਯ ਪਦਾਪਾਥੋਜ ਮਕਰਂਦਸੁਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਭਰਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਤਿਯੁਤਂ ਕਿਲ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਸਕਲਾਂਸ਼ੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਂਜਲਿ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਚੇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਦ
ਉਹਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਭਰਤ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੱਸੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਸ੍ਫੁਰਤ੍ । ਹृਦਯਾਚ੍ਚ ਗਤਃ ਸ਼ੋਕੋ ਹਰ੍षਾਸ੍ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਾਨਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਕੰਪਿਆ, ਦਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਿਕਟੇ ਹਿ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਮਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਮਾਗਮਨਸਂਦੇਸ਼ਾਮृਤਸਿਕ੍ਤਕਲੇਵਰਃ । ਪ੍ਰਾਪਯਦ੍ਧਰ੍षਪੂਰਂ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯੋ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।