ਅਥ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਮਝ ਗਿਆ: 'ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੱਭ ਲਏ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਾਪ੍ਤਵਰਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਸੇਨਾਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
'ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਰੋਕਣਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਤਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤੋਸੀਹ ਵਨਂ ਮੁਨਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਸ ਆਹ ਰਾਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਸ੍ਤਮਹਂ ਹਂਤੁਮਾਗਤਃ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ, ਕਿਉਂ ਆਇਆ?' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਾਹ ਕਿਂ ਤੇਨ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮृਤੇਨ ਵਾ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਮਿषਂ ਮਦੀਯਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਵਸਿष੍ਠੋऽਪ੍ਯਥ ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ? ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਠੀਵ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਮਤਾਡਯਤ੍ । ਤਾਡਿਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦृषਿਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥੂਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਲਾਯਮਾਨਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਲਧਿਂ ਤੁ ਗਤਾਵੁਭੌ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਗ੍ਰਹੇਣਾਸੌ ਗृਹੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਾਭਿਮਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ृਣੁ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਨੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਵਾਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗਤਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਚੰਗੀ ਤਰੀਕ, ਚੰਗਾ ਦਿਨ, ਚੰਗਾ ਵਾਰ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ ਤੇ,
ਕਰਣੇ ਚਾਪਿ ਲਗ੍ਨੇ ਚ ਗ੍ਰਹਤਾਰਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਅਮੂਢੇਨ ਗ੍ਰਹੇ ਬਾਲੇ ਨ ਚ ਵृਦ੍ਧੌ ਗੁਰੌਸ੍ਥਿਤੇ
ਚੰਗਾ ਕਰਣ ਤੇ ਲਗਨ ਹੋਣ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ; ਗ੍ਰਹ ਨ ਮੰਦੇ ਹੋਣ, ਨ ਬੱਚੇ, ਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਪੀੜਤ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸਂਨਿਧੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਿਤਿ
ਕਾਲੀ ਪੱਖ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਪੁਰਾਣਾ ਉਹੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਗੇਹੇऽਥਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇਦਿਕਾਯਾਂ ਮਠੇਥ ਵਾ । ਨਦੀਤੀਰੇ ਦੇਵਗੇਹੇ ਸਭਾਮਂਡਪ ਏਵ ਚ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਵੇਦਿਕਾ ਤੇ, ਜਾਂ ਮਠ ਵਿੱਚ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ,
ਰਥ੍ਯਾ ਮਠੇਥ ਵਾ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਾਲਾਸੁ ਰਾਘਵ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਮਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਗਲੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਪਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰੋ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਏਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸਨਮਿਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੋ: 'ਆਓ, ਧਰਮ ਅਸਨ'।
ਪੁਰਾਣਪ੍ਰਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾਰਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੋ; ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਦਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਚ ਨਵਾਨਿ ਚ । ਕਰਕਂਠਵਿਭੂषਾਦਿ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼ੁਭ, ਬਰੀਕ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਗਲ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਅਸਨ ਵੀ ਦਿਓ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਤਾਂਬੂਲਂ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸਭਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਚਿਹਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ।
ੴਨਮੇਤ੍ਯਾਦਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਨਂ ਭਾਰਤੀ ਨੁਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਰਭੇਦਿਤਿ
'ਓਮ ਨਮ:' ਆਦਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ; ਸਵੇਰੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਉਪਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਰਾਮ ਤ੍ਰਿਪਂਚਦਸ਼ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਸ਼੍ਲੋਕਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ।
ਤृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਰਾਮ ਤਤਸ਼੍ਚਾਧਿਕਮਿष੍ਯਤੇ । ਦਿਨਾਨਾਮਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਥਾ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਸ਼ਲੋਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੇ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਾਦਿਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਾਨ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਮੇਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਦੈਨਂਦਿਨਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵ੍ਰਤਰੂਪੇਣ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਪੁਰਾਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਯਦੈਵਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਸ਼੍ਚੈਕੋਪਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤਪਾਪਬਂਧਾਤ੍ । ਸੁਰਾਪੀਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਹਰਸ਼੍ਚ ਰਾਮ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮੇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਪੁਂਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾਕृਤਾਨਿ । ਇਹਾਪਿ ਯਾਨ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਥਾ ਚ ਵਕ੍ਤੁਃ
ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੌ ਸਮਸ੍ਤਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵਿਗੁਣਾਪਿ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਫਲਦਾ ਦਾਨਕਰ੍ਮਵਤ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਅਧੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦ ਨ ਚਾਪਰਃ । ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵ੍ਯਾਸਾਦਪਿ ਵਿਧੇਰਪਿ
ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਵਿਆਸ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।