ਲਂਕਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍ । ਸੀਤਯਾਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਹਨੁਮਤ੍ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੈਃ ਸਂਯੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਬਿਭੀषਣੋऽਪਿ ਸਚਿਵੈਰਨ੍ਵਗਾਦ੍ਵਿਰਹੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੁਮਾਨ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਤੜਫ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ।
ਲਂਕਾਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਹੁਧਾ ਭਗ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸ਼ੋਕਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤਾਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ਕੋਰਕੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਮृਤਾਭਿਰ੍ਹਨੁਮਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮਰੀ ਹੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵੀਯਸ੍ਵੀਯਵਿਮਾਨਕੈਃ
ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਞ੍ਛृਣ੍ਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਨ੍ । ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਤ੍ਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਢੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸੀਤਾਯੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਂਤਿ ਚ । ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿਖਾਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਕृਤਾਵਾਸਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਖਾਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਰਾਮੋऽਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ੍ਵਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਂਦਿਗ੍ਰਾਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਭਰਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਲਯਨ੍ਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਯੋਗਜਨਿਤਂ ਦੁਃਖਚਿਹ੍ਨਂ ਵਹਨ੍ਬਹੁ
ਉਥੇ ਭਰਤ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਤਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਸਂਯੁਤਃ । ਕृਸ਼ਾਂਗਯष੍ਟਿਰ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਯਵਾਨ੍ਨਮਪਿ ਨੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਜਲਂ ਪਿਬਤਿ ਨੋ ਮੁਹੁਃ । ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਸਵਿਤਾਰਂ ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ
ਉਹ ਜੌ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸੁਰਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਰ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾ। ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੀਤਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗ੍ਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਟਵੀਂ ਗਤਃ । ਯਾ ਸੀਤਾ ਪੁष੍ਪਪਰ੍ਯਂਕੇ ਵृਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਵਿਸਂਤਾਪਂ ਕਦਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ ਨੋ ਸਤੀ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਜਾਨਕੀ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਹੋ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਹੀਂ ਸਹੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦੀ ਹੈ — ਹਾਏ!
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਾਜਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਯਨੈਃ ਕਦਾ । ਸਾ ਸੀਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿਰਾਤੈਃ ਕਾਲਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਭੋਜਿਤਾ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸਾ ਸੀਤਾਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਥਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯਹੋ
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ, ਹਾਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਨ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਦਤ੍ਯਦਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਰਤੋ ਰਾਮਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭਰਤ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੈਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਨੀਤਿਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੈਰਿਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਮਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਮੇऽਗ੍ਰਜੋ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਸੀਦਤਿ
ਹੇ ਮੰਤਰੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਭਾਗਾ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਉਂ ਆਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਪਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕਰੋਮਿ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਃ
ਇਸ ਅਭਾਗੇ ਦੀ ਨੀਂਦ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਹੈ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਚਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਮੰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰਸੂਃ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੂਜੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਚਮੁਚ ਸੁਮਿਤਰਾ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨੂਨਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ । ਵਿਲਾਪਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਭਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਚੇਤਸਾ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰਤੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਰਤ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਹਨੂਮਂਤਂ ਬਲਵਂਤਂ ਸਮੀਰਜਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਵ੍ਯਾਜ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਂਤਿਹਤਾਂਧਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਹਨੂਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਗਿਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਨੋਦਿਤਾਮ੍ । ਚਿਰਂਤਨਵਿਯੋਗੇਨ ਗਦ੍ਗਦੀਕृਤਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਖੀ ਹੋਈ ਗੱਲ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰ ਸਮੀਰਣਤਨੂਦ੍ਭਵ । ਮਦ੍ਵਿਯੋਗਕृਸ਼ਾਂ ਯष੍ਟਿਂ ਵਪੁषੋ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਹਠਾਤ੍
ਹੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਪਤਲੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਲ੍ਕਲਂ ਪਰੀਧਤ੍ਤੇ ਜਟਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹੇ । ਫਲਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਸ੍ਯ ਮਾਤੇਵ ਲੋष੍ਟਵਤ੍ਕਾਂਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੋਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਬਾਂਧਵੋ ਮਮ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਦੂਜੀ ਮਹਿਲਾ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸਾਕਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਿਯੋਗਜਦੁਃਖਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਦਗ੍ਧਕਲੇਵਰਮ੍ । ਮਦਾਗਮਨਸਂਦੇਸ਼ ਪਯੋਵृष੍ਟ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਿਂਚਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਭਿੱਜਾ ਦੇਣਾ।