ਕਰਣੇ ਚਾਪਿ ਲਗ੍ਨੇ ਚ ਗ੍ਰਹਤਾਰਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਅਮੂਢੇਨ ਗ੍ਰਹੇ ਬਾਲੇ ਨ ਚ ਵृਦ੍ਧੌ ਗੁਰੌਸ੍ਥਿਤੇ
ਚੰਗਾ ਕਰਣ ਤੇ ਲਗਨ ਹੋਣ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ; ਗ੍ਰਹ ਨ ਮੰਦੇ ਹੋਣ, ਨ ਬੱਚੇ, ਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਪੀੜਤ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸਂਨਿਧੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਿਤਿ
ਕਾਲੀ ਪੱਖ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਪੁਰਾਣਾ ਉਹੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਗੇਹੇऽਥਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇਦਿਕਾਯਾਂ ਮਠੇਥ ਵਾ । ਨਦੀਤੀਰੇ ਦੇਵਗੇਹੇ ਸਭਾਮਂਡਪ ਏਵ ਚ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਵੇਦਿਕਾ ਤੇ, ਜਾਂ ਮਠ ਵਿੱਚ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ,
ਰਥ੍ਯਾ ਮਠੇਥ ਵਾ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਾਲਾਸੁ ਰਾਘਵ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਮਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਗਲੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਪਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰੋ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਏਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸਨਮਿਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੋ: 'ਆਓ, ਧਰਮ ਅਸਨ'।
ਪੁਰਾਣਪ੍ਰਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾਰਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੋ; ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਦਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਚ ਨਵਾਨਿ ਚ । ਕਰਕਂਠਵਿਭੂषਾਦਿ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼ੁਭ, ਬਰੀਕ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਗਲ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਅਸਨ ਵੀ ਦਿਓ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਤਾਂਬੂਲਂ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸਭਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਚਿਹਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ।
ੴਨਮੇਤ੍ਯਾਦਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਨਂ ਭਾਰਤੀ ਨੁਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਰਭੇਦਿਤਿ
'ਓਮ ਨਮ:' ਆਦਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ; ਸਵੇਰੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਉਪਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਰਾਮ ਤ੍ਰਿਪਂਚਦਸ਼ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਸ਼੍ਲੋਕਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ।
ਤृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਰਾਮ ਤਤਸ਼੍ਚਾਧਿਕਮਿष੍ਯਤੇ । ਦਿਨਾਨਾਮਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਥਾ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਸ਼ਲੋਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੇ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਾਦਿਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਾਨ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਮੇਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਦੈਨਂਦਿਨਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵ੍ਰਤਰੂਪੇਣ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਪੁਰਾਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਯਦੈਵਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਸ਼੍ਚੈਕੋਪਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤਪਾਪਬਂਧਾਤ੍ । ਸੁਰਾਪੀਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਹਰਸ਼੍ਚ ਰਾਮ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮੇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਪੁਂਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾਕृਤਾਨਿ । ਇਹਾਪਿ ਯਾਨ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਥਾ ਚ ਵਕ੍ਤੁਃ
ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੌ ਸਮਸ੍ਤਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵਿਗੁਣਾਪਿ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਫਲਦਾ ਦਾਨਕਰ੍ਮਵਤ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਅਧੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦ ਨ ਚਾਪਰਃ । ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵ੍ਯਾਸਾਦਪਿ ਵਿਧੇਰਪਿ
ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਵਿਆਸ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨ ਜੁਹੋਤਯਃ । ਫਲਂਤਿ ਨ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਠ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਹੋਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੇ ਜਿਹੇ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਏਕੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦੇਵ ਤੁ । ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਵਰ੍ਤਨਾਦਿਵ
ਮਹਾਦੇਵ! ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ।
ਅਤੋ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੋਤृਵਂਦ੍ਯੋऽਘਨਾਸ਼ਨਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਰੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਤ੍ਰੇषੁ ਗੁਰਵੋ ਯੇ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ । ਨੇਸ਼ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੋਧਕਾਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚੇ ਬੋਧਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਮਿਨਃ । ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪੁਰਾਣਵਿਮੁਖੋ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦ੍ਰੋਹੋऽਸ੍ਯ ਪੀਡਨਮ੍ । ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਪੌਰਾਣਿਕੇ ਦੇਯਂ ਕਿਯਤ੍ਕੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ, ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੁਰਾਣਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਃ ਕੀਦृਕ੍ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- षਡ੍ਰਸਾਨਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਲ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗृਹਂ ਸੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਧਿਕਾਨਿ ਫਲਾਧਿਕਾਤ੍
ਰਾਮਾ! ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਘਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।