ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ਛृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ
'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ।'
ਅਥ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਹਦੇਨੋ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਨ ਬਭਾषੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
'ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਦਂਡਪ੍ਰਣਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਸਤੁਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਗੌਤਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲਣਾ ਹੋਵੇ—'
ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗੇਹੇਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤਾ ਮੁਨੇ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮুনি।'
ਗਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਂਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪਸਭੂषਣਾ । ਸਹਾਨੁਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹਾਇਕ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯੈਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੇਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕृਤਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤਟਾਕੇ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਥਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਹੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ । ਰਚਿਤਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਤੇ
'ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਜਪੇਗਾ? ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਸ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਮੈ ਵਾ ਰਚਿਤਾਂਜਲਿ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇਗਾ? ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਤਵ ਕਃ ਫਲਦੋ ਵਂਦ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਧਿਕੋ ਵਦ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੋਵਿਂਦ ਨ ਨਮਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ
'ਤੇਰਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੱਸ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਨੋਪਾਸ੍ਯੇ ਕਂਚਨ ਹਰੇ ਨ ਜਪਿष੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਕਿਂਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਹਰੇ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਥ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਣਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਪਿਨਾਕਿਨੇ । ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਨੂਮਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਪਨ੍ । ਹਨੂਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਗਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ, ਹਨੂਮਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਸੀਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਦੇਵਦਂਪਤੀ । ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧਿਵਿਲਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਕੀਤੇ। ਇਸ਼ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ੍ਰੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬੇਕਾਰ ਕੰਮ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਸਚਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਜਮਿਆ ਧੂੜ ਪੋਂਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਜਾਤਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਟੀ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।