ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਦਾਰ੍ਵੇਕਪ੍ਰਯਤ੍ਨੈਕਬਾਣਨਿਪਾਤੇਨ ਪਂਚਧਾਚ੍ਛਿਂਧਿ ਤਤਸ੍ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮਤਿਦृਢਂ ਕੁਰ੍ਵੀਮਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਲੱਕੜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਥ ਭਾਰ੍ਗਵਵਚੋਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਮਃ ਪੂਰ੍ਵਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਿ ਬਾਣਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਂ ਹਨੂਮਤਾਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਨੇਵ ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੀਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਂ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਬਾਣਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਦਾਰੁ ਬਾਣੇਨ ਪਂਚਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤਾਮਾਵਯੋਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤਿ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਮਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਲਂਕਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੀਰ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ।' ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਕਾਰਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਰਣਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਃ ਪਾਦੈਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਕਰੈਃ ਪृष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਤਲਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੇषੁਭਿਰ੍ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਰਾਮਮਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ rampart ਤੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਗਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ enclosure ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ rampart ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਮਪਿ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਵਣਂ ਸਵ੍ਰਣਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਯੋਰਤਿਦਾਰੁਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ਰੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਨਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਕੋਟਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਘ੍ਨਨ੍
ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਣਗਿਣਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵਿਭੀषਣੋ ਰਾਵਣਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤृਤੀਯੋਪਾਯਕਾਲੋऽਯਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯ । ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਰ੍ਥਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੀਜੇ ਉਪਾਏ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਨਾ ਸੋਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੌਥਾ ਉਲਟ ਹੈ ਤੇ ਸਚਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਸ੍ਯ ਚਾऽਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾऽਤ੍ਮਨੋऽਧਿਕਾਮ੍ । ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਦੂਜੇ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਠੀਕ ਹੈ; ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਰਾਮੇਣ ਬਲਿਨਾਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਏਕੇषੁਵਾਲਿਹਨ੍ਤਾऽਸੌ ਵਾਲਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਰਾਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਮਾਰੀਚਮੇਕਬਾਣੇਨ ਭਵਾਨਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਚ੍ਚ ਸੁਤੋ ਹਤਃ
ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵਰੇਣ੍ਯਤ੍ਰਿਤਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਨੈਵ ਤੇ । ਦਾਸਭਾਵਮਥੋ ਵਾऽਪਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਮਥਾऽਪ੍ਨੁਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਜਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਮੰਨ ਲੈ ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ ਚੈਨ ਪਾ।
ਗੋਪੁਰਸ੍ਥਂ ਤਥਾ ਦਾਰੁ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਮਥੇषੁਣਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਞ੍ਚਧਾ ਤੇਨ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਗੋਪੁਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦਾਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਬਹਵੋ ਨष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਂਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਏਕੋ ਨ੍ਯਾਯਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਚ ਮੌਢ੍ਯਂ ਸਹੋਦਰ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਸੁਖ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਸਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਭੈੜਾ ਨਹੀਂ, ਭਰਾ।
ਮਾਨੁषੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਬਲਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਮਨੁੱਖੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਨਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇਂ।
ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਪਰਂਪਰਾ । ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰੀਸਙ੍ਗੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਜੋ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਦੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਰਕ੍ਤਿਰਥ ਚੇਜ੍ਜਾਤਾ ਦੁਃਖਾਯਾਕਾਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਅਨੁਰਾਗੋਯਦਿ ਭਵੇਨ੍ਮਰਣਂ ਨਰਕਂ ਤਤਃ
ਜੇ ਵਿਰਾਗ ਆ ਗਿਆ, ਉਲਟ ਕੰਮ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਲਗਾਵ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਸਮਾਗਮੇ । ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ 'ਚ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ-ਪਤਨੀ ਲਈ ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤਥਾऽਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਨ੍ਯਦਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ ਆਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮ ਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖ: 'ਮਾਫ ਕਰ, ਰਾਮ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਤਾਮਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮੇਤੇ ਸੁਪਾਪਿਨਃ । ਸੀਤਾਪਹਾਰਜਂ ਦੋषਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨਵੇਹਿ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਾਮਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝੋ।
ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਰਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਵਾ ਮਾਰਯੇਚ੍ਛਯਾ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ ਜਾਂ ਮਾਰੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਥਿਰਾਯੁषੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਥਿਰਰਾਜ੍ਯਾ ਦਸ਼ਾਨਨ । ਅਥਾऽਹਂ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਹੋ ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਵਾਨ੍
ਦਸਸੀਸ, ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜ ਪਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਰਾਵਣ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ।'
ਨ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਚ ਨ ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਪਰਨਾਰੀਪਰਦ੍ਰ ਵ੍ਯਪਰਰਾਜ੍ਯਨਿषੇਵਯਾ
ਤੂੰ ਨਾ ਸ਼ੂਰ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ। ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ षਣ੍ਢਾਨਾਂ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਲਿਗ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਾ ਹਿ ਚੇਨ੍ਨृਪ
ਸ਼ੂਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਪੁੰਸਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਅਥ ਬਿਭੀषਣੋ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਰਣਮਭਜਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।