ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਮੱਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦਰਜਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂਲ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਜਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜੋ ਖਾਲਸਾ ਬਲ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਰਬਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਵੀ,
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਧਾਰ ਲਵੇ!
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋਗੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਵੀ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯੈਰਥ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਕੂਲਬਂਧੇਨ ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਕਾਂਚ੍ਯਾ । ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਂਠਨਿष੍ਕ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਫਿਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਟਕਾ, ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,
ਵਿਲਂਬਿਚਂਚਨ੍ਮਣਿਕੁਂਡਲੇਨ ਸੁਪੁष੍ਪਿਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਰੇਣ ਦੇਵਃ । ਪਂਚਾਂਗਗਂਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਂਗਦੈਃ ਕਂਕਣਕਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਝੁਲਦੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੂੜਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ,
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਵਿष੍ਟਉਤ੍ਤਮਾਸਨੇ ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹਰੀਸ਼ੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਾਨ੍ਯਥੋ ਦਦੌ ਸ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਃ
ਇੰਝ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੇਦਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਂ ਸੁਪਾਯਸਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਸੁਪਕ੍ਵਪਾਕਜਾਤਕਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਪਕ੍ਵਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਕਂਦਸ਼ਾਕਕਂ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੀਰ, ਦੋ ਸੌ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵਿਆੰਜਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਨਰਮ ਮਿੱਠੇ ਪੂੜੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਾਕਾਦਿ ਸਰ੍ਪਿषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦੌ ਚ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸੁਚੂਨਦਾਡਿਮਾਦਿਕਮ੍ । ਮੋਚਾਫਲਂ ਤੁ ਗੋਸ੍ਤਨੀਂ ਸੁਖਰ੍ਜੁਨਾਗਰਂਗਕਂ ਜਂਬੂਫਲਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲੁਕਂ ਵਿਕਂਕਤਂ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਪਚੀਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਲੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਨਰਮ ਅਨਾਰ ਤੇ ਖੀਰਾ, ਕੇਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਮਿੱਠੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਵਿਕੰਕਟ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਪੋਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਂਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਪਦਾਰਥ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਹੱਥ ਧੁਲਵਾਏ ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।'
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਜਮ੍ । ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬੜੀ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿਹਾਸਮਥੋਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਇਹ ਵਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!'
ਵਾਨਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰੌ ਮਂਡਕਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾਜਨੇ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂਘੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਡਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੰਡਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨੂਮਤੇ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਯਸਾਦਿਕਮ੍ । ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖੀਰ ਆਦਿਕ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। 'ਤੇਰਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਅਨਰ੍ਹਂ ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤਥਾ । ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਤੇਰਾ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।'
ਅਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਨੂਨਂ ਭੁਕ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਕृਪਾ ਤਵ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਬਾਣਲਿਂਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤੇ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
'ਜੇ ਨਾ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜੇ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ।' ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਵੈਭੂ ਲਿੰਗ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਹੈ—'
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਂਤਰਾਤ੍
'ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਣਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ।'
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ । ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
'ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾ।' ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਆਰਕ੍ਤਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮ ਗਾਤ੍ਰਾਨਨੇਕਧਾ ਧੌਤ ਸੁਸ਼ੋषਿਤਾਂਗਾਨ੍ । ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕृਤਵੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲੀਨੁਮਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਸਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਧੋ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਦ੍ਯਾਃ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਂ ਨਵਤਰਾਂ ਸਂਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂਬਰੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਤਰੈਰਥੋਪਰਿਘਟਾਂਸ੍ਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਲਕਜਾਤਿਮਾਸ੍ਤਪੁਟਕਂ ਕਂਕੋਲਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਚਨ੍ਦਨਚਂਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਿਸ਼ਦਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪੁਟਾਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਚੌਕ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਟਕੇ ਰੱਖੇ। ਉੱਥੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢ, ਕਪੂਰ, ਕੰਗੂਲ, ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਚੰਦਨ-ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਂਭੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਗ੍ਰਂਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਾਮ੍
ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਰ ਲਈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਗੰਢ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਤੇ ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਾ ਦੇਣ।
ਸ਼ੇਫਾਲੀਸ੍ਤਬਕਮਥੋ ਜਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਤ ਏਵ ਤੋਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਂਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਂਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੇਫਾਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੁਚਿੱਤਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਤੇ ਕੋਮਲ ਕਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਮਟਕੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਣਾ।