ਅਤਿਕਾਯਮਭਾषਤ ਰਾਮਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਚਿਵਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਭਯਾਨਾਂ ਚ
ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜੰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ।
ਅਤਿਕਾਯ ਉਵਾਚ- ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਿਦਂ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹਾਬਲੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਯੋਧੀ ਵਾਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਕ ਏਵ ਯੁਧ੍ਯਤੇ
ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੋਜਨਾ ਸੀ—ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਪਰੇ ਚ ਬਲਿਨੋ ਮਹਾਂਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਆਵਾਂ ਚ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਾਵੋ ਰਾਵਣਃ ਪੁष੍ਪਕਮਾਰੁਹ੍ਯਾਪਰਭਾਗੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਆਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਂਨਿਧਾਵੇਵ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ, ਫੜ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਣਗੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਅਹੋ ਬਲਵਤਾਂ ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਮੇਵਂ ਭਵਤਿ ਦੈਵਗਤਿਃ ਕੁਟਿਲਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਤਿਕੋਪਨਃ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਮੁਵਾਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਾਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਵਧ੍ਯਾਵੇਤੌ ਨ ਮੋਚਨੀਯੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਛੱਡੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹਾਵਧ੍ਯੌ ਮੋਚਨੀਯਾਵੇਤੌ ਵਸਨਾਨਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਨਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਹਨੂਮਤਾ ਤਾਨ੍ਯਾਨੀਤਾਨਿ ਰਾਮਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਛੱਡੇ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਓ। ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨਤ੍ਵਾ ਯਦੇਤਲ੍ਲਂਕਾਦ੍ਵਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦਾਰੁਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤਮੇਤੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਨ ਰਾਵਣੋ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ ਦਾ ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ ਪुतਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਥ ਚ ਦਾਰੁਚ੍ਛੇਦਨਸਮਨਂਤਰਂ ਪਾਤਾਲਂ ਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਭਾषਿਤਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਲਿਖਿਤਮ੍
ਤੇ ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਦਾਰ੍ਵੇਕਪ੍ਰਯਤ੍ਨੈਕਬਾਣਨਿਪਾਤੇਨ ਪਂਚਧਾਚ੍ਛਿਂਧਿ ਤਤਸ੍ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮਤਿਦृਢਂ ਕੁਰ੍ਵੀਮਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਲੱਕੜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਥ ਭਾਰ੍ਗਵਵਚੋਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਮਃ ਪੂਰ੍ਵਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਿ ਬਾਣਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਂ ਹਨੂਮਤਾਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਨੇਵ ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੀਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਂ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਬਾਣਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਦਾਰੁ ਬਾਣੇਨ ਪਂਚਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤਾਮਾਵਯੋਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤਿ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਮਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਲਂਕਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੀਰ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ।' ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਕਾਰਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਰਣਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਃ ਪਾਦੈਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਕਰੈਃ ਪृष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਤਲਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੇषੁਭਿਰ੍ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਰਾਮਮਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ rampart ਤੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਗਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ enclosure ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ rampart ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਮਪਿ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਵਣਂ ਸਵ੍ਰਣਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਯੋਰਤਿਦਾਰੁਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ਰੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਨਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਕੋਟਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਘ੍ਨਨ੍
ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਣਗਿਣਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵਿਭੀषਣੋ ਰਾਵਣਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤृਤੀਯੋਪਾਯਕਾਲੋऽਯਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯ । ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਰ੍ਥਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੀਜੇ ਉਪਾਏ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਨਾ ਸੋਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੌਥਾ ਉਲਟ ਹੈ ਤੇ ਸਚਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਸ੍ਯ ਚਾऽਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾऽਤ੍ਮਨੋऽਧਿਕਾਮ੍ । ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਦੂਜੇ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਠੀਕ ਹੈ; ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਰਾਮੇਣ ਬਲਿਨਾਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਏਕੇषੁਵਾਲਿਹਨ੍ਤਾऽਸੌ ਵਾਲਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਰਾਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਮਾਰੀਚਮੇਕਬਾਣੇਨ ਭਵਾਨਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਚ੍ਚ ਸੁਤੋ ਹਤਃ
ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵਰੇਣ੍ਯਤ੍ਰਿਤਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਨੈਵ ਤੇ । ਦਾਸਭਾਵਮਥੋ ਵਾऽਪਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਮਥਾऽਪ੍ਨੁਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਜਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਮੰਨ ਲੈ ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ ਚੈਨ ਪਾ।
ਗੋਪੁਰਸ੍ਥਂ ਤਥਾ ਦਾਰੁ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਮਥੇषੁਣਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਞ੍ਚਧਾ ਤੇਨ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਗੋਪੁਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦਾਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਬਹਵੋ ਨष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਂਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਏਕੋ ਨ੍ਯਾਯਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਚ ਮੌਢ੍ਯਂ ਸਹੋਦਰ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਸੁਖ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਸਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਭੈੜਾ ਨਹੀਂ, ਭਰਾ।
ਮਾਨੁषੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਬਲਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਮਨੁੱਖੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਨਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇਂ।
ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਪਰਂਪਰਾ । ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰੀਸਙ੍ਗੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਜੋ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਦੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹੈ।