ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੀਣਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਮਮ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਜਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।' ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਜਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਨਿਪਾਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤੇ ਕਪਿਃ । ਆਦਾਯ ਵੀਣਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਰਤਂਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਅਲਾਬੁਸਂਯੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਾਯਨ੍ਨਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੌਕੀ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਜਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਬृਹਤੀਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਦੇਵਪਾਦਾਵਪੂਜਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਥ ਪ੍ਰਾਦਾਦਾਕਲ੍ਪਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਲਂਘਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਥਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ — ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂषਾਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਃ ਸ੍ਵਦੀਪ੍ਤਿਮਂਦੀਕृਤਦੇਵਦੀਪ੍ਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗਕਃ ਸਂਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੱਤ ਕਰਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨ ਅਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪੀਤਮੁਦ੍ਗਮਨੀਯਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਹਰੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੀਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਰੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਰਕ੍ਤਵਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸੁਦਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਦੀਨਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਵਸੁਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਮੋਪਿ ਚੈਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯੁਗ੍ਮਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ — ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਬਹੁਮੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਭੂਪੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਗੌਤਮੀ ਤਟੇ
ਫਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਪੁਰਾਣਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨੀषੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੇਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜ੍ਞ ਏਵ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕਿਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਕਲਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।'
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚਾਰ੍ਚਨਂ ਤਿष੍ਯੇ ਦਾਨਂ ਚ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ।
ਨਰਾਣਾਂ ਮੁਗ੍ਧਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨ ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯਤਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਵੇਦੇ ਨੈਵ ਚ ਸ੍ਮृਤੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਝ ਵਿਚ।
ਨ ਕ੍ਰਤੌ ਨ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰੇ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਸਤਾਮ੍
ਨਾ ਤਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ।
ਨੇਜ੍ਯਾਯਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸ੍ਵਜਾਤੀਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਨ ਦੇਵਸ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਨ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵृषੇ ਨृਪ
ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਫਰਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਮਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨਰਾਃ । ਦਾਨਂ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਾਲਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਕਲਿਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨੀ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੀ ਕਾਸ਼ੀਗਂਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਰਤਃ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਵਮਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਾਘਵ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਾਸੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਹੋ ਰਾਘਵ—
ਯੁਗਾਨਾਮਨੁਸਾਰੇਣ ਤਥਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਵੇਚਨਾਤ੍ । ਸ੍ਵ ਪਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਤ੍ਪਾਦਾਤ੍ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਤ੍
—ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ, ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ—
ਪੁਰਾਣਵਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨ ਸਜ੍ਯੇਤ੍ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯਤਃ
—ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਵਾਚਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯਃ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੀ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਗੁਰੁਮ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਵਾਚਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਦਾ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਜ੍ਞਾਤਿਬਂਧੁਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
—ਜੋ ਉਹਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਗਮਨਂ ਪੂਜਕਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਅਤਃ ਕਲੌ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਰਾਮ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯੇ ਸ਼ृਣੁ । ਆਸੀਤ੍ਤੁ ਗੌਤਮੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣ: ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਗਉਤਮ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿਃ ਪਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵੇਦਵਰ੍ਜਿਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਕृषਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਚ
ਉਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਭਰਾ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸਨ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨਥ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦਧਿਕਾਰਂ ਨਿਰੂਪਯ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹੁਦਾ ਦੇਵੋ।'
ਅਰ੍ਥਂ ਨ ਗਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਮ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋ ਹਿ ਵੈਦਿਕੇ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ
'ਮੈਂ ਧਨ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਸਮਰਥ ਹਨ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਤਾਂ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।'
ਤਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਯੁਗੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮੋਯਂ ਕਲਿਧਰ੍ਮੋ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਃ
'ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੰਮ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।' ਗਉਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਰੀਤ ਸੀ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।'
ਭੂਪਤਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭੂਪਾਲ ਨृਪਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਸ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੈਵ ਦੁष੍ਯਤਿ
'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰ ਕੇ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।'