ਏਤਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲਿਆ ਆ।'
ਆਨੀਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਣਾ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤਾਨਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੂਯਮਾਗਤਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?''
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਵਨਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਜੰਗਲ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਪਂਚਲੋਕਾਨਾਂ ਦਾਹੇ ਸਂਦੇਹ ਏਵ ਨਃ । ਕਥਮਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਿਉਂ ਆਈ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਭੀਤਿਰਸ੍ਮਾਕਮਧੁਨਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਤਃ । ਸ ਏਵਾਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਿਵ ਤਾਮਪਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀਰਭਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹੀ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।'
ਦੇਵੋਥ ਵੀਰਮਾਹੂਯ ਕਿਂ ਵੀਰੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਵਃ । ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਤੋ ਲਿਂਗਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?' ਭਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਬृਹਤ੍ । ਕृਪਾਨਿਧਿਰਥੋ ਦੇਵੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਪਿ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਦਗ੍ਧਾਨਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਅਥਾਸੌ ਹਨੁਮਾਨੀਸ਼ ਪੂਜਨਂ ਕृਤਵਾਨਥ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏਕਂ ਵਨਚਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਵੀਣਾ ਮਮ ਵੈ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜਾ ਤੇ ਪੰਜ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡੀ ਵਜਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੀਣਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਮਮ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਜਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।' ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਜਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਨਿਪਾਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤੇ ਕਪਿਃ । ਆਦਾਯ ਵੀਣਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਰਤਂਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਅਲਾਬੁਸਂਯੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਾਯਨ੍ਨਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੌਕੀ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਜਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਬृਹਤੀਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਦੇਵਪਾਦਾਵਪੂਜਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਥ ਪ੍ਰਾਦਾਦਾਕਲ੍ਪਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਲਂਘਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਥਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ — ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂषਾਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਃ ਸ੍ਵਦੀਪ੍ਤਿਮਂਦੀਕृਤਦੇਵਦੀਪ੍ਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗਕਃ ਸਂਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੱਤ ਕਰਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨ ਅਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪੀਤਮੁਦ੍ਗਮਨੀਯਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਹਰੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੀਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਰੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਰਕ੍ਤਵਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸੁਦਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਦੀਨਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਵਸੁਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਮੋਪਿ ਚੈਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯੁਗ੍ਮਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ — ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਬਹੁਮੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਭੂਪੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਗੌਤਮੀ ਤਟੇ
ਫਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਪੁਰਾਣਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨੀषੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੇਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜ੍ਞ ਏਵ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕਿਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਕਲਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।'
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚਾਰ੍ਚਨਂ ਤਿष੍ਯੇ ਦਾਨਂ ਚ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ।
ਨਰਾਣਾਂ ਮੁਗ੍ਧਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨ ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯਤਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਵੇਦੇ ਨੈਵ ਚ ਸ੍ਮृਤੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਝ ਵਿਚ।
ਨ ਕ੍ਰਤੌ ਨ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰੇ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਸਤਾਮ੍
ਨਾ ਤਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ।
ਨੇਜ੍ਯਾਯਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸ੍ਵਜਾਤੀਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਨ ਦੇਵਸ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਨ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵृषੇ ਨृਪ
ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਫਰਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਮਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨਰਾਃ । ਦਾਨਂ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਾਲਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਕਲਿਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨੀ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੀ ਕਾਸ਼ੀਗਂਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਰਤਃ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਵਮਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਾਘਵ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਾਸੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਹੋ ਰਾਘਵ—
ਯੁਗਾਨਾਮਨੁਸਾਰੇਣ ਤਥਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਵੇਚਨਾਤ੍ । ਸ੍ਵ ਪਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਤ੍ਪਾਦਾਤ੍ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਤ੍
—ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ, ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ—