ਤਾਵਂਤਿ ਰਾਤ੍ਰਿਵਰ੍षਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਡਮਂਡਗਤਾ ਲੋਕਾ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਕਾਲਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
cosmic egg ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਂਡਾਵਰਣਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਲਯਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ । ਸਾ ਸਰ੍ਵਜਗਦਾਧਾਰਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਹਰਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ
egg ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਦੀ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਤਯਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਗਲਯੌ ਕਰੋਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ਸਦਾ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਖੇਡ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸੰਸਾਰ-ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮਾਯਾ ਗੁਣਤ੍ਰਯਮਯੀ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਲਯਾਨਾਂ ਸਾ ਹੇਤੁਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਅਗਿਆਨ, ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਮਾਇਆ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਟਿਕਾਊ ਤੇ ਲੈ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੀਲਾਵਿਕਾਰਿਣਃ
ਯੋਗਨਿਦਰਾ, ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਦਰਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਗਲਯੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰੇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਅਸਂਖ੍ਯਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਬਿਡਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਣਗਿਣਤ ਕੁਦਰਤਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਸੀਮ੍ਨਿ ਵਿਰਜਾ ਨਿਸ੍ਸੀਮਾਧਸ੍ਸਨਾਤਨੀ । ਤਯਾਦृਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ
ਉਪਰ, ਹੱਦ 'ਤੇ, ਵਿਰਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸਸਂਕੋਚਾਵਸ੍ਥੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਗਲਯੌ ਸ੍ਮृਤੌ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਂਤਰ੍ਗਤਾਨਿ ਵੈ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਅ ਤੇ ਸਿਕੁੜਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੈ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਂਤਰ੍ਗਤਂ ਮਹਤ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਾਯਾ ਵਿਭੂਤੇ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਧਰਨਂਦਿਨਿ । ਪ੍ਰਧਾਨ ਪਰਮਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋਰਂਤਰੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ
ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁਣ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ; ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਜਨਿਤਤੋਯੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਾਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰੇ ਪਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਭੂਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਦੀਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਹੈ।
ਅਮृਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨਨ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਤ੍ਵਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਅਮਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ; ਪਵਿੱਤਰ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿ ਤੁਲ੍ਯ ਵਰ੍ਚਸਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਮਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਣ ਤੋਂ ਪਰੇ।
ਅਸਂਖ੍ਯਮਜਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਗਣ, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਸਮਾਨਾਧਿਕ੍ਯਰਹਿਤਮਾਦ੍ਯਂਤਰਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤੇਜਸਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਨਂਦਸਾਗਰਮ੍
ਕਿਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ; ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ, ਸੋਹਣਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਏਵਮਾਦਿਗੁਣੋਪੇਤਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਨ ਤਦ੍ਭਾਸਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕੋ ਨ ਪਾਵਕਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ; ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ ਚਮਕਾ ਸਕਦੇ।
ਯਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤਦ੍ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਹਰੇਃ । ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਨ ਹਿ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਹਰੇਃ ਪਦਂ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚ ਧਾਤ੍ਰਾ ਚ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸਙ੍ਘੈਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦੇ ਹ੍ਯਚ੍ਯੁਤ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਯਃ ਸੋ ਅਙ੍ਗ ਵੇਦ ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਵੇਦ
ਹਰੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਧਾਤਾ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਯਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵੇਦ ਕਿਮृਚਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੇ ਤਦ੍ਵਿਦੁਸ੍ਤ ਇਮੇ ਸਮਾਸਤੇ
ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਜਨ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਵੇਗਾ? ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵਾਤਤਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਠਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅੱਖ ਵਰਗਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੈਵਤੈਃ । ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯੋਗਿਪੁਂਗਵੈਃ
ਉਸ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਾਮਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦੇ ਹਿ ਪਰਮੇ ਪਦੇ ਤਤ੍ਸਸ਼ੁਭਾਹ੍ਵਯੇਃ । ਯਤ੍ਰ ਗਾਵੋ ਭੂਰਿਸ਼ृਂਗਾ ਆਸਤੇ ਸੁਸੁਖਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਰਂ ਧਾਮ ਗੋਪਵੇषਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ । ਤਦ੍ਭਾਤਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਗੋਭਿਰ੍ਗੋਪੈਸ੍ਸੁਖਾਹ੍ਵਯੈਃ
ਇੱਥੇ, ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਤਮਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਆਧਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਵਿਭਿਤੇ ਭੂਮਿਨ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਪਦੇ । ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਜਾਗਰੂਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਵਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਸਨਾਤਨੌ
ਇਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਾਗਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯਤਃ ਸ੍ਵਸਾਰੌ ਯੁਵਤੀ ਭੂਨੀਲੇ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੇ । ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਸਨਾਤਨਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ; ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹ ਨਾਕਂ ਮਹਿਮਾਨਸ੍ਸਚਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਗृਵਾਂਸਸ੍ਸਮਿਨ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਗਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਦਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਾਂਤਿ ਸਂਵਾਸਮਿਚ੍ਛਵਃ । ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਠਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮੁਕਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।