ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯੈਰਥ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਕੂਲਬਂਧੇਨ ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਕਾਂਚ੍ਯਾ । ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਂਠਨਿष੍ਕ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਫਿਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਟਕਾ, ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,
ਵਿਲਂਬਿਚਂਚਨ੍ਮਣਿਕੁਂਡਲੇਨ ਸੁਪੁष੍ਪਿਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਰੇਣ ਦੇਵਃ । ਪਂਚਾਂਗਗਂਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਂਗਦੈਃ ਕਂਕਣਕਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਝੁਲਦੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੂੜਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ,
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਵਿष੍ਟਉਤ੍ਤਮਾਸਨੇ ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹਰੀਸ਼ੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਾਨ੍ਯਥੋ ਦਦੌ ਸ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਃ
ਇੰਝ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੇਦਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਂ ਸੁਪਾਯਸਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਸੁਪਕ੍ਵਪਾਕਜਾਤਕਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਪਕ੍ਵਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਕਂਦਸ਼ਾਕਕਂ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੀਰ, ਦੋ ਸੌ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵਿਆੰਜਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਨਰਮ ਮਿੱਠੇ ਪੂੜੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਾਕਾਦਿ ਸਰ੍ਪਿषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦੌ ਚ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸੁਚੂਨਦਾਡਿਮਾਦਿਕਮ੍ । ਮੋਚਾਫਲਂ ਤੁ ਗੋਸ੍ਤਨੀਂ ਸੁਖਰ੍ਜੁਨਾਗਰਂਗਕਂ ਜਂਬੂਫਲਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲੁਕਂ ਵਿਕਂਕਤਂ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਪਚੀਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਲੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਨਰਮ ਅਨਾਰ ਤੇ ਖੀਰਾ, ਕੇਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਮਿੱਠੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਵਿਕੰਕਟ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਪੋਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਂਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਪਦਾਰਥ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਹੱਥ ਧੁਲਵਾਏ ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।'
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਜਮ੍ । ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬੜੀ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿਹਾਸਮਥੋਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਇਹ ਵਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!'
ਵਾਨਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰੌ ਮਂਡਕਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾਜਨੇ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂਘੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਡਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੰਡਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨੂਮਤੇ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਯਸਾਦਿਕਮ੍ । ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖੀਰ ਆਦਿਕ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। 'ਤੇਰਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਅਨਰ੍ਹਂ ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤਥਾ । ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਤੇਰਾ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।'
ਅਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਨੂਨਂ ਭੁਕ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਕृਪਾ ਤਵ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਬਾਣਲਿਂਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤੇ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
'ਜੇ ਨਾ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜੇ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ।' ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਵੈਭੂ ਲਿੰਗ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਹੈ—'
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਂਤਰਾਤ੍
'ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਣਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ।'
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ । ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
'ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾ।' ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਆਰਕ੍ਤਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮ ਗਾਤ੍ਰਾਨਨੇਕਧਾ ਧੌਤ ਸੁਸ਼ੋषਿਤਾਂਗਾਨ੍ । ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕृਤਵੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲੀਨੁਮਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਸਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਧੋ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਦ੍ਯਾਃ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਂ ਨਵਤਰਾਂ ਸਂਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂਬਰੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਤਰੈਰਥੋਪਰਿਘਟਾਂਸ੍ਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਲਕਜਾਤਿਮਾਸ੍ਤਪੁਟਕਂ ਕਂਕੋਲਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਚਨ੍ਦਨਚਂਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਿਸ਼ਦਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪੁਟਾਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਚੌਕ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਟਕੇ ਰੱਖੇ। ਉੱਥੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢ, ਕਪੂਰ, ਕੰਗੂਲ, ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਚੰਦਨ-ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਂਭੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਗ੍ਰਂਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਾਮ੍
ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਰ ਲਈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਗੰਢ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਤੇ ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਾ ਦੇਣ।
ਸ਼ੇਫਾਲੀਸ੍ਤਬਕਮਥੋ ਜਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਤ ਏਵ ਤੋਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਂਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਂਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੇਫਾਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੁਚਿੱਤਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਤੇ ਕੋਮਲ ਕਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਮਟਕੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਣਾ।
ਅਨਾਤਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਨਿਧਾਯ ਕਰਕਾਨਥ । ਮਂਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਟਕੇ ਛਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਉਰ੍ਵੀਸ਼ਸਲਿਲੈਃ ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸृਣਿਕਾਮਪਿ । ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋਥ ਵਾ ਨृਪ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਗਾ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਸਹ । ਮਧੁਪਿਂਗਲਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਸਾਂਦ੍ਰਮਗੁਰੁਦ੍ਰਵਮ੍
ਉੱਥੇ, ਇਕ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਧੋਏ ਹੋਣ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸਾਫ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਧੁ-ਰੰਗੀ, ਘਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਤਰਲ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ।
ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਚ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਸਾਂਦ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਮਸ੍ਤਕੇ ਜਾਪ੍ਯਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਂਚਗਂਧਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਗਾੜ੍ਹੀ ਸੁਗੰਧ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖਣ ਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਲੇਪ ਲਾਉਣ।
ਪੁष੍ਪਨਦ੍ਧਸੁਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਏਵਮੇਵੋਚਿਤਾਨਾਰ੍ਯ ਆਤ੍ਤਕੁਂਕੁਮਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ।
ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਨਿਤਰਾਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ । ਏਤਾਦृਗ੍ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਾਦਾਪਯੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਜੇ ਹੋਣ—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਂਦਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਦਾਨਸਮਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲ੍ਪਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਅਥਵਾ ਮਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਸੁਤੀਆਂ ਨਟ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮਕੜੀ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਨਟ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੇਖੋ।
ਦੋਰਿਕਾਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਸਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਬਰਤਨ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਦਰ ਦਾ ਰਸਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਾਦਿषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਘ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇषੁ ਗਂਧੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਪਾਣਿषੁ
ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸਨਸਮਾਸੀਨੇ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਅਥ ਨੀਚਸਮਾਸੀਨਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।