ਉਪਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਰਾਮ ਤ੍ਰਿਪਂਚਦਸ਼ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਸ਼੍ਲੋਕਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ।
ਤृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਰਾਮ ਤਤਸ਼੍ਚਾਧਿਕਮਿष੍ਯਤੇ । ਦਿਨਾਨਾਮਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਥਾ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਸ਼ਲੋਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੇ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਾਦਿਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਾਨ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਮੇਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਦੈਨਂਦਿਨਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵ੍ਰਤਰੂਪੇਣ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਪੁਰਾਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਯਦੈਵਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਸ਼੍ਚੈਕੋਪਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤਪਾਪਬਂਧਾਤ੍ । ਸੁਰਾਪੀਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਹਰਸ਼੍ਚ ਰਾਮ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮੇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਪੁਂਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾਕृਤਾਨਿ । ਇਹਾਪਿ ਯਾਨ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਥਾ ਚ ਵਕ੍ਤੁਃ
ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੌ ਸਮਸ੍ਤਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵਿਗੁਣਾਪਿ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਫਲਦਾ ਦਾਨਕਰ੍ਮਵਤ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਅਧੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦ ਨ ਚਾਪਰਃ । ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵ੍ਯਾਸਾਦਪਿ ਵਿਧੇਰਪਿ
ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਵਿਆਸ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨ ਜੁਹੋਤਯਃ । ਫਲਂਤਿ ਨ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਠ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਹੋਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੇ ਜਿਹੇ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਏਕੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦੇਵ ਤੁ । ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਵਰ੍ਤਨਾਦਿਵ
ਮਹਾਦੇਵ! ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ।
ਅਤੋ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੋਤृਵਂਦ੍ਯੋऽਘਨਾਸ਼ਨਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਰੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਤ੍ਰੇषੁ ਗੁਰਵੋ ਯੇ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ । ਨੇਸ਼ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੋਧਕਾਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚੇ ਬੋਧਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਮਿਨਃ । ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੁਰਾਣਵਿਮੁਖੋ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦ੍ਰੋਹੋऽਸ੍ਯ ਪੀਡਨਮ੍ । ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਪੌਰਾਣਿਕੇ ਦੇਯਂ ਕਿਯਤ੍ਕੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ, ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੁਰਾਣਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਃ ਕੀਦृਕ੍ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- षਡ੍ਰਸਾਨਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਲ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗृਹਂ ਸੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਧਿਕਾਨਿ ਫਲਾਧਿਕਾਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਘਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਤੋ ਭੂਯਃ ਸਚੈਲਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮृਦੁ । ਭੂषਣਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਦੌਲਤ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਕੇਵਲਂ ਗਂਧਮੇਵ ਚ । ਕੇਵਲਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਕਾਲੇ ਫਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਸੁਗੰਧ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਫੁੱਲ; ਫਲ ਵੀ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਚ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂਬੂਲ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦੇਯਂ ਭੂਹਿਰਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ । ਨ ਚ ਤੂष੍ਣੀਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਣਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾ ਚੈਵ ਯਾ ਪੂਜੈਕੇਨ ਵਾ ਕृਤਾ । ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਚ ਯਥਾ ਰਾਮ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਰਾਘਵ
ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ । ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਲਹੀਨੋ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ । ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਃ ਪੂਤਿਵਚੋ ਵ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਾਂਗਵਾਨ੍ । ਪਰਪੂਰ੍ਵਾਪਤਿਃ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਂਤਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਏ, ਚੋਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਪੂਰ੍ਵਜ੍ਞੈਰੁਚ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।