ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਸੀਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਦੇਵਦਂਪਤੀ । ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧਿਵਿਲਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਕੀਤੇ। ਇਸ਼ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ੍ਰੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬੇਕਾਰ ਕੰਮ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਸਚਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਜਮਿਆ ਧੂੜ ਪੋਂਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਜਾਤਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਟੀ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੋਂਹਿਆ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਢੀਲਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨੀਵੇਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਹਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਜਟਾ ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ; ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ।'
ਯਤ੍ਰੇਸ਼ਨਿਂਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਜਣੇ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਰਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।'
ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿष੍ਯਤੇ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।' 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨਥ ਦੇਵਾਯ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਚਃ । ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਪ੍ਯਹਂ ਗਚ੍ਛੇ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਪੂਜਾ ਕਿਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂ ਦਲਂ ਵਦ
'ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ? ਕਿੱਥੇ ਪੂਜਾ? ਕਿਹੜਾ ਫੁੱਲ, ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਾ — ਦੱਸ।'
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨਤਿਕਂਪਿਤਃ
'ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ? ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?' ਇੰਝ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਂਗਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਯੋਗਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ । ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋਗੀ, ਜੋਗ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਯਧ੍ਯਨਗਮ੍ਯਾਯ ਧਾਤॄਣਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਜੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਸ਼ਿष੍ਟਗਮ੍ਯਾਯ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਯੇ ਨਮਃ
ਸੁਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਵੇਦ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।