ਕੋਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਂਦੋਲਾਂ ਪਾਦੁਕਾਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ । ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਬਾਰਾਂ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਝੂਲਾ, ਜੁੱਤੀ, ਪੱਖੇ, ਚਮਰੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਰਚਯੇਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵੇਦੀ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਬਣਾਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤੇ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਰਚਿਤਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਤਂ ਚੈਵ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੈ। ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹੇषੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹੇषੁ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਲਿ ਜਪਾ ਸ੍ਥਾਣ ਕਲਮਾਸਿਤ ਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਜੋ ਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਲਾਲ ਚਾਵਲ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਲਾ ਮਸੂਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਤਂਦੁਲੈਰ੍ਵ੍ਰੀਹਿਮਾਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਿਤੈਰਧਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਚਾਵਲ, ਜੌ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਘੱਟ ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਪਦ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨੈਰੇਵ ਤਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਾਗਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਮਲ ਆਦਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਆਸਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕੌਸ਼ਂ ਚਾਰ੍ਮ੍ਮਂ ਚੈਲਤੁਲ੍ਯਂ ਦਾਰਵਂ ਤਾਡਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਸਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਸਣ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਚਮੜਾ, ਕਪੜਾ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਤਾੜ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਬਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚੈਵ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਗੋਕਰੀषਾਰ੍ਕਜੈਰ੍ਵਾਪਿ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਆਸਣ ਉਨ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ ਜਾਂ ਗੋ-ਮੈਲ ਜੋ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਰੌਰਵਂ ਚੈਵ ਹਾਰਿਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮੇਵ ਚ । ਚਾਰ੍ਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮਥ ਬਂਧੁਕਮੇਵ ਚ
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬਾਘ, ਹਿਰਨ, ਕਲਗਾ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦੂਕਾ ਚਮੜਾ ਵੀ।
ਯਥਾਸਂਭਵਮੇਤੇषੁ ਹ੍ਯਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕਾਸਨ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਸਣ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਦਮ ਆਸਣ ਜਾਂ ਸਵਾਸਤਿਕ ਆਸਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ।
ਦਰ੍ਭਭਸ੍ਮਸਮਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਤਾਵਤ੍ਸ ਦੇਵਤਾਰੂਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਸ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਨੁਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਂਤਸ਼੍ਚਰਂਤਂ ਭੂਤੇषੁ ਗੁਹਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿषੁ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮਣਿਮਾਦਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਧਾਰਯੇਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰਯੇਤ੍ਤਨੂਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਣਕਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਰੋ।
ਤਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰਦਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਪਾਰਦੇ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦਲਾਵृਤ੍ਤਮष੍ਟਪਂਚਤ੍ਰਿਰੇਵ ਵਾ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਆਸਣ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਬਣਾਓ ਤੇ ਉੱਥੇ ਲਿੰਗ ਰੱਖੋ।
ਗੁਹਾਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਲਿਂਗੇ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੋਧਿਤੇ ਕਲਸ਼ੇ ਤੋਯਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਗਂਧਵਾਸਿਤਮ੍
ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ।
ਸੁਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਵਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੋ; ਪਰ ਓਂਕਾਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਦੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੋਙ੍ਕਾਰਮਂਤ੍ਰਣਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦੀਨਿ ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤੋ।
ਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰੋ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਤੱਕ ਦੀ ਰੀਤਿ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੋ।
ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੁ ਯਾ ਧਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਧਾਰੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
'ਨਮਸਤੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਅ ਦੀ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਧਾਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਾਸਂ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਵਾ । ਏਕਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਚ ਪਂਚ ਸਪ੍ਤ ਨਵਾਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਧਾਰਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜਪ ਕੇ, ਇੱਕ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕਰੇ,
ਏਕਾਦਸ਼ਮਥੋ ਵਾਰਮਥੈਕਾਦਸ਼ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਨਾਨਮਿਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਾਸਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇੱਕ-ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਨਾਨ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ । ਮृਣ੍ਮਯੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕਲੈਸ਼੍ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਸ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕ ਸਰੇਣਵਾ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾਸਂਭਵਮੀਰਿਤੈਃ
ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਚ ਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮਂਤਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਬਹਿਰਂਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰਲੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਬਾਹਰਲੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਣਾ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਲਘੁਕृਤ੍ਵਾਥ ਨਾਗਂ ਛਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਨੀਚੈਕਦੇਸ਼ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾ ਸੁਵृਤ੍ਤਯੋਃ
ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਹਲਕਾ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟੋ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ ਜਾਂ ਡੋਲ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਕੁਸ਼ਾਨੁਯੁਤਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦੇਵਾਯ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਗਵਯਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਜਲਮੂਰ੍ਤਿਰਥੋਚ੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਯਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਪਾਣੀ-ਸਰੂਪ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿषਿਦ੍ਧਲੋਹਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਧਿਦ੍ਵਾਰਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਯੋਗਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਗਦਂਡਂ ਨਾਗਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮੂੰਹ ਤੇ ਅਧਾ ਨਿਸ਼ਿਦ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਿੰਗ ਦੀ ਨਾਕ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਨਲੀ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਫਲਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਚषਕਂ ਦਂਡੇਨ ਸਮਰਂਧ੍ਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਤਯੇਤ੍ਤੋਯਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਯਂਤ੍ਰਘਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੱਪ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ; ਉੱਥੇ, ਉਪਰਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਯੰਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਓ।