ਅਯਂ ਚ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰੋ ਨਿਤ੍ਯਯੌਵਨਃ । ਕਂਦਰ੍ਪ੍ਪਕੋਟਿਲਾਵਣ੍ਯਃ ਸ ਤਸ੍ਥੇ ਪਰਮੇ ਪਦੇ
ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕੰਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਲੀਲਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਭੋਗੇਨ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਯਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਭੋਗ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹੈ। ਭੋਗ ਤੇ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੀ ਮਹਿਮਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭੋਗੇ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੀਲਾਂ ਸਂਹਰਤੇ ਕਦਾ । ਭੋਗੋ ਲੀਲਾ ਉਭੌਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਯ੍ਯੇਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍ਤਯਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਖੇਡ ਦੋਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਃ ਪਰੇ ਧਾਮ੍ਨਿ ਪਾਦੋਸ੍ਯੇਹਾਭਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਦਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਅਸਥਾਈ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰੂਪਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰੇ ਧਾਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਯੌਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵਨ ਰੂਪ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ — ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਬਦਲਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਭੋਗਮੀਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭੂਮ੍ਯਾ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯੈਵੇषਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼੍ਰੀਰਨਪਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਸਦਾ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਤੇ ਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ । ਈਸ਼ਾਨਾ ਸਰ੍ਵਜਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਤ੍ਨੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣਿਪਾਦਾਂਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖੀ । ਨਾਰਾਯਣੀ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਰਾਯਣੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਯਦਪਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਲਯੌ ਯਸ੍ਯਾ ਉਨ੍ਮੀਲਨਨਿਮੀਲਨਾਤ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਰੰਭਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਫੈਲ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤਦਖਿਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤਦਖਿਲਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸਾ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਜਦ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਲੀਪਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਧਰਣੀ ਚੈਵ ਨੀਲਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਆਧਾਰਭੂਤਾ ਜਗਤਃ ਪृਥਿਵੀਰੂਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਨੀਲਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੀ ਆਧਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤੋਯਾਦਿਰਸਰੂਪੇਣ ਸੈਵ ਨੀਲਾਵਪੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਧਨਵਾਗ੍ਰੂਪਿਣੀ ਹਿ ਸਾ
ਜਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦੇਵੀਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਜਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਤਾਹਰਿਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਭੇਦਾ ਸ੍ਯੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪਾ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਰੂਪਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਪੁਰੁਚ੍ਯਤੇ । ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਚ ਗਿਰਿਜੇ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਸੋਭਾ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਰਿਤਰ, ਚਲਣ ਤੇ ਸਤਭਾਗ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ — ਹੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਦੀ ਧੀ — ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਤਮੋਗ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਿਵਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਤਿਰ੍ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ । ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨਦੋਪਮੋਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਭੂਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਠੰਡੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਮਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ । ਪਦ੍ਮਾਲਯਾ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲੋਕਸੁਂਦਰੀ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਕਮਲਾ, ਵਿਦਿਆ, ਮਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਤੀ; ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਹ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਵਿष੍ਣੁਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਤਨਯਾ ਰਮਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸਦੀਵੀ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਚੰਗੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਰਮਾ।
ਅਨਂਤਾ ਲੋਕਮਾਤਾ ਭੂਰ੍ਨੀਲਾ ਸਰ੍ਵਸੁਖਪ੍ਰਦਾ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚ ਤਥਾ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਤੀ, ਨੀਲੀ, ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਚੰਗੀ।
ਸਤੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗੌਰੀ ਸ਼ਾਂਤਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਰਤਿਃ । ਨਾਰਾਯਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾਨਪਾਯਿਨੀ
ਸਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੌਰੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਰਤੀ; ਨਾਰਾਇਣੀ, ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ।
ਏਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ । ਸ ਮਹਾਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼੍ਰੀ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਃ ਸ੍ਰਜਾਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਾਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿष੍ਣੋਰਨਪਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ, ਹਿਰਣ ਵਰਗੀ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ।
ਗਨ੍ਧਦ੍ਵਾਰਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਟਾਂ ਕਰੀषਿਣੀਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਾਮਿਹੋਪਹ੍ਵਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਅਸੰਭਵ, ਸਦਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ — ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ऋਕ੍ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਿਵਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨਾ ਹਿ ਜਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਤ੍ਨੀ ਸਨਾਤਨੀ । ਯਦਪਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪਤਨੀ; ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਜੜ ਤੇ ਚਲਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਭਾਗ੍ਨਾਵਿਵ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪੁਰੁषੋऽਵ੍ਯਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਖ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਗੁਣਸਾਗਰਃ । ਸ੍ਵਾਮੀ ਸੁਸ਼ੀਲਃ ਸੁਭਗਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ; ਮਾਲਕ, ਨਿਮਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕਸੁਹृਤ੍ਸਖਾ । ਕृਪਾਪੀਯੂषਜਲਧਿਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਨ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ; ਦਇਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਸੁਖਦੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰੁਣਾਕਰਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਤੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਉਸ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਇਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਸੁਖਂ ਦਾਸ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹਰ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੇਵਾ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।