ਸ ਚਾਤਿਥਿਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਜਲਮਾਦਾਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਜਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੋਜਨਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਦਨ੍ਨਂ षਡ੍ਰਸੋਪੇਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣਭਾਜਨਗਤਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਇਵੇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਾਵਚਿਂਤਯਦੇਨਾਂ ਕਥਮਪਹਰਾਮਿ ਕਥਮਾਲਿਂਗਾਮਿ ਕਥਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੇਵਮਵਸਰਮਲਭਮਾਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਚੁਰਾ ਲਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਗਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਪਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਧਨੁਃਸਜ੍ਜੀਕਰਣਾਯ ਯਤਮਾਨਾ ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਂਤਦ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਵਨਮਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਝੁਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਨਮਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਪਪਾਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਵਮਥ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰੇਣੋਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਨਧਃ ਪਪਾਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯੋਰੁਪਰਿ ਪਪਾਤ ਅਹਸਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ
ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੁਰਗਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰਨੇਕਾਨੇਕਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਮੇਤੋ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਵਿਦੇਹ ਨਗਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਵਿਭੂषਣੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਯਸ਼ਸੋ ਦੇਵਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਰਰਾਮ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਬਲਿਸ਼੍ਚੈਵਧਾਵਾਤੇऽਥਵਿਰੇਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਬਲੀ ਦੌੜੇ ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਾਨੋऽਤਿਬਲਿਨਃ ਸਮਾਗਤਾ ਜ੍ਯਾਬਂਧਾਸ਼ਕ੍ਤਾ ਅਪਸृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਏਕਾਂਗੁਲਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਦਿਨਮਾਤ੍ਰੇ ਧਨੁषਿ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਘਵਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰਾਗਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਛੁਆ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਛੂਹਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਸ੍ਪृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਚਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃਕੁਮਾਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ ਸਮਾਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਪਸਾਰਯਾਮਾਸੁਃ
ਫਿਰ ਜੋ ਛੜੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਰਣਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੋ ਧਨੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯੋਦ੍ਦਧਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਨਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤ੍ਯ ਸਹਾਸਮੂਚੁਃ ਅਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਰਥਾ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਥੇ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।'
ਅਥ ਸ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਮਵਨਮਯ੍ਯ ਧਨੁषਿ ਜਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਯਮੇਕਕਰੇਣੋਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਕੋਟ੍ਯਾਮਨਾਮਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਘੁਟਨਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਸਜ੍ਜੀਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂਗੁਲਯੋऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਲੀਆਂ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਜ੍ਯਾਮਨ੍ਵਨਾਦਯਤ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਹਿਲ ਗਏ।
ਰਾਮੇਣਸਜ੍ਯਿਤਂ ਧਨੁਰਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਦਃ ਸਂਜਾਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"
ਜਨਕੋऽਪਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਮਾਗਾਤ੍
ਜਨਕ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਮਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਖੀ ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਜਾਰਂਜਨਾਚ੍ਚ ਰਾਮੋ ਰਾਜਾਨੁਮਤ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਜਾਵਾਦੋऽਭੂਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਚੱਲੀ ਕਿ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਅਥ ਕੈਕਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪਤਿਤਨਯਾ ਸੁਵੇषਾ ਰਾਮਂ ਰਾਜਾਨਮਸਹਮਾਨਾ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਮਮ ਵਰਦਾਨਾਵਸਰ ਇਤਿ ਰਾਜਾਚਿਂਤਯਤ੍ਕਿਂ ਦੇਯਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਕੈਕਯ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਪੂਤਰੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।" ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਵਿਸ਼ਤੁ ਪਾਲਯਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭਰਤਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਭਰਤ ਰਾਜ ਕਰੇ।"
ਰਾਜਾਨृਤਵਚਨਦੋषਭਯਾਤ੍ਕਥਂਕਥਮਪਿ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਅਥ ਵਸਿष੍ਠਂ ਭਾਵਿਤਯਾਵੋਚਤ ਰਾਮੋ ਵਨਾਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਅਸ੍ਯ ਕਿਂਵਾ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਬ੍ਰੂਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜਾ।"
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਵਸਰੇ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਪ੍ਰਭੇषਦਰੁਣਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰ੍ਯੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਕਰ੍षਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਦृष੍ਟਿਭਗ੍ਨਕਲੈਰਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਭਿਰਿਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤ-ਲਲਾਟਾਨਂਗਚਾਪਸੁਭ੍ਰੂਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸੂਨਨਾਸਾਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਰੋ ਮਸ਼ਕਪੋਲਾਨਂਤਰਾ ਰਕ੍ਤੋष੍ਠਰਾਕ੍ਤਾਸਨਮਾਣਿਕ੍ਯਨਿਭਦਾਡਿਮੀਦਸ਼ਨਾ ਜਪਾਕੁਸੁਮਾਰੁਣਾਧਰਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਚਿਬੁਕਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿ-ਕਰ੍ਣਾਸਮਦੀਰ੍ਘਕਂਠਾਤਿਮਾਂਸਲਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੀਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਕੁਡ੍ਮਲਾਨੇਕਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸੁਭਗਾਕਾ-। ਰਾਨਤਿਮਾਂਸਲਬਾਹੁਲਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਯਤਸਮਾਨਾਂਗੁਲਿਸ਼ਿਖਾਪਦ੍ਮਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵਾਵਿਵਿਧਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲਿਭੂषਣਾਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਸੁ ਰੋਮਰਾਜਿਗਂਭੀਰਨਾਭਿਃ ਪृਥੁਜਘਨਾਕਰਿਕਰੋਰੁਸ੍ਤੂਣੀਰਜਂਘਾਸੁਪਾਦਕਮਲਾ-ਨੂਪੁਰਾਦਿ ਪਾਦਵਿਭੂषਣਾ ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭੂषਿਤਾ ਵਿਕਸਿਤਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਿਦਧਤੀ ਭੁਂਜਾਨਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵੰਕੀਆਂ ਲਟਾਂ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭੰਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੰਕੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਗਲ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਠੋਡੀ ਸਾਂਪ ਦੇ ਖੋਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਗਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਹਥਾਂ ਭਰਵਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੈਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਚ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।