ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਥ ਪਾਦਯੋਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਯੇਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਂਗੇ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
‘ਸਦਯੋਜਾਤੰ ਪ੍ਰਪਦਿਆਮੀ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ‘ਓਮ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਣਿਕਾਨਾਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਧਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਰਸਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਪਦਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸਂਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਸਪ੍ਤਵਾਰਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
‘ਸ਼ਿਵ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ‘ਸ਼ਿਵਾਯ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
‘ਸ਼ੰਕਰਾਯ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਸਰਵਜ੍ਯਾਯ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਸਥਾਣਵੇ ਨਮਹ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਤੇ ‘ਸਵਯੰਭੂ’ ਤੇ ਵੀ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ‘ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਾਜਤਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਜਪਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਭਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਵੋ।
ਦੇਵਵੇਦਿਮਥੋ ਵਾਪਿ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਤੁ ਵਾ । ਮृਣ੍ਮਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਰਚਨਾਯੁਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਵੇਦੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪੱਟ ਤੇ, ਜਾਂ ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਨਕਸ਼ ਬਣੇ ਹੋਣ—
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਕ ਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਮਲ, ਸਵਸਤਿਕ ਆਦਿ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਉਤ੍ਪਲਾਦਿ ਗਦਾ ਸ਼ਂਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂ ਤਥਾ । ਸਰੋਕ੍ਤਪਂਚਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਮਥੈਵ ਚ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡਮਰੂ, ਪੰਜ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਕਂ ਕੋਲਕਂ ਤਥਾ । षਟ੍ਕੋਣਂਚਤ੍ਰਿਕੋਣਂਚਨਵਕੋਣਮਥਾਪਿਵਾ
ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਗੁੱਛੇ, ਛੋਟੇ ਢੇਰ, ਛੇ ਕੋਣ, ਤਿੰਨ ਕੋਣ, ਜਾਂ ਨੌਂ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਕੋਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਂਦੋਲਾਂ ਪਾਦੁਕਾਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ । ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਬਾਰਾਂ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਝੂਲਾ, ਜੁੱਤੀ, ਪੱਖੇ, ਚਮਰੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਰਚਯੇਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵੇਦੀ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਬਣਾਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤੇ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਰਚਿਤਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਤਂ ਚੈਵ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੈ। ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹੇषੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹੇषੁ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਲਿ ਜਪਾ ਸ੍ਥਾਣ ਕਲਮਾਸਿਤ ਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਜੋ ਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਲਾਲ ਚਾਵਲ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਲਾ ਮਸੂਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਤਂਦੁਲੈਰ੍ਵ੍ਰੀਹਿਮਾਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਿਤੈਰਧਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਚਾਵਲ, ਜੌ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਘੱਟ ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਪਦ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨੈਰੇਵ ਤਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਾਗਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਮਲ ਆਦਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਆਸਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕੌਸ਼ਂ ਚਾਰ੍ਮ੍ਮਂ ਚੈਲਤੁਲ੍ਯਂ ਦਾਰਵਂ ਤਾਡਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਸਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਸਣ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਚਮੜਾ, ਕਪੜਾ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਤਾੜ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਬਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚੈਵ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਗੋਕਰੀषਾਰ੍ਕਜੈਰ੍ਵਾਪਿ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਆਸਣ ਉਨ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ ਜਾਂ ਗੋ-ਮੈਲ ਜੋ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਰੌਰਵਂ ਚੈਵ ਹਾਰਿਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮੇਵ ਚ । ਚਾਰ੍ਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮਥ ਬਂਧੁਕਮੇਵ ਚ
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬਾਘ, ਹਿਰਨ, ਕਲਗਾ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦੂਕਾ ਚਮੜਾ ਵੀ।
ਯਥਾਸਂਭਵਮੇਤੇषੁ ਹ੍ਯਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕਾਸਨ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਸਣ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਦਮ ਆਸਣ ਜਾਂ ਸਵਾਸਤਿਕ ਆਸਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ।
ਦਰ੍ਭਭਸ੍ਮਸਮਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਤਾਵਤ੍ਸ ਦੇਵਤਾਰੂਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਸ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਨੁਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਂਤਸ਼੍ਚਰਂਤਂ ਭੂਤੇषੁ ਗੁਹਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿषੁ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮਣਿਮਾਦਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਧਾਰਯੇਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰਯੇਤ੍ਤਨੂਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਣਕਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਰੋ।
ਤਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰਦਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਪਾਰਦੇ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦਲਾਵृਤ੍ਤਮष੍ਟਪਂਚਤ੍ਰਿਰੇਵ ਵਾ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਆਸਣ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਬਣਾਓ ਤੇ ਉੱਥੇ ਲਿੰਗ ਰੱਖੋ।
ਗੁਹਾਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਲਿਂਗੇ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੋਧਿਤੇ ਕਲਸ਼ੇ ਤੋਯਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਗਂਧਵਾਸਿਤਮ੍
ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ।
ਸੁਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਵਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੋ; ਪਰ ਓਂਕਾਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਦੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੋਙ੍ਕਾਰਮਂਤ੍ਰਣਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦੀਨਿ ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤੋ।
ਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰੋ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਤੱਕ ਦੀ ਰੀਤਿ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੋ।