ਨਾਰਦੋਪ੍ਯਨੁਮੇਨੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਵਃ ਪਰਾਹ੍ਣੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਵਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਾ ਆਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤਨ੍ਨृਪਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰ ਲਈ ਆਉਣ। ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੋ।"
ਅਥ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾਨੁਮਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਨृਪਾਨਾਗਮਯ੍ਯਾਚਿਂਤਯਤ੍ ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮਾਯ ਦੇਯੇਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਲੁਰਪਿ ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ
ਫਿਰ ਰਾਤ ਭਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੀਂਦ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਂ ਜੁਹਾਵ ਚ ਤੇਨੈਵ ਕਾਮਾਹੁਤੀਃ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤੁਵਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਏ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਕਾਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤਾਦृਸ਼ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁਵੀਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵੋ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਵਰਦੋऽਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਮ ਕਨ੍ਯਾ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮਾਯ ਦਿਤ੍ਸਿਤਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਕੁਲਰੂਪਬਲੋਤ੍ਸਾਹ ਸਂਪਨ੍ਨਾਨੇਕਭੂਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਿਪ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸਮਾਗਮੇ ਰਾਮਾਧਿਕਬਲੋ ਯਦਿ ਤਾਮਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤ੍ ਤਦਾ ਵਚਨਮਨृਤਂ ਮਮ ਪਾਪਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕੁਲ, ਰੂਪ, ਬਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਾਖਸਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ ਦਸ਼ਰਥੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਗਤਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਕਦਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤਰ੍ਹਿ ਮਮ ਸੁਤਾਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਕਿਂਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਤਿ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਕਿਂਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੋ ਨਰਪਤਿਰਸ਼ੇषਮਪਿ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਮੁਤ ਮਾਮਲ੍ਪਸਤ੍ਵਂ ਕਿਮੁਤ ਬਹੁਨਾ ਭਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮੋਪਾਯਂ ਵਦ ਯਥਾ ਵਿਵਾਹੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਾਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਂਭੁਰਪਿ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਰਾਮ ਏਵ ਨਾਥਃ ਸੀਤਾਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗृਹਾਣਾਜਗਵਂ ਧਨੁਰਿਦਮ੍
ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕਿਮੇਤੇਨਾਜਗਵੇਨ ਧਨੁषਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪਯ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆਪਣੇ ਇਸ ਧਨੁਸ ਨਾਲ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿਓ।"
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਧਨੁਰਸਜ੍ਯਂ ਮੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੇਵਮਾਚਰ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ ਅਣ-ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਗਣੈਰਂਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ । ਅਥਾਦਾਤੁਂ ਧਨੂ ਰਾਜਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤਿਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਧਨੁਸ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਗਜਬਲਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗृਹਾਣੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕੋ!"
ਸ ਚਾਪਿ ਮਾਤੁਲਂ ਨਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦਧਾਰ ਜਾਨੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਮਾਤੁਲੋ ਮਾਰੀਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਏਕਾਕੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਮਯਾਚਤ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਤਿਥਿਂ ਮਾਮਵੈਹਿ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਕਰਦਾ, ਉੱਚਲ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮਾਮਾ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੋ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭੋ ਇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿषੀਦੇਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਬੈਠੋ।"
ਸ ਚਾਤਿਥਿਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਜਲਮਾਦਾਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਜਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੋਜਨਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਦਨ੍ਨਂ षਡ੍ਰਸੋਪੇਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣਭਾਜਨਗਤਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਇਵੇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਾਵਚਿਂਤਯਦੇਨਾਂ ਕਥਮਪਹਰਾਮਿ ਕਥਮਾਲਿਂਗਾਮਿ ਕਥਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੇਵਮਵਸਰਮਲਭਮਾਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਚੁਰਾ ਲਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਗਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਪਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਧਨੁਃਸਜ੍ਜੀਕਰਣਾਯ ਯਤਮਾਨਾ ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਂਤਦ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਵਨਮਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਝੁਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਨਮਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਪਪਾਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਵਮਥ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰੇਣੋਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਨਧਃ ਪਪਾਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯੋਰੁਪਰਿ ਪਪਾਤ ਅਹਸਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ
ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੁਰਗਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰਨੇਕਾਨੇਕਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਮੇਤੋ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਵਿਦੇਹ ਨਗਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਵਿਭੂषਣੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਯਸ਼ਸੋ ਦੇਵਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਰਰਾਮ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਸਾਂਬਿਕਂ ਮਂਗਲਦੁਕੂਲਧਾਰਿਣਂ ਕਮਲਭਵਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਰ-ਪ੍ਰਮੁਖਨਿਖਿਲਦੇਵੈਰ੍ਭृਗੁਪ੍ਰਮੁਖਮੁਨਿਵਰੈਰ੍ਹਾਹਾਪ੍ਰਮੁਖਗਂਧਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦਿਮਾਤृਕਾਗਣੈਸ਼੍ਚ ਨਂਦੀਪ੍ਰਮੁਖਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨ ਪਾਦਕਮਲਂ ਸਰ੍ਵਾਮਂਗਲਪਰਿਮੋਚਕਮਤਿਪੁਣ੍ਯਸਲਿਲਯਾ ਗਂਗਯਾ ਨਿष੍ਕਲਂ ਕੇਨ ਚਂਦ੍ਰਮਸਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨ ਸ਼ਿਰੋਭਾਗਂ ਵਾਮਾਂਕਾਰੂਢਯਾ ਗਿਰਿਜਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਮਾਨਵੀਟਿਂ ਸਹਾਸਂ ਸਕਾਮਂ ਸਹਾਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮਾਦਦਾਨਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਸਦृਸ਼ਕਂਠਂ ਮृਦੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਨਿਗ੍ਧਜਟਾਭਿਰ੍ਵਿਰਚਿਤਕਪਰ੍ਦਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਕੁਂਡਲੋਪਸ਼ੋਭਿਤਗਂਡਭਾਗਂ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਵਰ੍षਵਯਸਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ ਸ੍ਥੂਲਮੁਕ੍ਤਾਫਲਕੌਸੁਂਭਵਰ੍ਣਾਂਚਲੇਨਾਵੇष੍ਟਿਤਸ਼ਿਰੋਭਾਗਂ ਵਿਵਿਧਰਤ੍ਨਵਿਰਚਿਤਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਭੂषਿਤਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਮਤਿਧਵਲੋਪਵੀਤੇਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਸ਼ਰੀਰਮਂਬਿਕਾਨੁਲਗ੍ਨਕੁਂਕੁਮਾਰੁਣਸੁਗਂਧਿਸ਼ਰੀਰਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਤਰ੍ਜਮਾਨਕਾਮਮਾਰ੍ਗਣਂ ਕੋਟਿਕਂਦਰ੍ਪਸਦृਸ਼ਂ ਮਨਸਾਚਿਂਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ, ਹਾਹਾ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣਾਂ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਗਣ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਗਿਰਿਜਾ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਪਾਨ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਰੰਗ ਗੋ-ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ, ਗਲਾ ਕਾਲਾ ਕਸਤੂਰੀ ਵਰਗਾ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਰਮ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਮਰ ਸੌਲਾਂ ਸਾਲ, ਸਿਰ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਛਾਤੀ ਵਿਭਿੰਨ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਰੀਰ ਉਜਲੇ ਜਨੇਊ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਲਾਲ ਕੁੰਗੂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜਦਾ, ਮਨ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਿਆ—ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸਲਿਲਗਗਨਪਵਨਦਹਨਰਵਿਸ਼ਸ਼ਿਯਜਮਾਨਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਲੋਕਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਮੂਰ੍ਤੇ ਵੇਦਪੁਰਾਣਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇਸ੍ਵਧਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਨਾਰਾਯਣਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੀਮਯਤ੍ਰਯੀਪ੍ਰਮਾਣਤ੍ਰਯੀਨੇਤ੍ਰਸਾ-ਮਪ੍ਰਿਯਵਸੁਧਾਰਾਪ੍ਰਿਯਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯਭਕ੍ਤਸੁਲਭਾਭਕ੍ਤਵਿਦੂਰਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰਿਯ ਧੂਪਪ੍ਰਿਯ ਦੀਪਪ੍ਰਿਯ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਪ੍ਰਿਯ ਦ੍ਰੋ ਣਕਰਵੀਰਪ੍ਰਿਯ ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯ ਕਮਲਕਹ੍ਲਾਰਪ੍ਰਿਯ ਨਂਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤਪ੍ਰਿਯ ਬਕੁਲਪ੍ਰਿਯ ਯੂਥਿਕਾਪ੍ਰਿਯ ਕੋਕਨਦਪ੍ਰਿਯ ਗ੍ਰੀष੍ਮਜਲਾਵਾਸਪ੍ਰਿਯ ਯਮਨਿਯਮਪ੍ਰਿਯ ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਪ੍ਰਿਯ ਜਪਪ੍ਰਿਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪ੍ਰਿਯ ਗਾਯਨਪ੍ਰਿਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰਿਯ ਪਂਚਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯ ਸਦਾਚਾਰਪ੍ਰਿਯ ਗੋਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦਿਕਮਲਭਵਹਰਿਹਰਨਯਨਸਮਰ੍ਚਿਤ ਪਾਦਕਮਲਜਯਪ੍ਰਦ ਹਰਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਜਲੋਤ੍ਪਾਦਿਤਚਕ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕृਤ੍ਸ੍ਮृਤਿਯੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦ ਸ੍ਮृਤਮਂਗਲਪ੍ਰਦ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ—ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਮਾਨ! ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਵਧਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ! ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਅਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਸੰਦ, ਧੂਪ ਪਸੰਦ, ਦੀਵਾ ਪਸੰਦ, ਘੀ ਪਸੰਦ, ਦੁੱਧ ਪਸੰਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਪ ਪਸੰਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਪੱਤਰ ਪਸੰਦ, ਕਮਲ ਪਸੰਦ, ਕਹਲਾਰ ਪਸੰਦ, ਨੰਦੀਆਵਰਤ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ, ਬਕੁਲ ਪਸੰਦ, ਯੂਥਿਕਾ ਪਸੰਦ, ਕੋਕਨਦ ਪਸੰਦ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਸੰਦ, ਯਮ-ਨਿਯਮ ਪਸੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਪਸੰਦ, ਜਪ ਪਸੰਦ, ਸ਼ਰਾਧ ਪਸੰਦ, ਗਾਇਨ ਪਸੰਦ, ਗਾਇਤਰੀ ਪਸੰਦ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਸੰਦ, ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪਸੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ, ਮੰਗਲ ਯਾਦ ਦਿੰਦੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਉਲਟ, ਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਹ ਕੀ ਭੇਜੇਗਾ, ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਕੀ ਕਰਵਾਏਗਾ? ਵੱਡਾ ਬਲ ਅਤੇ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡੋ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਮੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਬਣੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਵਸਰੇ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਪ੍ਰਭੇषਦਰੁਣਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰ੍ਯੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਕਰ੍षਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਦृष੍ਟਿਭਗ੍ਨਕਲੈਰਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਭਿਰਿਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤ-ਲਲਾਟਾਨਂਗਚਾਪਸੁਭ੍ਰੂਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸੂਨਨਾਸਾਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਰੋ ਮਸ਼ਕਪੋਲਾਨਂਤਰਾ ਰਕ੍ਤੋष੍ਠਰਾਕ੍ਤਾਸਨਮਾਣਿਕ੍ਯਨਿਭਦਾਡਿਮੀਦਸ਼ਨਾ ਜਪਾਕੁਸੁਮਾਰੁਣਾਧਰਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਚਿਬੁਕਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿ-ਕਰ੍ਣਾਸਮਦੀਰ੍ਘਕਂਠਾਤਿਮਾਂਸਲਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੀਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਕੁਡ੍ਮਲਾਨੇਕਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸੁਭਗਾਕਾ-। ਰਾਨਤਿਮਾਂਸਲਬਾਹੁਲਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਯਤਸਮਾਨਾਂਗੁਲਿਸ਼ਿਖਾਪਦ੍ਮਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵਾਵਿਵਿਧਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲਿਭੂषਣਾਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਸੁ ਰੋਮਰਾਜਿਗਂਭੀਰਨਾਭਿਃ ਪृਥੁਜਘਨਾਕਰਿਕਰੋਰੁਸ੍ਤੂਣੀਰਜਂਘਾਸੁਪਾਦਕਮਲਾ-ਨੂਪੁਰਾਦਿ ਪਾਦਵਿਭੂषਣਾ ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭੂषਿਤਾ ਵਿਕਸਿਤਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਿਦਧਤੀ ਭੁਂਜਾਨਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵੰਕੀਆਂ ਲਟਾਂ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭੰਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੰਕੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਗਲ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਠੋਡੀ ਸਾਂਪ ਦੇ ਖੋਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਗਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਹਥਾਂ ਭਰਵਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੈਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਚ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।