ਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨ ਜੁਹੋਤਯਃ । ਫਲਂਤਿ ਨ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਠ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਹੋਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੇ ਜਿਹੇ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਏਕੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦੇਵ ਤੁ । ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਵਰ੍ਤਨਾਦਿਵ
ਮਹਾਦੇਵ! ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ।
ਅਤੋ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੋਤृਵਂਦ੍ਯੋऽਘਨਾਸ਼ਨਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਰੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਤ੍ਰੇषੁ ਗੁਰਵੋ ਯੇ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ । ਨੇਸ਼ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੋਧਕਾਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚੇ ਬੋਧਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਮਿਨਃ । ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੁਰਾਣਵਿਮੁਖੋ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦ੍ਰੋਹੋऽਸ੍ਯ ਪੀਡਨਮ੍ । ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਪੌਰਾਣਿਕੇ ਦੇਯਂ ਕਿਯਤ੍ਕੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ, ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੁਰਾਣਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਃ ਕੀਦृਕ੍ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- षਡ੍ਰਸਾਨਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਲ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗृਹਂ ਸੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਧਿਕਾਨਿ ਫਲਾਧਿਕਾਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਘਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਤੋ ਭੂਯਃ ਸਚੈਲਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮृਦੁ । ਭੂषਣਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਦੌਲਤ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਕੇਵਲਂ ਗਂਧਮੇਵ ਚ । ਕੇਵਲਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਕਾਲੇ ਫਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਸੁਗੰਧ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਫੁੱਲ; ਫਲ ਵੀ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਚ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂਬੂਲ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦੇਯਂ ਭੂਹਿਰਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ । ਨ ਚ ਤੂष੍ਣੀਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਣਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾ ਚੈਵ ਯਾ ਪੂਜੈਕੇਨ ਵਾ ਕृਤਾ । ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਚ ਯਥਾ ਰਾਮ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਰਾਘਵ
ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ । ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਲਹੀਨੋ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ । ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਃ ਪੂਤਿਵਚੋ ਵ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਾਂਗਵਾਨ੍ । ਪਰਪੂਰ੍ਵਾਪਤਿਃ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਂਤਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਏ, ਚੋਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਪੂਰ੍ਵਜ੍ਞੈਰੁਚ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸਾਦਯੋ ਮੁਨਿਵਰਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਥਂ ਪਠੇਦ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਯੇਤ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਯਾ ਕਯਾਪਿ ਵਾ ਰਾਮ ਭਾषਯਾਦੇਸ਼ਭਾषਤਃ । ਨ ਦੇਸ਼ਭਾषਾ ਰਚਿਤਂ ਗ੍ਰਂਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਮ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਦੇਸੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇਸੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਯਾ ਕਾਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਹਿਤਾ ਹਿ ਸਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਯਾਚਸ੍ਵ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਕਮ੍
ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਪੌਰਾਣਿਕੇਨੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਪਿ ਗੌਤਮਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕੌਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਧਿਕਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੂर्म ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਕ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਲੈਂਗਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵਾਮਨਂ ਤਥਾ । ਪਾਦ੍ਮਂ ਚ ਗਾਰੁਡਂ ਚੈਵ ਸੌਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਵਾਮਨ, ਪਦਮ, ਗਰੁੜ, ਸੌਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਸੁਣੇ।
ਏਵਮष੍ਟ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ ਗੌਤਮਃ । ਅਥ ਰਾਮਾਯਣਂ ਚੈਵ ਕੌਰ੍ਮਮੇਵ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਅੱਠ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣੇ; ਫਿਰ ਰਾਮਾਇਣ ਅਤੇ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੇਵਂ ਜਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਅਵਾਪ ਨਿਧਨਂ ਚਾਪਿ ਸ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਸ਼ਿਵ' ਅਤੇ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ; ਮੌਤ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਥਾਗਮਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੂਜਿਤਃ ਸੋऽਥ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਂਦ੍ਯੋऽਸੌ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਭਾਰਤਸ਼੍ਰਵਣੇ ਚਾਪਿ ਨਿਯਮਾ ਯੇ ਮਯੇਰਿਤਾਃ
ਸਭ ਲਈ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਸੁਣਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।