ਪੂਗਖਂਡਾਨਥੋ ਘृष੍ਟਾਨ੍ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਨਿ ਚ । ਅਪृष੍ਠਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਦਯਾਵृਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਸੁਤਰੇ ਹੋਏ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਧੋ ਕੇ ਸੁੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਵਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਘਨਸਾਰਕਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਨ੍ਯਸ੍ਤਪਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਤਾਂਬੂਲਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤਿੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨਨਂਤਰਮ੍ । ਅष੍ਟਯੋषਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਵੇਣ੍ਵਾਦਿਧਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਵਾਦਿਨ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਤਾਲਯੁਗਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਆਪਣਾ ਤਾਲ ਤੇ ਲਯ ਫੜ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਗੌਤਮੇ ਗਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਥਾਂਗਨਾਃ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾਪਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਮਧੁਰਂ ਗਾਯਤਿ ਮੁਨੌ ਸ੍ਵਰਾਮੂਰ੍ਤਿਭृਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਂਤ ਮਹੇਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੜਾ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਗੌਤਮੋਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਪੂਜਨੀਕ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਹਚੈਨਂਕृਤਾਰ੍ਥੋਸ੍ਮਿਨਚਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਾਸਮਃ । ਤਵਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪਾਤਾਲਾਦਾਗਤੋਸ੍ਮੀਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਾਣਮਂਦਿਰੇ । ਆਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਾਣਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬਾਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਬਾਣ, ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਘਰ ਆਉਣਗੇ।'
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭ੍ਯਗਾਚ੍ਚ ਬਾਣਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੋਸੁਰਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਬਾਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀਹ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਪਰਂ ਹਿ ਗਜਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਰਥਵਰਂ ਬਲਿਸ੍ਤੁਰਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਚੰਗੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਬਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਆਗਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਤੁ ਗੌਤਮਃ । ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਹ੍ਯਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤ੍ਵਰਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਲ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਗੌਤਮਂ ਚਾਪਿ ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਰੁਹ੍ਯ ਚ ਗਜਾਦਿਕਾਤ੍ । ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਥੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਆਦਿਕ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਏ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸੇਨਾਯਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਡੇਰਾ ਲਗਾਇਆ।
ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧृਤਂ ਤਥਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨਰ੍ਹਣਂ ਮੁਨਿਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਆਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਰਸੀ ਸ੍ਨਾਨਪੂਰ੍ਵਕृਤ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਸਂਗਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਾਪੀ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਰਮ ਕਰਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੇਵਪੂਜਾਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਲਯੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਯਾਂ ਚ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਯਜਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਾਮਭਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਯਜਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋਮਂ ਚ ਬਲਿਰਪ੍ਯੇਵਮਨ੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਃ । ਅਥ ਬਾਣੋऽਯਜਦ੍ਦੇਵਮੇਕਮੇਵ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ। ਫਿਰ ਬਾਣ ਨੇ ਇਕੋ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਪਿ ਭਗਵਨ੍ਤਨ੍ਤਮੁਮਾਨਾਥਮਪੂਜਯਤ੍ । ਗੌਤਮੋਪ੍ਯਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਭੀ ਉਮਾਨਾਥ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਿਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਚਿੱਟੀ ਰਾਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਸੁषਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਤਪਂਚਕਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਇਕ ਖੋਹ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪੰਜ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਲਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਂ ਭੂਤਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਜੋ ਤੱਤ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਯਾਵृਤਂ ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਥੋ ਦਹੇਤ੍ । ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦਹੇਤ੍
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਆਕਾਸ਼ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਾੜੋ।
ਅਬ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਭੂਤਮੇਵ ਚ । ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜੋ।
ਏਵਂ ਦਹਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਹੀ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਂਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਜਿਵਾਤਮਾ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਚਂਦ੍ਰਕਿਰਣਸਂਕਾਸ਼ਕਿਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਸੁਧਾਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸਾਂਦ੍ਰੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਪਟ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, flood ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ flood ਹੋਇਆ ਸੋਚੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।