ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰੇਃ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਕਰ੍ष ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਤ੍ । ਅਤਾਡਯਦ੍ਧਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤੋਯਮਾਦਾਯਂਜਲਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਵਾਕਿਰਦਥੋ ਸ਼ਂਭੁਮਥ ਵਿष੍ਣੁਮਥੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡੈਵਮਭਵਦਥ ਚਰ੍षਿਗਣਾਂਤਰੇ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਂਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਖੇਡ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸਂਭ੍ਰਮਤਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਟਬਂਧਨਮ੍ । ਇਤਰੇਤਰਬਦ੍ਧਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਂਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਃ ਆਕਰ੍षਂਤਿ ਚ ਸਵ੍ਯਥਮ੍ । ਪਾਤਯਂਤੋਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਭੂਤੇ ਤੋਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਨਾਰਦੋ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪਂਚੀਂ ਨਾਦਯਨ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਲਲਿਤਾਂ ਗੀਤਿਮੁਜ੍ਜਗੌ । ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਅਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਵਿਫ਼ੰਚੀ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਸ ਬੰਦ ਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਮਂਗਲਕੈਸ਼ਿਕੀ । ਨਾਰਦੇ ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਗਾਯਤਿ ਸ੍ਵਰਭੇਦਿਨਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਕੋਮਲ ਸੁਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾਰਾਮृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗਾਨੇਨੈਵਮਥੋ ਜਯਤ੍
ਉਹ ਸਥਿਰ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਦਮਾਹਨਤ੍ । ਅਵਗਾਹਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਮੁਖਰੋ ਬਭੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬਰੂ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਲਾ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਂ ਗਾਤੁਂ ਚ ਵਾਯੁਤਃ । ਗਾਯਕੇ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਹਨੂਮਤਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਗੌਤਮ ਆਦਿਕ ਗਾਇਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਮ੍ਲਾਨਮਮ੍ਲਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗੀਤਿਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਧ ਗਈ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ । ਏਕਃ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਗਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਸਿਰਫ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲਵਿਤਤੇ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਦੁਕੂਲਯੁਗਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਲਾਲ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਕਾਲਿਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਗਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਵृषਮਾਰੁਹ । ਮਮ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਯਸ੍ਵਾਸ਼ੇषਗਾਯਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਂਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵृषਭਾਰੋਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।'
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ । ਮਾਮੇਵਾਰੁਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਹਂਗਃ ਸ਼ਿਵਵਾਹਨਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਵੇਖ।' ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਛ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ, ਚਮੜੀ ਹਟਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਸੂਕੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਸਭ ਨੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ; ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਫੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਤਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ।