ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਂਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵृषਭਾਰੋਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।'
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ । ਮਾਮੇਵਾਰੁਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਹਂਗਃ ਸ਼ਿਵਵਾਹਨਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਵੇਖ।' ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਛ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ, ਚਮੜੀ ਹਟਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਸੂਕੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਸਭ ਨੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ; ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਫੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਤਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਮੱਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦਰਜਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂਲ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਜਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜੋ ਖਾਲਸਾ ਬਲ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਰਬਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਵੀ,
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਧਾਰ ਲਵੇ!
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋਗੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਵੀ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯੈਰਥ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਕੂਲਬਂਧੇਨ ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਕਾਂਚ੍ਯਾ । ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਂਠਨਿष੍ਕ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਫਿਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਟਕਾ, ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,
ਵਿਲਂਬਿਚਂਚਨ੍ਮਣਿਕੁਂਡਲੇਨ ਸੁਪੁष੍ਪਿਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਰੇਣ ਦੇਵਃ । ਪਂਚਾਂਗਗਂਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਂਗਦੈਃ ਕਂਕਣਕਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਝੁਲਦੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੂੜਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ,
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਵਿष੍ਟਉਤ੍ਤਮਾਸਨੇ ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹਰੀਸ਼ੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਾਨ੍ਯਥੋ ਦਦੌ ਸ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਃ
ਇੰਝ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੇਦਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਂ ਸੁਪਾਯਸਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਸੁਪਕ੍ਵਪਾਕਜਾਤਕਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਪਕ੍ਵਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਕਂਦਸ਼ਾਕਕਂ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੀਰ, ਦੋ ਸੌ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵਿਆੰਜਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਨਰਮ ਮਿੱਠੇ ਪੂੜੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਾਕਾਦਿ ਸਰ੍ਪਿषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦੌ ਚ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸੁਚੂਨਦਾਡਿਮਾਦਿਕਮ੍ । ਮੋਚਾਫਲਂ ਤੁ ਗੋਸ੍ਤਨੀਂ ਸੁਖਰ੍ਜੁਨਾਗਰਂਗਕਂ ਜਂਬੂਫਲਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲੁਕਂ ਵਿਕਂਕਤਂ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਪਚੀਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਲੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਨਰਮ ਅਨਾਰ ਤੇ ਖੀਰਾ, ਕੇਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਮਿੱਠੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਵਿਕੰਕਟ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਪੋਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਂਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਪਦਾਰਥ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਹੱਥ ਧੁਲਵਾਏ ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।'
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਜਮ੍ । ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬੜੀ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿਹਾਸਮਥੋਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਇਹ ਵਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!'