ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਵਾਲਿਨਂ ਜਘਾਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਚ ਵਾਲ੍ਯਾਹ ਚਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾ ਬਾਣਘਾਤੋऽਥ ਸ਼ੋਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬਭੂਵ
ਵਾਲੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?' ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਚਾਂਗਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਘਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਾਲ੍ਯੁਪਾਂਤੇ ਨਿਪੇਤੂਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਰਾਮਂ ਬਭਾषੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਰਾਘਵਾਃ ਪੁਰਾ ਚਾਪਿ ਰਾਮ ਕਥਂ ਪਾਪਮਕਾਰ੍षੀਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਜਾਨੀषੇ ਰਾਜਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯੋ ਯਦਿਤਯੋਰ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਹਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵੈਰੇਣ ਵਾਲਿਨਮਾਹਨਃ ਕਿਂ ਵਾਨਰਮਾਂਸਾਸ਼ਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਵੈਰ ਸੀ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਵਾਨਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ?
ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਵਾਨਰਂ ਮਾਂਸਂ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਸੁਖਾਭਾਵਾਦਪਰੇषਾਮਪਿ ਤਥਾਭਾਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਾਦ੍ਯਦਿਮਾਮਾਦਾਤੁਮਿਦਂ ਕृਤਮੇਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਵਾਨਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਨਾਪਸੰਦ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਹਾਏ, ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਕ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ!
ਯਦਿ ਰਾਵਣਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਾਯਾਯ ਕृਤਮੇਵਮੇਵ ਹਾ ਮਹਦਂਤਰਂ ਬਲਵृਦ੍ਧੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਦਿਨਕਰਾਵਰ੍ਤਿਤਾਂਤਰੇ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਮਰਣਾਗਤਰਾਵਣਦਾਨਮਰ੍ਥੇਨ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਵਾਨਰਭਲ੍ਲੂਕਸੇਨਾਵਤਾ ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਲ੍ਪਵੀ-ਰ੍ਯੇਣ ਸਪ੍ਤਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸੇਨਾਪਤਿਨਾ ਕਪਿਨਾ ਕਿਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਵਤਃ
ਅਹੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ
ਹਾਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਨਾ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪਰਿਪਾਲਨਂ ਚ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਿषੀ ਰੁਮਾਪਹृਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਅਤਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਵਧੇ ਦੋषਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਰੋਵਾਚ- ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਤਰ੍ਹਿ ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਨਾ ਬਿਲੇਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਤਦਂਤਰੇ ਚ ਮਾਮਪਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਹਂਤੁ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਲੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚ ਵਦ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਾਰੋਵਾਚ- षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਦਰ੍ਵਾਕਸ਼ੀਤਿਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਲੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਹृਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਛਿਨਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਭਵਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਘਵ ਉਵਾਚ- ਮਯਾ ਪਿਤੁਰਨੁਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਗਤਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਗੁਰੁਵਚਨਸ੍ਯਾਨੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦਪਹਰਣਵੇਲਾਯਾਂ ਯੋ ਰਾਜਾਸਨਾਚਰਤ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਛਿਨਿਆ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰੌ ਮृਗੌ ਮृਗਯੋਰ੍ਹਤਸ਼੍ਚ ਵਾਲੀ ਮृਗਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਾਰਣਾਦ੍ਯ ਜਗੁਪ੍ਸਾ ਚ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਆਜ਼ਾਦ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਨਵਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਾੜਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਮਮ ਮृਗਯਾਵਦਾਥਵਾ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਚਲਿਤਸ੍ਥਿਤਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚਲਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਪਲਾਯਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਵਸृਜਤਾਸਂਗਮੁਜ੍ਝਿਤਾ ਮृਗਯਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ — ਜਿਹੜੇ ਚਲਦੇ, ਟਿਕੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ, ਭਟਕਦੇ, ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ — ਸ਼ਿਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮृਗਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਤੋ ਮृਗਯੇਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਧਾਵਤਾਧਾਵਤਾ ਤਥਾ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਚਾਹੇ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਦੌੜਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦੌੜਦੇ, ਇੰਝ ਹੀ।
ਅਵਰੋਹਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਵਿਨਾ ਆਮਿषਭੋਜਨਮ੍
ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਰਾਮਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਾਕਂਪਯਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਏ।
ਵਾਲੀ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਮਂਜਲਿਮਸ੍ਤਕੇ ਨਿਧਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਵਾਨਿਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ — ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ — ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਜ੍ਵਿਨਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਰਣੇ ਚਿਂਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਤਃ । ਸਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮ ਮੇ ਪਾਪਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਬਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਕਕੁਤਸਥ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਜੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ! ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਕਰੋੜ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਸਮਰਥ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੱਤਕਰੋੜ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਐਸੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕੀ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ?