ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਹਾਸੋਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਂਜਲਿਸ਼੍ਚਾਖਿਲਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਗੀਤ, ਵਾਦਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ, ਨ੍ਰਿਤ, ਹਾਸ-ਉਕਤੀ; ਨੀਰਾਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਭੇਟ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੋਦ੍ਵਾਸਨਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਚੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਚ ਤਥਾ ਛਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਖਿਮਾ ਤੇ ਉਦਵਾਸਨ ਵੀ ਉਪਚਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਹਿਣਾ, ਛਤ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਪੱਖਾ ਵੀ।
ਸ਼ਿਵੋਪਵੀਤਂ ਕੈਙ੍ਕਰ੍ਯਂ षਡੀਸ਼ਾਨੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਯਃ ਸਮਾਰਾਧਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਉਪਚਾਰਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਤੀਸ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ,
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਨਂ ਤੂਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਤੀਸ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਤ੍ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਕਰੋ ਭਵ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾ।
ਆਰਾਧ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਯਥਾਲਿਂਗੇ ਤਨ੍ਮਮਾਰਾਧਨਂ ਕੁਰੁ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਗੁਰੁਣਾ ਲਿਂਗਪੂਜੈਵ ਨਿਯਤਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਤ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪੂਜਨਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਨਮਸ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨੇऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ। ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਰਸ੍ਤੀਰਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਤਾਲਪਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਰਚਿਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਰੇਤ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ। ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਹਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੁਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਵੇਦ੍ਯਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਨਂਤਰਂ ਤਾਲਪਤ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ। ਤੁਰੰਤ, ਤਾਲ ਪੱਤੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਨ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਗੁਰੁਮੀਸ਼ਾਨਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸੀਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਵਾਨਪਿ । ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਪੁਟਕਦ੍ਵਯਾਨੀਤ ਜਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃਕਮਂਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਆਵਾਹਨਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਸਿਰ ਦੇ ਕਮੰਡਲੁ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪੀਠਂ ਨੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਲਈ, ਹੱਥ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਲਿਂਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਕੇਵਲ ਲਿੰਗ ਹੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ,
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਮਰਣਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪੀਠਂ ਚੇਨ੍ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਾਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਜਪਾਂਗਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਏ ਜਪਿਆ।
ਅਥਾਪਿ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਰਭਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤ ਰੁਦਿਹੇਤੁਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਂਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਭਗਤ? ਮੈਨੂੰ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਂਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਦਾਹਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕਂ ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਕਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਂ ਯਦ੍ਯਾਗਤਂ ਨ ਵਾ । ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਮਨਾਗਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਤੇ ਪੀਠ ਦਿਖਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ—
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋऽਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਨਲਂ ਭੁਵਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਤਦਾ
ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਸੁੱਟੀ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸੜ ਗਈ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ । ਪਂਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਨਦਹਜ੍ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍ । ਜਂਬੀਰਫਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਤਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਖ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜੰਬੀਰ ਫਲ ਵਰਗੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਦਗ੍ਧਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨਾਯਾਤਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੜ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ—
ਸਨਕਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨ ਚਾਗਮਨ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ, ਜੋਗ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਦੇਵਾਦਿਂ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਨਥ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਚਿਂਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਣਾਮਧੀਸ਼ਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਕਲਪਨਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਨਂਦਸਂਦੋਹ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੀ ਬਿਂਦੁਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਕਾਸ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਥੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯੌ ਤਥਾਤ੍ਮਾ । ਯਸ੍ਯਾष੍ਟੈਤਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਰੂਪ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।