ਕृਤਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤਟਾਕੇ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਥਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਹੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ । ਰਚਿਤਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਤੇ
'ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਜਪੇਗਾ? ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਸ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਮੈ ਵਾ ਰਚਿਤਾਂਜਲਿ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇਗਾ? ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਤਵ ਕਃ ਫਲਦੋ ਵਂਦ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਧਿਕੋ ਵਦ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੋਵਿਂਦ ਨ ਨਮਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ
'ਤੇਰਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੱਸ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਨੋਪਾਸ੍ਯੇ ਕਂਚਨ ਹਰੇ ਨ ਜਪਿष੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਕਿਂਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਹਰੇ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਥ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਣਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਪਿਨਾਕਿਨੇ । ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਨੂਮਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਪਨ੍ । ਹਨੂਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਗਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ, ਹਨੂਮਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਸੀਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਦੇਵਦਂਪਤੀ । ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧਿਵਿਲਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਕੀਤੇ। ਇਸ਼ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ੍ਰੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬੇਕਾਰ ਕੰਮ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਸਚਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਜਮਿਆ ਧੂੜ ਪੋਂਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਜਾਤਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਟੀ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੋਂਹਿਆ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਢੀਲਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨੀਵੇਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਹਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਜਟਾ ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ; ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ।'