ਅਥ ਰਾਮਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਰਦੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।"
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਲਂਕਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਦ੍ਰਤਰਣੇ ਉਪਾਯਮੇਕਂ ਮਮ ਦੇਹਿ ਸ਼ਂਭੋ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ।"
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਮਮਾਜਗਵਂ ਧਨੁਰਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਕਾਲਰੂਪਮਵਿਕਲ੍ਪਂ ਵਾ ਭਵਤਿ । ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾ।"
ਰਾਮਸ੍ਤਥੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਸ੍ਮਾਰਾਜਗਵਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤਂ ਧਨੁਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋऽਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਹਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਮਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਜਲਧਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੁਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ਚ षष੍ਟਿਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਮਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਧਨੁਰਾਰੂਢੇषੁ ਨਿਕਾਮਂ ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਬੇਅੰਤ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਧਨੁਸ੍ਤਟਂ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਃ
ਵਾਨਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥਾਤਿਕਾਯੋ ਨਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਿਬਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਵਣਾਯੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਖਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਕਿਂ ਕਪਿਭਿਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਾਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਮਾਯਾਤਂ। ਦੈਵਾਗਤਮਸਕਂ ਭੋਜਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਾਨਰ, ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਰਾਮ-ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਭੋਜਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਵਲਂਬਿਨਿ ਭਾਸ੍ਵਤਿ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਦਾਦਿਮਹਾਬਲੈਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯੈਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰ੍ਲਂਕਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਉਪਵਨਂ ਪ੍ਰਵਸ਼੍ਯਿ ਨਾਨਾਫਲਾਨਿ ਖਾਦਿਤ੍ਵਾ ਪਯਃ ਪੀਤ੍ਵੋਪਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਿਪਿਨਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਲਂਕਾਂ ਗੋਪੁਰਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੈਕੈਕਸ਼ਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਤਂਭਮਾਦਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯੁਯੁਧੁਃ
ਏਕੇ ਚ ਸ਼ਾਲਾਂ ਬਭਂਜੁਰ੍ਗृਹਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਾਲਵृਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਕਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣ ਇਂਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਜਿਤਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਥ ਹਨੂਮਾਨਖਿਲਂ ਨਿਰ੍ਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਨਾਹੂਯ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਮਹਤੀਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਮੁਖਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮੋਦਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸਮਝੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਦਸ-ਮੁਖਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਅਥ ਖਸ੍ਥ ਏਵੇਂਦ੍ਰਜਿਦ੍ਯੁਯੁਧੇ ਨ ਚ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਂਤਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਂਤੌ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ਿਖਰਾਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਨਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਭੁਵਿਪਪਾਤ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਯਮਲੋਕਗਾਮਿਨਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਰਾਹੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਤਿਕਾਯਮਹਾਕਾਯੌ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਾਜਿਤੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੌ ਚ ਯੋਦ੍ਧਾਰਾਵਾਦਾਯ ਰਾਮਸਮੀਪਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਤੇ ਮਹਾਕਾਯ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਾਰ ਕੇ ਫੜੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੋ ਯੋਧੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਅਤਿਕਾਯਮਭਾषਤ ਰਾਮਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਚਿਵਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਭਯਾਨਾਂ ਚ
ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜੰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ।
ਅਤਿਕਾਯ ਉਵਾਚ- ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਿਦਂ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹਾਬਲੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਯੋਧੀ ਵਾਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਕ ਏਵ ਯੁਧ੍ਯਤੇ
ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੋਜਨਾ ਸੀ—ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਪਰੇ ਚ ਬਲਿਨੋ ਮਹਾਂਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਆਵਾਂ ਚ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਾਵੋ ਰਾਵਣਃ ਪੁष੍ਪਕਮਾਰੁਹ੍ਯਾਪਰਭਾਗੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਆਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਂਨਿਧਾਵੇਵ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ, ਫੜ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਣਗੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਅਹੋ ਬਲਵਤਾਂ ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਮੇਵਂ ਭਵਤਿ ਦੈਵਗਤਿਃ ਕੁਟਿਲਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਤਿਕੋਪਨਃ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਮੁਵਾਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਾਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਵਧ੍ਯਾਵੇਤੌ ਨ ਮੋਚਨੀਯੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਛੱਡੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹਾਵਧ੍ਯੌ ਮੋਚਨੀਯਾਵੇਤੌ ਵਸਨਾਨਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਨਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਹਨੂਮਤਾ ਤਾਨ੍ਯਾਨੀਤਾਨਿ ਰਾਮਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਛੱਡੇ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਓ। ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨਤ੍ਵਾ ਯਦੇਤਲ੍ਲਂਕਾਦ੍ਵਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦਾਰੁਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤਮੇਤੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਨ ਰਾਵਣੋ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ ਦਾ ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ ਪुतਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਥ ਚ ਦਾਰੁਚ੍ਛੇਦਨਸਮਨਂਤਰਂ ਪਾਤਾਲਂ ਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਭਾषਿਤਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਲਿਖਿਤਮ੍
ਤੇ ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਖਾਏ, ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਪਵਨ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਭੱਜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮਹਲ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਸਤੰਭ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।