ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾ ਦ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ।
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਅਕਲਮੰਦ ਤਾਕਤ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਰਭਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ! ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਂਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਥੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਰੀ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਜ਼ੋਰ-ਜਬਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ...'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੁਵਾਮਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਤਚਾਮਰਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੱਲੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆ ਜਾਓ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਂਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਹੇਮਦਂਡੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗੇ ਧृਤੇ ਵਿਭੋਃ
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਂਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰਕ੍ਤਨੀਲਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਇਂਦ੍ਰਗੋਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇੰਦਰਗੋਪ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਧਾਤਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਥ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਂਕਰੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤੇ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਸਿਰਫ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ । ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।'
ਵृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਹੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
'ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਭ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਨ ਚ ਘ੍ਰਾਣੇਨ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
'ਉਹ ਜੋ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਘ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ ਹਿ ਯੋਗੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤਂ ਹਿਂਸਯੇਦਿਤਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਏਤੇषਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
'ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਆਕਲ੍ਪਮੇਤੇ ਜੀਵਂਤੁ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਜਂਤੁ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਵਿਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਉਣ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। ਇਹ ਘਰ ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ, ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।'
ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹਿਣਾ, ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਲਭ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰਂ ਹਰੇਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਂਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮ੍ਲਾਨੋਦਰੋਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਗੇਹਵਤ੍ । ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਾਲਂਬੀ ਏਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਵਾਚਾਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾषਣਮ੍ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੱਸਿਆ: 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਬੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥਤੁਰੁਭਾਵਪਿ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਟਾਕਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਂਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਆپس ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਰਾਂਬੁਪਾਨਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪृਥਕ੍ਕृਤ੍ਵੋਭਯਤ੍ਰ ਚ । ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਧਰ ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਪਾਤਾਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਃ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਾਂਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੇ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੇਸ਼ੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ੇ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਿਆ।