ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਧ੍ਯਾਪਨੇ ਚਾਧ੍ਯਯਨੇ ਜਾਯਤੇ ਚਾਥ ਸਂਗਮਃ । ਸਂਗਤੌ ਵਤ੍ਸਰਂ ਰਾਮ ਯਾਤਿ ਪਾਤਕਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੇ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਿ । ਅਪਿਪਾਤਕਸਂਦੋਹ ਚੀਰ੍ਣਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੂਤਵਹ੍ਨਿਨਾਸ਼ੇ ਹਿ ਧੂਮਰਾਸ਼ਿਰ੍ਯਥੈਵ ਹਿ । ਸ਼ਲਭੋ ਦੀਪਨਾਸ਼ਾਯ ਵਹ੍ਨਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਬੁਝਣ 'ਤੇ ਧੂੰਏ ਦਾ ਢੇਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਤੰਗਾ ਚਿਰਾਗ ਵੱਲ ਆ ਕੇ ਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਨਾਯ ਪੁਰਾਣਿਕਃ । ਭੂਤਾਦਿਗ੍ਰਸ੍ਤਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭੂਤਾਦਿ ਭਯਮੋਚਕਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਂਤ੍ਰਵਾਨਪਨਯੇਦ੍ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਵਯਮਾਤੁਰਃ । ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਚ ਕृਤਂ ਪਾਪਮਨ੍ਯੈਰਪਿ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਤ੍ਵਤਿਦੁष੍ਟਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਪਾਪ ਆਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਹੋਵੇ।
ਭਵਾਨੀਸ਼ੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਸਮਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਵੇਕਵਾਨ੍ । ਲੋਕਵੇਦਕ੍ਰਿਯਾਵੇਤ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਜਾਪ੍ਯਤਿਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ
ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਈਸ਼ਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਮਾਨ ਮਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਆਕਤ, ਲੋਕ ਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਜਾਪ ਵਿਚ ਅਸਕਤ ਨਹੀਂ।
ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਾਂਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੂਤੋ ਯੋਗਕृਦ੍ਵਸ਼ੀ । ਯਥੈਵ ਤੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਿਕ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤਵ ਭੂਪਾਲ ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਪਾਲਯਦ੍ਭੁਵਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਪਤਤ੍
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਆਇਆ, ਤੇਰੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵਾਮਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾਸਕ੍ਤਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾਵਸਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ।'
ਅਥ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਮਝ ਗਿਆ: 'ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਲੱਭ ਲਏ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਾਪ੍ਤਵਰਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਸੇਨਾਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
'ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਰੋਕਣਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਤਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤੋਸੀਹ ਵਨਂ ਮੁਨਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਸ ਆਹ ਰਾਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਸ੍ਤਮਹਂ ਹਂਤੁਮਾਗਤਃ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ, ਕਿਉਂ ਆਇਆ?' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਾਹ ਕਿਂ ਤੇਨ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮृਤੇਨ ਵਾ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਮਿषਂ ਮਦੀਯਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਵਸਿष੍ਠੋऽਪ੍ਯਥ ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ? ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਠੀਵ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਮਤਾਡਯਤ੍ । ਤਾਡਿਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦृषਿਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥੂਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਲਾਯਮਾਨਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਲਧਿਂ ਤੁ ਗਤਾਵੁਭੌ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਗ੍ਰਹੇਣਾਸੌ ਗृਹੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਾਭਿਮਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ृਣੁ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਨੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਵਾਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗਤਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਚੰਗੀ ਤਰੀਕ, ਚੰਗਾ ਦਿਨ, ਚੰਗਾ ਵਾਰ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ ਤੇ,
ਕਰਣੇ ਚਾਪਿ ਲਗ੍ਨੇ ਚ ਗ੍ਰਹਤਾਰਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਅਮੂਢੇਨ ਗ੍ਰਹੇ ਬਾਲੇ ਨ ਚ ਵृਦ੍ਧੌ ਗੁਰੌਸ੍ਥਿਤੇ
ਚੰਗਾ ਕਰਣ ਤੇ ਲਗਨ ਹੋਣ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ; ਗ੍ਰਹ ਨ ਮੰਦੇ ਹੋਣ, ਨ ਬੱਚੇ, ਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਪੀੜਤ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸਂਨਿਧੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਿਤਿ
ਕਾਲੀ ਪੱਖ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਪੁਰਾਣਾ ਉਹੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਗੇਹੇऽਥਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇਦਿਕਾਯਾਂ ਮਠੇਥ ਵਾ । ਨਦੀਤੀਰੇ ਦੇਵਗੇਹੇ ਸਭਾਮਂਡਪ ਏਵ ਚ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਵੇਦਿਕਾ ਤੇ, ਜਾਂ ਮਠ ਵਿੱਚ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ,
ਰਥ੍ਯਾ ਮਠੇਥ ਵਾ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਾਲਾਸੁ ਰਾਘਵ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਮਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਗਲੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਪਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰੋ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਏਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸਨਮਿਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੋ: 'ਆਓ, ਧਰਮ ਅਸਨ'।
ਪੁਰਾਣਪ੍ਰਕ੍ਰਮਦਿਨੇ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾਰਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੋ; ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਦਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਚ ਨਵਾਨਿ ਚ । ਕਰਕਂਠਵਿਭੂषਾਦਿ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼ੁਭ, ਬਰੀਕ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਗਲ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਅਸਨ ਵੀ ਦਿਓ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਤਾਂਬੂਲਂ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸਭਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਚਿਹਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ।
ੴਨਮੇਤ੍ਯਾਦਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਨਂ ਭਾਰਤੀ ਨੁਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਰਭੇਦਿਤਿ
'ਓਮ ਨਮ:' ਆਦਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ; ਸਵੇਰੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।