ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਕृषਿਰ੍ਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਪਦ੍ਯਪ੍ਯਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਮਮ ਸਮਾਦਿਸ਼
'ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਖੇਤੀ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵੰਡੋ।'
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਨਂ ਮਮ ਰੋਚਤੇ । ਅਨ੍ਯਨ੍ਨ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਦੌ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
'ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜੀਉਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਧਿਕਾਰਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾਭਵਤ੍ । ਅਭਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਂਸਂ ਚਾਪਾਯਿ ਸੁਰਾ ਚਾਭਾषਿ ਦੁਰ੍ਵਚਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਗਲਤ ਵਰਤਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ: ਉਹ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ।
ਪਰਯੋषਾ ਤਥਾ ਗਾਮਿ ਪਰਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਾਰਿ ਚ । ਅਕ੍ਰੀਡਿ ਦ੍ਯੂਤਮਸਕृਤ੍ਕਲਂਜਂ ਚਾਦਿ ਦੁਰ੍ਭੁਜਾ
ਉਹ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੈਂਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ।
ਨਾਪੂਜਿ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਵਾ । ਏਵਂ ਕਾਲੇਨ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ
ਨਾ ਤਾਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਮੰਦਕਰਮੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਯੋਗਧਰ੍ਮੇਣ ਭਵਂਤਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਿ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਦ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦਰਜਾ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤੈਵ ਵਰਂ ਮਮ । ਤਦृਤੇ ਯਦਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਰਂ ਮਮ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋਹਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਰਾਜਾ ਤੂष੍ਣੀਮਤਿष੍ਠਤ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਕਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤੁ ਵੈ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਜੇਨ੍ਨਂ ਸਹਾਮਿषਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤੋਲੀਮਂਡਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮਾਸ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮੰਦਕਰਮੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਪਠ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪਦ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਿਦਮ੍ । ਹृਦਯੇ ਪਦ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੇਰਿਤਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਪਾਠ ਹੋ ਰਿਹਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾਃ । ਨ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੌਰਾਣਿਕਮਭਾषਤ । ਕੀਦृਙ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੀਦृਸ਼ੋਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣਕਾਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਾਰਾਇਣ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਕਿਂ ਪਰਂ ਤ੍ਵਯਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵੇषਃ ਕੀਦृਗੁਦਾਹृਤਃ । ਕਿਂ ਤਤ੍ਪਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤਃ ਪਰਤਰਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਵੈਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕੀ ਹੈ?
ਪੌਰਾਣਿਕ ਉਵਾਚ- ਪਰਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਵ੍ਯਕ੍ਤੈਕਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਤਃ ਪਰਤਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਧਾਮ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਧਿਕਮ੍
ਪੁਰਾਣਕਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੇਵਲ ਆਨੰਦ ਹੀ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਤਯਾ ਤਤ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਂਗ ਪਰਮਂ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਆਪੋ ਹਿ ਨਰਜਨ੍ਮਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਰਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਨਾਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਯਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਪੰਡਿਤ ਲੋਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਰਂ ਵਰ੍ਤਨਂ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ । ਮਹਦਾਦੀਨਿ ਤਤ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਗਨ ਉਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਭਗਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੱਤ ਆਦਿਕ ਤੱਤਾਂ 'ਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਸ਼ਿਨੇਤ੍ਰੋऽਸੌ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਮਾਪਤਿਃ । ਦ੍ਵੇषੋ ਹਿ ਵੈਰਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਮਹੇਸ਼, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਹਨ। ਵੈਰ ਮਤਲਬ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣੀ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਪੁਰਾਣਭਟ੍ਟੇਨ ਸਮੀਰਿਤਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਚਿਂਤਯਨ੍ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਮਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਕਥਂ ਗਤਿਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਕੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ?'
ਪੌਰਾਣਿਕੋऽਥ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗਤਿਮ੍ । ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵੇਣ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ ਪੁਰਾਣਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚਰ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਗਤਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਦੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪੁਰਾਣਮਥਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਵਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਸ੍ਵ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਜਾਂ ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਦੇਵਂ ਵਾ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਥਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਭਵ
ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ; ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਗਚ੍ਛ ਕਾਸ਼ੀਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਵਾ ਮृਤਿਮਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਗਯਾਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਾਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਥੇ ਮੋਖਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂ; ਜਾਂ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਰਸਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਰਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਜਪ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਮਥਵਾ ਗਚ੍ਛ ਕੇਦਾਰਮਥਵੇਚ੍ਛਯਾ । ਅਥਵਾ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍षੇ ਤੁ ਮਾਘਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯ
ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ ਜਾ; ਜਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਸਮ ਕਰ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵ । ਨੈਵਂ ਨਰਕਵਾਸਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨੀਵਾਂ, ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਭਵਤੋ ਮੁਖਾਤ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਹੇਤੁਂ ਚ ਵਰ੍ਜਂ ਚਾਪਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਾਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕ ਉਵਾਚ- ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਸੁਰਾऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭੋਗੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍ । ਪਾਰੁष੍ਯਮਨृਤਂ ਮਾਯਾ ਦੇਵਦੇਵਵਿਨਿਂਦਨਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ, ਜੂਆ, ਅਡੰਬਰ, ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ, ਝੂਠ, ਚਲਾਕੀ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਛੱਡ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸੁਰਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਮृਤਿਭਾषਿਣਾਮ੍ । ਨਿਂਦਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵृਂਤਾਕਂ ਕृਤਕਾਲਾਬੁਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਗੁਰੂਆਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਾਂ, ਪੁਰਾਣ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਚਿੱਟਾ ਭਿੰਡ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ।