ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਥ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਂਕਰੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤੇ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਸਿਰਫ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ । ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਵृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਹੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
'ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਭ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਨ ਚ ਘ੍ਰਾਣੇਨ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
'ਉਹ ਜੋ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਘ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ ਹਿ ਯੋਗੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤਂ ਹਿਂਸਯੇਦਿਤਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਏਤੇषਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
'ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਆਕਲ੍ਪਮੇਤੇ ਜੀਵਂਤੁ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਜਂਤੁ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਵਿਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਉਣ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। ਇਹ ਘਰ ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ, ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।'
ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹਿਣਾ, ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਲਭ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰਂ ਹਰੇਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਂਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮ੍ਲਾਨੋਦਰੋਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਗੇਹਵਤ੍ । ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਾਲਂਬੀ ਏਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਵਾਚਾਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾषਣਮ੍ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੱਸਿਆ: 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਬੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥਤੁਰੁਭਾਵਪਿ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਟਾਕਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਂਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਆپس ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਰਾਂਬੁਪਾਨਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪृਥਕ੍ਕृਤ੍ਵੋਭਯਤ੍ਰ ਚ । ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਧਰ ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਪਾਤਾਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਃ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਾਂਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੇ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੇਸ਼ੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ੇ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰੇਃ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਕਰ੍ष ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਤ੍ । ਅਤਾਡਯਦ੍ਧਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤੋਯਮਾਦਾਯਂਜਲਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਵਾਕਿਰਦਥੋ ਸ਼ਂਭੁਮਥ ਵਿष੍ਣੁਮਥੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡੈਵਮਭਵਦਥ ਚਰ੍षਿਗਣਾਂਤਰੇ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਂਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਖੇਡ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸਂਭ੍ਰਮਤਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਟਬਂਧਨਮ੍ । ਇਤਰੇਤਰਬਦ੍ਧਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਂਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਃ ਆਕਰ੍षਂਤਿ ਚ ਸਵ੍ਯਥਮ੍ । ਪਾਤਯਂਤੋਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਭੂਤੇ ਤੋਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਨਾਰਦੋ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪਂਚੀਂ ਨਾਦਯਨ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਲਲਿਤਾਂ ਗੀਤਿਮੁਜ੍ਜਗੌ । ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਅਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਵਿਫ਼ੰਚੀ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਸ ਬੰਦ ਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।