ਅਨਾਤਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਨਿਧਾਯ ਕਰਕਾਨਥ । ਮਂਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਟਕੇ ਛਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਉਰ੍ਵੀਸ਼ਸਲਿਲੈਃ ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸृਣਿਕਾਮਪਿ । ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋਥ ਵਾ ਨृਪ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਗਾ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਸਹ । ਮਧੁਪਿਂਗਲਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਸਾਂਦ੍ਰਮਗੁਰੁਦ੍ਰਵਮ੍
ਉੱਥੇ, ਇਕ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਧੋਏ ਹੋਣ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸਾਫ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਧੁ-ਰੰਗੀ, ਘਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਤਰਲ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ।
ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਚ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਸਾਂਦ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਮਸ੍ਤਕੇ ਜਾਪ੍ਯਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਂਚਗਂਧਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਗਾੜ੍ਹੀ ਸੁਗੰਧ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖਣ ਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਲੇਪ ਲਾਉਣ।
ਪੁष੍ਪਨਦ੍ਧਸੁਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਏਵਮੇਵੋਚਿਤਾਨਾਰ੍ਯ ਆਤ੍ਤਕੁਂਕੁਮਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ।
ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਨਿਤਰਾਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ । ਏਤਾਦृਗ੍ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਾਦਾਪਯੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਜੇ ਹੋਣ—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਂਦਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਦਾਨਸਮਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲ੍ਪਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਅਥਵਾ ਮਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਸੁਤੀਆਂ ਨਟ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮਕੜੀ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਨਟ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੇਖੋ।
ਦੋਰਿਕਾਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਸਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਬਰਤਨ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਦਰ ਦਾ ਰਸਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਾਦਿषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਘ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇषੁ ਗਂਧੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਪਾਣਿषੁ
ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸਨਸਮਾਸੀਨੇ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਅਥ ਨੀਚਸਮਾਸੀਨਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਮਣਿਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪੂਗਖਂਡਾਨ੍ਸੁਧੂਪਿਤਾਨ੍ । ਅਕੋਣਵਰ੍ਤੁਲਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਕृਸ਼ਾਨਪਿ
ਉਹ ਨੇ ਮਣੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਪੂਗਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੇ—ਕੋਣਦਾਰ, ਗੋਲ, ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਪਤਲੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਪੂਰਖਂਡਕਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਥ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੌਤਮੇ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਕਰਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਚੂਰਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਗृਹਾਣ ਦੇਵ ਤਾਂਬੂਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨੇ ਮੁਨੌ । ਕਪੇ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਮ ਖਂਡਕਾਨ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵ, ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ।' ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਨੇਕਫਲਭੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਥਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਕਈ ਫਲ ਖਾਏ ਹਨ, ਬਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਮृਤਂ ਵਿषਮ੍ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਾ ਵੇਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਤਾਦਯਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਾਗਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਤਃ
'ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ।'
ਅਤੋ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਮ ਦਦ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂਡਕਾਨ੍ । ਹਰਿਰ੍ਵਾਮਕਰੇਣਾਦਾਤ੍ਤਾਂਬੂਲਂ ਪੂਗਖਂਡਕਮ੍
'ਇਸ ਲਈ ਤਾਂਬੂਲ ਲੈ ਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।' ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਪੂਗਾ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਖਂਡਾਨ੍ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਗ੍ਰਤੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਭਕ੍ਸ਼ਯਚ੍ਛਿਵਃ
ਫਿਰ ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਟੁਕੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ; ਕਰਪੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਖਾਇਆ।
ਦੇਵੇ ਤੁ ਕृਤਤਾਂਬੂਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਂਦਰਾਚਲਾਤ੍ । ਜਯਾ ਵਿਜਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਯਾਨ੍ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਾਂਬੂਲ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਾਰਵਤੀ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਦੇਵਪਾਦੌ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾऽऽਭਵਤ੍ । ਉਨ੍ਨਮਯ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਦਮਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਨਮ੍ਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ਛृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ
'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ।'
ਅਥ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਹਦੇਨੋ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਨ ਬਭਾषੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
'ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਦਂਡਪ੍ਰਣਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਸਤੁਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਗੌਤਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲਣਾ ਹੋਵੇ—'
ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗੇਹੇਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤਾ ਮੁਨੇ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮুনি।'
ਗਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਂਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪਸਭੂषਣਾ । ਸਹਾਨੁਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹਾਇਕ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯੈਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੇਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਏ।