ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਮਂਗਲਕੈਸ਼ਿਕੀ । ਨਾਰਦੇ ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਗਾਯਤਿ ਸ੍ਵਰਭੇਦਿਨਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਕੋਮਲ ਸੁਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾਰਾਮृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗਾਨੇਨੈਵਮਥੋ ਜਯਤ੍
ਉਹ ਸਥਿਰ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਦਮਾਹਨਤ੍ । ਅਵਗਾਹਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਮੁਖਰੋ ਬਭੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬਰੂ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਲਾ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਂ ਗਾਤੁਂ ਚ ਵਾਯੁਤਃ । ਗਾਯਕੇ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਹਨੂਮਤਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਗੌਤਮ ਆਦਿਕ ਗਾਇਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਮ੍ਲਾਨਮਮ੍ਲਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗੀਤਿਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਧ ਗਈ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ । ਏਕਃ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਗਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਸਿਰਫ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲਵਿਤਤੇ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਦੁਕੂਲਯੁਗਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਲਾਲ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਕਾਲਿਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਗਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਵृषਮਾਰੁਹ । ਮਮ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਯਸ੍ਵਾਸ਼ੇषਗਾਯਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਂਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵृषਭਾਰੋਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।'
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ । ਮਾਮੇਵਾਰੁਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਹਂਗਃ ਸ਼ਿਵਵਾਹਨਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਵੇਖ।' ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਛ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ, ਚਮੜੀ ਹਟਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਸੂਕੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਸਭ ਨੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ; ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਫੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਤਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਮੱਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦਰਜਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂਲ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਜਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜੋ ਖਾਲਸਾ ਬਲ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਰਬਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਵੀ,
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਧਾਰ ਲਵੇ!
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋਗੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਵੀ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,