ਰੋਦਿਤਿ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਰੋਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੋਜ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ । ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਸਿਰਫ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਲ੍ਲੇਹਤਿ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੂष੍ਣੀਮੇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਮੂਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਰ੍ਦਮਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰੀ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵੀਯਪੀਠੇ ਤਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਭੋਜਯਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਭੁਜੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੀਠ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਖਵਾਉਂਦੇ। ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਦਾਚਿਦਥ ਸੁਂਦਰੀ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਹੂਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, 'ਖਾ ਲੈ' ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ—
ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਭਾਜਨੇ ਚਾਨ੍ਨਂ ਨਿਧਾਯ ਚषਕਾਂਤਰੇ । ਪਾਨਾਦਿਕਮਥੋ ਦਤ੍ਵਾ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਵਕਂ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਧਾਯਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਕਂਟਕਾਨਾਂ ਚਯਂ ਪਰੇ । ਨਿਧਾਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਬੁਭੁਜੇ ਮੁਨਿਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਕੰਡੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। 'ਖਾ, ਖਾ' ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਪਪੌ ਹਿ ਪਾਨੀਯਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਂਟਕਾਨਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ, ਓਹੋ ਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਪੀ ਗਿਆ; ਕਾਂਟੇ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਹੂਤੋ ਭੋਜਨਾਯ ਚ । ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਲੋष੍ਠਮਂਬੁ ਚ ਗੋਮਯਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੋਲਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋਮਯ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਦਮਂ ਕਾष੍ਠਦਂਡਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਥ ਹਰ੍षਿਤਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੁਨਿਰਸੌ ਚਂਡਾਲਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਖਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ।
ਸੁਜੀਰ੍ਣੋਪਾਨਹੌ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾ ਕਰੇ । ਅਂਤ੍ਯਜੋਚਿਤਭਾषਾਭਿਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਸੇ ਹੋਏ ਜੁੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਜਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵृषਪਰ੍ਵੇਸ਼ਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਃ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਤਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਕਲੁषਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਬਹੁਤ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਗਏ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ੋਕਃ ਸਂਜਾਤਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ
ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੌਤਮਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ?'
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ । ਮਮਾਪਿ ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੀ ਯਤੋ ਗੁਰੁਃ
'ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਮਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਿਮਸੌ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਉਂ ਮਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਮਮਾਰ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇऽਥ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਯੋਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾ ਦ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ।
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਅਕਲਮੰਦ ਤਾਕਤ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਰਭਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ! ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਂਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਥੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਰੀ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਜ਼ੋਰ-ਜਬਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ...'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੁਵਾਮਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਤਚਾਮਰਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੱਲੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆ ਜਾਓ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਂਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਹੇਮਦਂਡੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗੇ ਧृਤੇ ਵਿਭੋਃ
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਂਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰਕ੍ਤਨੀਲਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਇਂਦ੍ਰਗੋਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇੰਦਰਗੋਪ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਧਾਤਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।