ਮਣਿਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪੂਗਖਂਡਾਨ੍ਸੁਧੂਪਿਤਾਨ੍ । ਅਕੋਣਵਰ੍ਤੁਲਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਕृਸ਼ਾਨਪਿ
ਉਹ ਨੇ ਮਣੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਪੂਗਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੇ—ਕੋਣਦਾਰ, ਗੋਲ, ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਪਤਲੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਪੂਰਖਂਡਕਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਥ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੌਤਮੇ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਕਰਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਚੂਰਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਗृਹਾਣ ਦੇਵ ਤਾਂਬੂਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨੇ ਮੁਨੌ । ਕਪੇ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਮ ਖਂਡਕਾਨ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵ, ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ।' ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਨੇਕਫਲਭੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਥਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਕਈ ਫਲ ਖਾਏ ਹਨ, ਬਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਮृਤਂ ਵਿषਮ੍ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਾ ਵੇਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਤਾਦਯਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਾਗਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਤਃ
'ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ।'
ਅਤੋ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਮ ਦਦ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂਡਕਾਨ੍ । ਹਰਿਰ੍ਵਾਮਕਰੇਣਾਦਾਤ੍ਤਾਂਬੂਲਂ ਪੂਗਖਂਡਕਮ੍
'ਇਸ ਲਈ ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।' ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਪੂਗਾ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਖਂਡਾਨ੍ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਗ੍ਰਤੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਭਕ੍ਸ਼ਯਚ੍ਛਿਵਃ
ਫਿਰ ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਟੁਕੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ; ਕਰਪੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਖਾਇਆ।
ਦੇਵੇ ਤੁ ਕृਤਤਾਂਬੂਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਂਦਰਾਚਲਾਤ੍ । ਜਯਾ ਵਿਜਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਯਾਨ੍ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਾਂਬੂਲ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਾਰਵਤੀ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਦੇਵਪਾਦੌ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾऽऽਭਵਤ੍ । ਉਨ੍ਨਮਯ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਦਮਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਨਮ੍ਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ਛृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ
'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ।'
ਅਥ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਹਦੇਨੋ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਨ ਬਭਾषੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
'ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਦਂਡਪ੍ਰਣਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਸਤੁਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਗੌਤਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲਣਾ ਹੋਵੇ—'
ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗੇਹੇਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤਾ ਮੁਨੇ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮুনি।'
ਗਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਂਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪਸਭੂषਣਾ । ਸਹਾਨੁਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹਾਇਕ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯੈਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੇਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕृਤਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤਟਾਕੇ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਥਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਹੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ । ਰਚਿਤਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਤੇ
'ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਜਪੇਗਾ? ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਸ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਮੈ ਵਾ ਰਚਿਤਾਂਜਲਿ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇਗਾ? ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਤਵ ਕਃ ਫਲਦੋ ਵਂਦ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਧਿਕੋ ਵਦ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੋਵਿਂਦ ਨ ਨਮਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ
'ਤੇਰਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੱਸ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਨੋਪਾਸ੍ਯੇ ਕਂਚਨ ਹਰੇ ਨ ਜਪਿष੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਕਿਂਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਹਰੇ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਹਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਥ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਣਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਪਿਨਾਕਿਨੇ । ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਨੂਮਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਪਨ੍ । ਹਨੂਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਗਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ, ਹਨੂਮਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।