ਰਾਜੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਮ ਕਨ੍ਯਾ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮਾਯ ਦਿਤ੍ਸਿਤਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਕੁਲਰੂਪਬਲੋਤ੍ਸਾਹ ਸਂਪਨ੍ਨਾਨੇਕਭੂਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਿਪ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸਮਾਗਮੇ ਰਾਮਾਧਿਕਬਲੋ ਯਦਿ ਤਾਮਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤ੍ ਤਦਾ ਵਚਨਮਨृਤਂ ਮਮ ਪਾਪਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕੁਲ, ਰੂਪ, ਬਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਾਖਸਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ ਦਸ਼ਰਥੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਗਤਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਕਦਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤਰ੍ਹਿ ਮਮ ਸੁਤਾਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਕਿਂਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਤਿ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਕਿਂਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੋ ਨਰਪਤਿਰਸ਼ੇषਮਪਿ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਮੁਤ ਮਾਮਲ੍ਪਸਤ੍ਵਂ ਕਿਮੁਤ ਬਹੁਨਾ ਭਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮੋਪਾਯਂ ਵਦ ਯਥਾ ਵਿਵਾਹੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਾਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਂਭੁਰਪਿ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਰਾਮ ਏਵ ਨਾਥਃ ਸੀਤਾਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗृਹਾਣਾਜਗਵਂ ਧਨੁਰਿਦਮ੍
ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕਿਮੇਤੇਨਾਜਗਵੇਨ ਧਨੁषਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪਯ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆਪਣੇ ਇਸ ਧਨੁਸ ਨਾਲ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿਓ।"
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਧਨੁਰਸਜ੍ਯਂ ਮੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੇਵਮਾਚਰ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ ਅਣ-ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਗਣੈਰਂਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ । ਅਥਾਦਾਤੁਂ ਧਨੂ ਰਾਜਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤਿਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਧਨੁਸ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਗਜਬਲਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗृਹਾਣੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕੋ!"
ਸ ਚਾਪਿ ਮਾਤੁਲਂ ਨਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦਧਾਰ ਜਾਨੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਮਾਤੁਲੋ ਮਾਰੀਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਏਕਾਕੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਮਯਾਚਤ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਤਿਥਿਂ ਮਾਮਵੈਹਿ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਕਰਦਾ, ਉੱਚਲ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮਾਮਾ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੋ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭੋ ਇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿषੀਦੇਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਬੈਠੋ।"
ਸ ਚਾਤਿਥਿਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਜਲਮਾਦਾਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਜਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੋਜਨਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਦਨ੍ਨਂ षਡ੍ਰਸੋਪੇਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣਭਾਜਨਗਤਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਇਵੇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਾਵਚਿਂਤਯਦੇਨਾਂ ਕਥਮਪਹਰਾਮਿ ਕਥਮਾਲਿਂਗਾਮਿ ਕਥਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੇਵਮਵਸਰਮਲਭਮਾਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਚੁਰਾ ਲਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਗਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਪਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਧਨੁਃਸਜ੍ਜੀਕਰਣਾਯ ਯਤਮਾਨਾ ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਂਤਦ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਵਨਮਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਝੁਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਨਮਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਪਪਾਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਵਮਥ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰੇਣੋਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਨਧਃ ਪਪਾਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯੋਰੁਪਰਿ ਪਪਾਤ ਅਹਸਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ
ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੁਰਗਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰਨੇਕਾਨੇਕਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਮੇਤੋ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਵਿਦੇਹ ਨਗਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਵਿਭੂषਣੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਯਸ਼ਸੋ ਦੇਵਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਰਰਾਮ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਬਲਿਸ਼੍ਚੈਵਧਾਵਾਤੇऽਥਵਿਰੇਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਬਲੀ ਦੌੜੇ ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਾਨੋऽਤਿਬਲਿਨਃ ਸਮਾਗਤਾ ਜ੍ਯਾਬਂਧਾਸ਼ਕ੍ਤਾ ਅਪਸृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਏਕਾਂਗੁਲਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਦਿਨਮਾਤ੍ਰੇ ਧਨੁषਿ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਘਵਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰਾਗਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਛੁਆ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਛੂਹਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਸ੍ਪृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਚਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃਕੁਮਾਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ ਸਮਾਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਪਸਾਰਯਾਮਾਸੁਃ
ਫਿਰ ਜੋ ਛੜੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਰਣਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੋ ਧਨੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯੋਦ੍ਦਧਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਨਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤ੍ਯ ਸਹਾਸਮੂਚੁਃ ਅਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਰਥਾ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਥੇ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।'
ਉਲਟ, ਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਹ ਕੀ ਭੇਜੇਗਾ, ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਕੀ ਕਰਵਾਏਗਾ? ਵੱਡਾ ਬਲ ਅਤੇ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡੋ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਮੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਬਣੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਵਸਰੇ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਪ੍ਰਭੇषਦਰੁਣਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰ੍ਯੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਕਰ੍षਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਦृष੍ਟਿਭਗ੍ਨਕਲੈਰਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਭਿਰਿਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤ-ਲਲਾਟਾਨਂਗਚਾਪਸੁਭ੍ਰੂਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸੂਨਨਾਸਾਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਰੋ ਮਸ਼ਕਪੋਲਾਨਂਤਰਾ ਰਕ੍ਤੋष੍ਠਰਾਕ੍ਤਾਸਨਮਾਣਿਕ੍ਯਨਿਭਦਾਡਿਮੀਦਸ਼ਨਾ ਜਪਾਕੁਸੁਮਾਰੁਣਾਧਰਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਚਿਬੁਕਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿ-ਕਰ੍ਣਾਸਮਦੀਰ੍ਘਕਂਠਾਤਿਮਾਂਸਲਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੀਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਕੁਡ੍ਮਲਾਨੇਕਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸੁਭਗਾਕਾ-। ਰਾਨਤਿਮਾਂਸਲਬਾਹੁਲਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਯਤਸਮਾਨਾਂਗੁਲਿਸ਼ਿਖਾਪਦ੍ਮਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵਾਵਿਵਿਧਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲਿਭੂषਣਾਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਸੁ ਰੋਮਰਾਜਿਗਂਭੀਰਨਾਭਿਃ ਪृਥੁਜਘਨਾਕਰਿਕਰੋਰੁਸ੍ਤੂਣੀਰਜਂਘਾਸੁਪਾਦਕਮਲਾ-ਨੂਪੁਰਾਦਿ ਪਾਦਵਿਭੂषਣਾ ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭੂषਿਤਾ ਵਿਕਸਿਤਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਿਦਧਤੀ ਭੁਂਜਾਨਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵੰਕੀਆਂ ਲਟਾਂ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭੰਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੰਕੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਗਲ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਠੋਡੀ ਸਾਂਪ ਦੇ ਖੋਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਗਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਹਥਾਂ ਭਰਵਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੈਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਚ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।