ਯਦਿ ਰਾਵਣਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਾਯਾਯ ਕृਤਮੇਵਮੇਵ ਹਾ ਮਹਦਂਤਰਂ ਬਲਵृਦ੍ਧੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਦਿਨਕਰਾਵਰ੍ਤਿਤਾਂਤਰੇ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਮਰਣਾਗਤਰਾਵਣਦਾਨਮਰ੍ਥੇਨ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਵਾਨਰਭਲ੍ਲੂਕਸੇਨਾਵਤਾ ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਲ੍ਪਵੀ-ਰ੍ਯੇਣ ਸਪ੍ਤਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸੇਨਾਪਤਿਨਾ ਕਪਿਨਾ ਕਿਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਵਤਃ
ਜੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ! ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਕਰੋੜ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਸਮਰਥ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੱਤਕਰੋੜ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਐਸੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕੀ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ?
ਅਹੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ
ਹਾਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਨਾ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪਰਿਪਾਲਨਂ ਚ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਿषੀ ਰੁਮਾਪਹृਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਅਤਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਵਧੇ ਦੋषਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਰੋਵਾਚ- ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਤਰ੍ਹਿ ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਨਾ ਬਿਲੇਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਤਦਂਤਰੇ ਚ ਮਾਮਪਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਹਂਤੁ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਲੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚ ਵਦ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਾਰੋਵਾਚ- षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਦਰ੍ਵਾਕਸ਼ੀਤਿਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਲੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਹृਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਛਿਨਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਭਵਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਘਵ ਉਵਾਚ- ਮਯਾ ਪਿਤੁਰਨੁਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਗਤਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਗੁਰੁਵਚਨਸ੍ਯਾਨੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦਪਹਰਣਵੇਲਾਯਾਂ ਯੋ ਰਾਜਾਸਨਾਚਰਤ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਛਿਨਿਆ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰੌ ਮृਗੌ ਮृਗਯੋਰ੍ਹਤਸ਼੍ਚ ਵਾਲੀ ਮृਗਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਾਰਣਾਦ੍ਯ ਜਗੁਪ੍ਸਾ ਚ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਆਜ਼ਾਦ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਨਵਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਾੜਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਮਮ ਮृਗਯਾਵਦਾਥਵਾ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਚਲਿਤਸ੍ਥਿਤਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚਲਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਪਲਾਯਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਵਸृਜਤਾਸਂਗਮੁਜ੍ਝਿਤਾ ਮृਗਯਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ — ਜਿਹੜੇ ਚਲਦੇ, ਟਿਕੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ, ਭਟਕਦੇ, ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ — ਸ਼ਿਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮृਗਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਤੋ ਮृਗਯੇਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਧਾਵਤਾਧਾਵਤਾ ਤਥਾ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਚਾਹੇ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਦੌੜਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦੌੜਦੇ, ਇੰਝ ਹੀ।
ਅਵਰੋਹਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਵਿਨਾ ਆਮਿषਭੋਜਨਮ੍
ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਰਾਮਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਾਕਂਪਯਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਏ।
ਵਾਲੀ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਮਂਜਲਿਮਸ੍ਤਕੇ ਨਿਧਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਵਾਨਿਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ — ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ — ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਜ੍ਵਿਨਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਰਣੇ ਚਿਂਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਤਃ । ਸਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮ ਮੇ ਪਾਪਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਬਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਕਕੁਤਸਥ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਅਥ ਰਾਮਸ੍ਤਥੇਤਿ ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਵਾਲਿਨਮੁਵਾਚ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਦੀਯਤਾਂ ਵਦ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ,' ਤੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਜੋ ਮੰਗੇਂਗਾ, ਮਿਲੇਗਾ।
ਕਪਿਰੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਦੇਹਿ
ਕਪੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਦੇ।
ਅਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋਂऽਗਦੋऽਥ ਤਾਰਾ ਚ ਮਯਾ ਪਾਪਿਨਾਪਰਾਧਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਫਲਮਨੁਭੂਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ। ਤੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਵੀ—ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਭੋਗ ਲਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੇਵ ਵਾਲੀ ਮਮਾਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡੇ ਤੇ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਨਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਜਲਧਿਸਮੀਪਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਲਂਕਾ ਕ੍ਵ ਸੀਤਾ ਕ੍ਵ ਚਾਰਾਤਿਰਿਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਹ ਰਾਮਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਲੰਕਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਵੈਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਅਥ ਹਨੁਮਾਨਾਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲਂਕਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਗਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਂਧਿਰ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਤਦੁਦਧਿਲਂਘਨਾਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਾਦਿਸ਼ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਕੁਝ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ।'
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਹ ਰਾਮਃ । ਕਥਮੇਤਦ੍ਘਟਤ ਇਤਿ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਕਪਿਰੁਵਾਚ- ਮਮ ਵਾਨਰਾ ਭਲ੍ਲੂਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਸਂਤਿ
ਕਪੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵਾਨਰ, ਭੱਲੂ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ।'
ਏਕਂ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਕਲਯ੍ਯ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਕਰਣੀਯਮ੍
ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।