ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਲਭ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰਂ ਹਰੇਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਂਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮ੍ਲਾਨੋਦਰੋਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਗੇਹਵਤ੍ । ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਾਲਂਬੀ ਏਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਵਾਚਾਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾषਣਮ੍ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੱਸਿਆ: 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਬੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥਤੁਰੁਭਾਵਪਿ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਟਾਕਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਂਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਆپس ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਰਾਂਬੁਪਾਨਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪृਥਕ੍ਕृਤ੍ਵੋਭਯਤ੍ਰ ਚ । ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਧਰ ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਪਾਤਾਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਃ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਾਂਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੇ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੇਸ਼ੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ੇ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰੇਃ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਕਰ੍ष ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਤ੍ । ਅਤਾਡਯਦ੍ਧਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤੋਯਮਾਦਾਯਂਜਲਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਵਾਕਿਰਦਥੋ ਸ਼ਂਭੁਮਥ ਵਿष੍ਣੁਮਥੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡੈਵਮਭਵਦਥ ਚਰ੍षਿਗਣਾਂਤਰੇ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਂਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਖੇਡ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸਂਭ੍ਰਮਤਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਟਬਂਧਨਮ੍ । ਇਤਰੇਤਰਬਦ੍ਧਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਂਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਃ ਆਕਰ੍षਂਤਿ ਚ ਸਵ੍ਯਥਮ੍ । ਪਾਤਯਂਤੋਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਭੂਤੇ ਤੋਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਨਾਰਦੋ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪਂਚੀਂ ਨਾਦਯਨ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਲਲਿਤਾਂ ਗੀਤਿਮੁਜ੍ਜਗੌ । ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਅਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਵਿਫ਼ੰਚੀ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਸ ਬੰਦ ਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਮਂਗਲਕੈਸ਼ਿਕੀ । ਨਾਰਦੇ ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਗਾਯਤਿ ਸ੍ਵਰਭੇਦਿਨਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਕੋਮਲ ਸੁਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾਰਾਮृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗਾਨੇਨੈਵਮਥੋ ਜਯਤ੍
ਉਹ ਸਥਿਰ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਦਮਾਹਨਤ੍ । ਅਵਗਾਹਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਮੁਖਰੋ ਬਭੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬਰੂ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਲਾ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਂ ਗਾਤੁਂ ਚ ਵਾਯੁਤਃ । ਗਾਯਕੇ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਹਨੂਮਤਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਗੌਤਮ ਆਦਿਕ ਗਾਇਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਮ੍ਲਾਨਮਮ੍ਲਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗੀਤਿਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਧ ਗਈ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ । ਏਕਃ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਗਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਸਿਰਫ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲਵਿਤਤੇ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਦੁਕੂਲਯੁਗਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਲਾਲ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਕਾਲਿਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਗਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਵृषਮਾਰੁਹ । ਮਮ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਯਸ੍ਵਾਸ਼ੇषਗਾਯਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।