ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਂ ਯਦ੍ਯਾਗਤਂ ਨ ਵਾ । ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਮਨਾਗਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਤੇ ਪੀਠ ਦਿਖਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ—
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋऽਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਨਲਂ ਭੁਵਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਤਦਾ
ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਸੁੱਟੀ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸੜ ਗਈ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ । ਪਂਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਨਦਹਜ੍ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍ । ਜਂਬੀਰਫਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਤਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਖ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜੰਬੀਰ ਫਲ ਵਰਗੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਦਗ੍ਧਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨਾਯਾਤਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੜ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ—
ਸਨਕਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨ ਚਾਗਮਨ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ, ਜੋਗ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਦੇਵਾਦਿਂ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਨਥ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਚਿਂਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਣਾਮਧੀਸ਼ਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਕਲਪਨਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਨਂਦਸਂਦੋਹ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੀ ਬਿਂਦੁਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਕਾਸ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਥੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯੌ ਤਥਾਤ੍ਮਾ । ਯਸ੍ਯਾष੍ਟੈਤਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਰੂਪ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲਿਆ ਆ।'
ਆਨੀਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਣਾ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤਾਨਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੂਯਮਾਗਤਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?''
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਵਨਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਜੰਗਲ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਪਂਚਲੋਕਾਨਾਂ ਦਾਹੇ ਸਂਦੇਹ ਏਵ ਨਃ । ਕਥਮਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਿਉਂ ਆਈ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਭੀਤਿਰਸ੍ਮਾਕਮਧੁਨਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਤਃ । ਸ ਏਵਾਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਿਵ ਤਾਮਪਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀਰਭਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹੀ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।'
ਦੇਵੋਥ ਵੀਰਮਾਹੂਯ ਕਿਂ ਵੀਰੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਵਃ । ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਤੋ ਲਿਂਗਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?' ਭਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਬृਹਤ੍ । ਕृਪਾਨਿਧਿਰਥੋ ਦੇਵੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਪਿ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਦਗ੍ਧਾਨਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਅਥਾਸੌ ਹਨੁਮਾਨੀਸ਼ ਪੂਜਨਂ ਕृਤਵਾਨਥ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏਕਂ ਵਨਚਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਵੀਣਾ ਮਮ ਵੈ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜਾ ਤੇ ਪੰਜ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡੀ ਵਜਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੀਣਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਮਮ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਜਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।' ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਜਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਨਿਪਾਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤੇ ਕਪਿਃ । ਆਦਾਯ ਵੀਣਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਰਤਂਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਅਲਾਬੁਸਂਯੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਾਯਨ੍ਨਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੌਕੀ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਜਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਬृਹਤੀਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਦੇਵਪਾਦਾਵਪੂਜਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਥ ਪ੍ਰਾਦਾਦਾਕਲ੍ਪਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਲਂਘਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਥਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ — ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂषਾਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਃ ਸ੍ਵਦੀਪ੍ਤਿਮਂਦੀਕृਤਦੇਵਦੀਪ੍ਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗਕਃ ਸਂਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੱਤ ਕਰਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨ ਅਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪੀਤਮੁਦ੍ਗਮਨੀਯਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਹਰੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੀਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਰੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਰਕ੍ਤਵਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸੁਦਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਦੀਨਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਵਸੁਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਮੋਪਿ ਚੈਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯੁਗ੍ਮਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ — ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਬਹੁਮੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਭੂਪੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਗੌਤਮੀ ਤਟੇ
ਫਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ।