ਅਥ ਰਾਮਸ੍ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਹੀਨਃ ਸ੍ਥਿਤ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?'
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚ-। ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾਲੀ ਮਹਾਬਲੋ ਮਮਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾਮਾਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਚਾਹਂ ਪਰਾਜਿਤਃ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਮ ਚਿਂਤਾ ਯਥਾਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤਥਾਹਮਪਿ ਸਾਗਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਤੀਰੇ ਲਂਕਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਵਣੇਨਾਪਹृਤਾਂ ਤਵ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮੀਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਸ਼ਪਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਾਤਿਬਲਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਹੂਤੇਨ ਯੁਯੁਧੇ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਾਰ ਰਹਿ ਰਹੀ ਤੇਰੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਰਾਮੋਪ੍ਯਨਂਤਰਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਵਾਲਿਨਂ ਨਾਹਨਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤੋ ਰਾਮਮਿਦਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਹਮਰਣਾਯ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰਾਮੋਪਿ ਯੁਵਯੋਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਭੂਤਂ ਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਹਨ੍ਮਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਹੂਯ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਰਾ ਬਭਾषੇ ਵਾਲਿਨਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਹਾਯਵਾਨਿਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨੋਚੇਦੇਵਂ ਨਾਹ੍ਵਯਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ਦਸ਼ਰਥਤਨਯੌ ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੌ ਭੂਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਸਮਾਗਤੌ ਤਾਵਸ੍ਯ ਸਹਾਯਭੂਤੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਂਦਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਆਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਵਾਲ੍ਯੁਵਾਚ- ਨੀਤਿਮਾਨ੍ਰਾਮ ਇਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਨਹਿ ਬਲਵਂਤਂ ਵਿਹਾਯ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਭਜਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਸਮਾਯਾਤੁ ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਮਧਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਿਭੇਤਿ ਵੀਰੋ ਯਦਿ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਯਾਤਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਤਾਰਾਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਤਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਨੀਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਖੁਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਵਾਲਿਨਂ ਜਘਾਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਚ ਵਾਲ੍ਯਾਹ ਚਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾ ਬਾਣਘਾਤੋऽਥ ਸ਼ੋਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬਭੂਵ
ਵਾਲੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?' ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਚਾਂਗਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਘਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਾਲ੍ਯੁਪਾਂਤੇ ਨਿਪੇਤੂਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਰਾਮਂ ਬਭਾषੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਰਾਘਵਾਃ ਪੁਰਾ ਚਾਪਿ ਰਾਮ ਕਥਂ ਪਾਪਮਕਾਰ੍षੀਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਜਾਨੀषੇ ਰਾਜਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯੋ ਯਦਿਤਯੋਰ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਹਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵੈਰੇਣ ਵਾਲਿਨਮਾਹਨਃ ਕਿਂ ਵਾਨਰਮਾਂਸਾਸ਼ਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਵੈਰ ਸੀ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਵਾਨਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ?
ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਵਾਨਰਂ ਮਾਂਸਂ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਸੁਖਾਭਾਵਾਦਪਰੇषਾਮਪਿ ਤਥਾਭਾਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਾਦ੍ਯਦਿਮਾਮਾਦਾਤੁਮਿਦਂ ਕृਤਮੇਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਵਾਨਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਨਾਪਸੰਦ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਹਾਏ, ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਕ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ!
ਯਦਿ ਰਾਵਣਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਾਯਾਯ ਕृਤਮੇਵਮੇਵ ਹਾ ਮਹਦਂਤਰਂ ਬਲਵृਦ੍ਧੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਦਿਨਕਰਾਵਰ੍ਤਿਤਾਂਤਰੇ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਮਰਣਾਗਤਰਾਵਣਦਾਨਮਰ੍ਥੇਨ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਵਾਨਰਭਲ੍ਲੂਕਸੇਨਾਵਤਾ ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਲ੍ਪਵੀ-ਰ੍ਯੇਣ ਸਪ੍ਤਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸੇਨਾਪਤਿਨਾ ਕਪਿਨਾ ਕਿਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਵਤਃ
ਅਹੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ
ਹਾਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਨਾ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪਰਿਪਾਲਨਂ ਚ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਿषੀ ਰੁਮਾਪਹृਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਅਤਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਵਧੇ ਦੋषਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਰੋਵਾਚ- ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਤਰ੍ਹਿ ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਨਾ ਬਿਲੇਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਤਦਂਤਰੇ ਚ ਮਾਮਪਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਹਂਤੁ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਲੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚ ਵਦ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਾਰੋਵਾਚ- षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਦਰ੍ਵਾਕਸ਼ੀਤਿਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਲੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਹृਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਛਿਨਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਭਵਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਘਵ ਉਵਾਚ- ਮਯਾ ਪਿਤੁਰਨੁਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਗਤਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਗੁਰੁਵਚਨਸ੍ਯਾਨੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦਪਹਰਣਵੇਲਾਯਾਂ ਯੋ ਰਾਜਾਸਨਾਚਰਤ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਛਿਨਿਆ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੈ! ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਕਰੋੜ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਸਮਰਥ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੱਤਕਰੋੜ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਐਸੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕੀ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ?