ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੋਂਹਿਆ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਢੀਲਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨੀਵੇਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਹਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਜਟਾ ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ; ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ।'
ਯਤ੍ਰੇਸ਼ਨਿਂਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਜਣੇ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਰਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।'
ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿष੍ਯਤੇ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।' 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨਥ ਦੇਵਾਯ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਚਃ । ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਪ੍ਯਹਂ ਗਚ੍ਛੇ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਪੂਜਾ ਕਿਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂ ਦਲਂ ਵਦ
'ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ? ਕਿੱਥੇ ਪੂਜਾ? ਕਿਹੜਾ ਫੁੱਲ, ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਾ — ਦੱਸ।'
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨਤਿਕਂਪਿਤਃ
'ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ? ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?' ਇੰਝ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਂਗਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਯੋਗਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ । ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋਗੀ, ਜੋਗ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਯਧ੍ਯਨਗਮ੍ਯਾਯ ਧਾਤॄਣਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਜੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਸ਼ਿष੍ਟਗਮ੍ਯਾਯ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਯੇ ਨਮਃ
ਸੁਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਵੇਦ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤਨੁष੍ਵੇਤਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਮਃ
'ਆਤਨੁਸ਼' ਆਦਿ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨ । ਸੁਭृਂਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ; ਸੁਭ੍ਰਿੰਗਾ, ਰਾਜਧੱਤੂਰਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬृਹਤੀਪੂਗਪੁਂਨਾਗ ਚਂਪਕਾਦਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੂਗ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਚੰਪਕ ਆਦਿ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਵਦ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਹਨੁਮਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਦੇਹਿਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹ ਕਰੇ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਦਿਵਾਸਂਪਾਦਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ । ਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
'ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਧृਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਗ੍ਰਧੀਃ
'ਸ਼ਾਮ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਧੋਏ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ।'
ਅਥ ਭਸ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਪ੍ਯष੍ਟਵਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਫਿਰ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਤੱਕ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੀ ਭਸਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲੈ।
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਖੇ ਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
‘ਈਸ਼ਾਨਹ ਸਰਵ ਵਿਦਿਆਨਾਮ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
‘ਅਘੋਰਭਯੋ ਅਥ ਘੋਰਭਯੋ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮਹ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਸਮ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।